บทที่ 170 ที่นี่ ฉันเป็นคนกำหนด!

สิ้นประโยคนั้น บรรยากาศทั่วทั้งลานกว้างก็พลันหยุดชะงักลงราวกับถูกแช่แข็ง

กลุ่มเด็กๆ ที่ก่อนหน้านี้ยังคงแสร้งร้องห่มร้องไห้กันอย่างเอาเป็นเอาตาย ต่างชะงักงันไปพร้อมกัน ก่อนจะหันขวับมามองตามสัญชาตญาณ

พริมดาวจ้องมองรอยยิ้มบนใบหน้าของผู้ใหญ่บ้าน รอยยิ้มที่แสดงออกราวกับว่าทุกอย่างเป็นเรื่องสมควร ซ้ำยั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ