บทที่ 17 ความรู้สึก

ตอนที่ 17  ความรู้สึก

“แม่มารับป้อนกลับบ้าน”

หัวใจของผมเหมือนมันกำลังปริแตกออกเป็นเสี่ยงๆ กับคำพูดของแม่ ตลอดระยะเวลาหนึ่งปีที่ผ่านมาไม่มีวันไหนเลยที่ผมไม่คิดถึงแม่ ไม่มีวันไหนเลยที่ผมจะลืมพ่อ ไม่มีวันไหนเลยที่ผมไม่คิดถึงบ้านของผม

ระเบียงคอนโดของคุณเนลสันซึ่งผมชอบออกไปยืนรับลมบ่อยๆ ทุกๆ หนึ่งชั่ว...