บทที่ 20 คุณพ่อร้ายเกินไปทำไงดี? แน่นอนว่าต้องไม่เอาเขาสิ!

“อยู่ไม่ได้งั้นเหรอ?”

เมื่อพริมดาวได้ยินคำขู่ที่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นคาวเลือดนั้น แทนที่เธอจะหวาดกลัว เพลิงโทสะและความเกลียดชังที่สุมรุมในอกกลับมอดดับและสงบนิ่งลงอย่างน่าประหลาด

เธอนิ่งมองใบหน้าอันหล่อเหลาที่บัดนี้บิดเบี้ยวด้วยแรงโทสะ จ้องริมฝีปากสั่นระริกของเขา... แล้วพลันรู้สึกว่ามันช่างน่าขันสิ้นดี...