บทที่ 7 บทที่ 6 มีประโยชน์
บทที่ 6 มีประโยชน์
‘คุณบวรจัดการเด็กคนนี้ด้วย’ เด็กสาวเดินตามร่างสูงออกมา และเขาหันไปบอกกับผู้ชายสูงวัยที่ยืนรออยู่ที่รถ
‘คุณคะ คุณ’ เสียงเรียกสั่นเครือนั่นทำให้ปริญแค่เหลือบสายตาไปมองเท่านั้น
‘คุณบวรจะเป็นคนดูแลเธอต่อจากนี้ ฉันไปล่ะ’ เขาขยับกายพร้อมกับสวมใส่เสื้อโค้ชตัวยาว
‘คุณ ฮึกก คุณทิ้งจะหนูไปเหรอคะ’ เด็กสาวเริ่มร้องไห้และกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ด้วยความหวาดกลัว
‘ฉันไม่ได้ทิ้ง จำได้ไหมว่าฉันบอกเธออะไร?’ เขาหันทั้งตัวกลับมาถามเธอ ดวงตาสีเข้มที่มองมาทำให้เธอหนาวสั่นไปทั้งตัว
‘เธอมีประโยชน์กับฉันเมื่อไหร่ เมื่อนั่นเราจะได้เจอกัน ณัฐนารี’
ณัฐนารีเป็นชื่อที่ปริญตั้งให้ ชื่อเดิมของเธอคือนารี เด็กหญิงอายุสิบห้าเติบโตมาในการดูแลของคุณบวร และการอุปถัมภ์จากปริญชายหนุ่มที่เป็นผู้ให้ชีวิตใหม่กับเธอ
“โตมาได้ดี…ณัฐนารี” เมื่อเธอมีประโยชน์เราก็จะได้เจอกัน ในตอนนี้เธอกำลังมีประโยชน์แล้ว
“ลีโตมาได้เพราะคุณปริญค่ะ” เธอเอ่ยออกมาอย่างหนักแน่นไม่หลบสายตา แต่เมื่อพูดจบก็ต้องก้มหน้าลง เพราะนัยน์ตาคมที่จ้องมองกันมาแบบนี้ มันทำให้เธอร้อน ๆ หนาว ๆ ชอบกลนัก
“ก็ยังดีที่รู้ว่าโตมาจนตัวป่านนี้เพราะฉัน” ปลายนิ้วมือเย็นเยียบแตะปลายคางยกดวงหน้าเล็กให้ขึ้นมาสบตามองกัน เขายิ้มและใช้นิ้วโป้งมือคลอเคลียริมฝีปากเธอ
หัวใจของณัฐนารีแทบหยุดเต้น เธอผละออกด้วยท่าทีร้อนรนแต่เมื่อรู้สึกตัวได้สติ ก็ขยับกลับมานั่งที่เดิม
“อบ่าลืมตัวบ่อยนัก” เขาบอกด้วยเสียงทุ้มต่ำ และยื่นแก้วบรั่นดีฉุนจัดมาตรงหน้าเธอ
“วันเกิดฉันดื่มสิ” ณัฐนารีมองเขาสลับกับมองแก้วในมือตัวเอง
หญิงสาวยกแก้วนั่นจรดริมฝีปากก่อนจะดื่มน้ำกลิ่นแรงลงไป เมื่อมันไหลผ่านลำคอก็แสบร้อนจนต้องเบ้หน้า แต่ก็กลืนมันไปทุกหยาดหยดไม่มีเหลือ เพราะกลัวว่าคนตรงหน้าจะไม่พอใจ
“แววตาของเธอ...อย่าแสดงทุกสิ่งที่คิดออกมา เพราะมันจะทำให้คนอื่นรู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่”
“ลีไม่เข้าใจ ว่าคุณปริญพูดอะไร” หัวใจของหญิงสาวเต้นตุบ
“เธอเข้าใจดีณัฐนารี ถ้าเธอโง่ก็อยู่กับฉันไม่นานแบบนี้หรอก” นานแบบนี้ของเขาคืออะไร เธออยู่ได้นานขนาดนี้เพราะเขาไม่เคยมายุ่งกับเธอ
อ้อ…เพราะตอนนั้นเธอไม่มีประโยชน์
“ลีมีประโยชน์แล้วเหรอคะ” เธอถามออกมาเสียงแผ่วเบา
“ฉันหวังว่าเธอจะไม่ใช่ผู้หญิงประเภทชอบประชดประชัน” ดวงตากลมโตกะพริบเชื่องช้า ก่อนจะส่ายหน้าว่าเธอไม่ได้เป็นแบบนั้น
“เปล่าค่ะ ลีไม่ได้คิดแบบนั้น ไม่ได้คิดอะไรกับคุณปริญแบบนั้น” ชายหนุ่มยิ้มและยื่นหน้าเข้ามาใกล้
“แบบไหนล่ะลี…แบบไหนที่เธอคิดว่าฉันคิดว่าเธอคิดอย่างไร” เขาชอบไล่ปลายนิ้วกับใบหน้าเธอ และคราวนี้เขาก็วาดโครงคิ้วเธอเล่นอีกด้วย
“ฉันไม่คิดว่าเธอจะเป็นผู้หญิงตัวสูง แบบนี้เป็นนางแบบได้สบายเลย” ไม่เพียงแค่พูดแต่สายตาเขามองเรียวขาของเธอไปด้วย
มันไม่ใช่สายตาโลมเลียจนน่ารังเกียจ แต่มันเป็นสายตาที่ทำให้เธอร้อนรุ่มเหมือนโดนไฟลามเลีย…
“ลีสูง…หนึ่งร้อยเจ็ดสิบห้าค่ะ ไม่เหมาะจะเป็นนางแบบ” ปริญยิ้มก่อนใช้หลังมือไล่แก้มเธอเล่น เขาดูจะชอบยุ่มย่ามกับใบหน้าเธอเหลือเกิน
“แต่เหมาะที่จะเป็นนางร้ายเหรอ ฉันนึกอยู่นานว่าเธอคุ้น ๆ มีเพื่อนฉันคนหนึ่งชอบเธอ เขาบอกว่าน้องลีไม่รับงานอย่างว่า แม้จะให้ราคาค่าตัวถึงเจ็ดหลักก็ตาม” คนตรงหน้าพูดด้วยท่าทีสบาย ๆ ราวกับแค่เล่าเรื่องขบขันในวงสนทนาเพื่อนของเขาให้เธอฟังเท่านั้น
แต่หัวใจของคนฟังกวัดแกว่งไร้ทิศทาง ณัฐนารีตาลอยก่อนจะรู้สึกตัวเมื่อเขาเรียกชื่อเธอซ้ำอีกครั้ง
ปริญรู้ว่ามีคนติดต่อขอดิลกับเธอในเรื่องอย่างว่า นางร้ายอย่างเธอไม่ได้มีเพียงแค่ไฮโซที่สนใจเท่านั้น ทั้งนักการเมือง นักธุรกิจเรียงรายเข้ามาไม่เว้นแต่ละวัน แต่ณัฐนารีไม่ได้สนใจใครทั้งนั้น และมีเพียงคนเดียวที่สนใจ
“ฉันเคยเห็นเธอจากรูปที่คุณบวรส่งมา ไม่คิดว่าตัวจริงจะดูดีกว่าในนั้นเสียอีก ถึงว่าพวกผู้ชายห่านั่นถึงได้อยากได้เธอนัก” คำชมซึ่ง ๆ หน้าไม่อาจทำให้ณัฐนารีดีใจจนเนื้อเต้น แต่ที่เนื้อเธอเต้นเพราะสายตาดุดันที่มองมามากกว่า
“แน่ใจว่าไม่เคยยุ่งกับผู้ชายคนไหน” คำถามของเขาพร้อมกับใบหน้าที่โน้มลงมองใกล้ กลางอกของเธอเจ็บหนึบ หญิงสาวเบือนหน้ามองไปทางอื่นและส่ายหน้า
“ตอบ” มันเป็นเสียงเรียบ ๆ แต่ข่มขู่เธอพอสมควร หญิงสาวหันหน้ากลับมาแต่ไม่สบตาเขา
“ลีไม่เคยยุ่งกับผู้ชายคนไหน ไม่ว่าเขาจะยื่นข้อเสนออะไรมาลีก็ไม่ได้สนใจ” ชายหนุ่มยิ้มก่อนจะใช้ปลายนิ้วแตะปลายคางเธอให้เงยหน้าขึ้นไปมองกัน
“เหมือนเธอกำลังจะบอกว่าสองแสนห้าคืนนี้ซื้อเธอได้?” เขาหรี่สายตาและถามเธอด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน
“เพราะมันเป็นคุณ ลีเลยมา” ชายหนุ่มยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะวางฝ่ามือลงบนศีรษะหญิงสาวและลูบอย่างทะนุถนอม
ณัฐนารีเริ่มสับสนกับกิริยาของเขาที่แสดงออกต่อเธอ หญิงสาวกระบอกตาร้อนผ่าวน้ำตาจวนเจียนจะไหล
แต่ก่อนที่มันจะรินไหล น้ำตาเจ้ากรรมก็ไหลกลับลึกลงไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ เมื่อได้ยินประโยคถัดไปจากปากของปริญ
“คนรวยอาจจะชอบเลี้ยงสัตว์ดุร้ายเพื่อที่จะควบคุมมัน เพราะมันน่าสนุก และตื่นเต้น แต่ฉันไม่ชอบอะไรแบบนั้น ฉันชอบที่จะฟูมฟักทะนุถนอมให้สัตว์เลี้ยงของฉันค่อย ๆ เติบโต น่ารัก ว่าง่าย และซื่อสัตย์แบบนี้”
ฝ่ามือหนายังคงลูบศีรษะเธอ และส่งยิ้มใจดีให้อย่างเดิม
ณัฐนารีเข้าใจทุกอย่างในทันที ความรู้สึกต่าง ๆ ที่เฝ้าเก็บไว้มานานหลายปี ยังคงถูกเก็บกักอยู่ภายในหัวใจที่ปิดตาย
หญิงสาวกล้ำกลืนความเจ็บช้ำรีบทำความเข้าใจกับประโยคนั้นของเขา และเงยหน้าส่งยิ้มทั้งที่หัวใจร้าวราน
“ฉันมีงานให้เธอทำ และเธอต้องทำมันให้สำเร็จ” ร่างสูงของปริญยืนขึ้นและหมุนตัวเดินไปหยุดอยู่ที่โต๊ะทำงานขนาดใหญ่ เขาเงยหน้าขึ้นมามองเธอ ก่อนจะเดินมาส่งกระดาษปึกหนึ่งให้เธอ
แน่นอนว่าณัฐนารีย้ำตัวเองอยู่เสมอว่าตัวเองเป็นอะไรสำหรับเขา หญิงสาวก้มหน้าเม้มริมฝีปาก และกระดาษปึกนั้นก็ถูกโยนลงมาข้างตัวเธอ หญิงสาวหยิบมันขึ้นมาถือไว้ด้วยสองมือ
“ฉันหวังว่าเธอจะมีประโยชน์กับฉันแบบที่เคยบอกไว้นะณัฐนารี”
พระเอกปากแซ่บไม่ไหวนะคะ ขึ้นอย่างหงงงง ลงอย่าง ไม่เอาไม่พู๊ดดดดด
