บทที่ 98 ระราน 1

“ขอบคุณค่ะ” เธอกล่าวขอบคุณแม่สามี ยิ้มให้ด้วยรอยยิ้มที่สดใส

“ฉันไปก่อนนะ มีอะไรก็โทร.หาฉันนะแม่พู่ ปวดหนักปวดเบาก็บอกมา อย่าอั้นเด็ดขาดรู้ไหม”

“ได้ค่ะคุณแม่” รับคำด้วยน้ำเสียงที่สดใสกว่า ‘ได้ค่ะคุณแม่’ ของพู่กลิ่นในคราวนี้ไม่เหนื่อยหน่ายใจเหมือนหลายปีที่ผ่านมา เพราะเธอเริ่มรับรู้ถึงความรักของท่านแ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ