บทที่ 179 มองเขาเป็นอากาศ

พริมดาวยืนอยู่ริมหน้าต่าง ลมหนาวเหน็บจากพายุพัดกรรโชกเข้ามาปะทะใบหน้าจนชาหนึบ แต่มันก็ช่วยดับความว้าวุ่นในหัวลงได้บ้าง

ทว่าสัมผัสจาบจ้วงที่ริมฝีปากเมื่อครู่กลับยังคงร้อนผ่าว

ความอับอายและความโกรธาถักทอเข้าด้วยกันราวกับตาข่ายที่รัดรึงพริมดาวไว้จนแทบหายใจไม่ออก เธอหลับตาลงแน่น พยายามสลัดภาพของอานัน...