บทที่ 53 อานันต์... สิ่งที่ฉันเสียใจที่สุดคือการได้พบคุณ

ณ สุสานชานเมืองที่เงียบสงัดและวังเวง

พริมดาวคุกเข่าลงหน้าหลุมศพที่ฝังร่างของบิดามารดาที่อยู่เคียงคู่กัน เธอบรรจงวางช่อดอกไม้ลงอย่างทะนุถนอม

บนป้ายหินอ่อน รูปถ่ายของบิดาผู้ดูภูมิฐานและมารดาผู้มีใบหน้าอ่อนโยนยังคงส่งยิ้มละไมมาให้

ปลายนิ้วเรียวไล้ไปตามแผ่นหินที่เย็นเฉียบ

"พ่อคะ แม่คะ... หนูมาเยี่ยมแล้ว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ