บทที่ 10 ผู้ชายจุ้นจ้าน

@คณะวิศวกรรมศาสตร์

Ace part

ผมนั่งอ่านหนังสือที่ใต้ตึกคณะเพื่อรอเวลาเรียนอยู่กับเพื่อน ผมมาเร็วเกินไปชั่วโมงกว่า จึงต้องมานั่งอยู่ท่ามกลางพวกติ๊งต๊องเล่นมุกแห้ง ๆ นี่

"โอ้ละน้อ วาย์ลันล่ะมีสิทธิ์ไหมคะ วาย์ลันมีสิทธิ์ไหมคะ ไม่มีงานให้ลันได้ไหมคะ สมองไม่มีแต่...แฟนก็ไม่มีเหมือนกันครับ"

"ฮ่า ๆ ๆ ไอ้ลันมึงดูหน้าเพื่อนด้วย ไอ้เอซแม่งหน้าเหมือนคนขี้ไม่ออก ส่วนไอ้คีนก็หน้าเหมือนคนไม่ได้นอน"เอเวนว่าอย่างตลกขบขันตามด้วยเสียงหัวเราะของซีโน่ที่ตามตบท้าย

"ว่าแต่ไอ้เอซ เมื่อวานช่วงสายมึงไปทำไรที่คลับพี่ไนต์ว้า"ไอ้เอเวนถามตามประสาคนขี้เสือก

"เสือก"

"ขอบคุณที่ชมครับ สรุปไปทำไร หิ้วสาวอ่อ"

"กลางวันแสก ๆ เลยนะมึงเนี่ย"ซีโน่แซวต่อแล้วก็หันไปหัวเราะกับวาย์ลันที่ตอนนี้แม่งไปนั่งอยู่กับพื้นเรียบร้อย

"ไปคุย"

"คุยไรวะ?" วาย์ลันยังคงถามต่อ

"พี่ไนต์"

"พูดให้จบมันจะตายไหมน้อ"

"กูไม่ตาย แต่มึงตายแน่ไอ้เอเวน อุตส่าห์รอดแล้วนะ"ผมหันไปมองค้อนใส่มันอย่างหมายหัว เอเวนไอ้ตัวดีมันเป็นคนแรกที่ผมมีปัญหาด้วยจนมาสนิทกันเหมือนทุกวันนี้

กรรมลิขิตฉิบหาย

"คุยเรื่อง?" ไอ้ลันยังคงถามต่ออีก

"กีต้าร์"

"กูสรุปให้ ไม่งั้นพวกมึงถามแบบนี้กันไม่จบแน่ ๆ ไอ้เอซไปคุยกับพี่ไนต์เรื่องกีต้าร์ที่เคยมีปัญหากับว่านหลิวเมื่อเดือนก่อน" เวคีนช่วยไขข้องจนความกระจ่างชัดเจนแจ่มแจ้ง

"เอ้า แต่ที่มึงขอพี่ไนต์ให้พักงานว่านหลิวคราวก่อนก็หนักแล้วนี่ มีปัญหากันอีกเหรอ?" เอเวนถามขึ้นต่อ

"กูเพิ่งมารู้ทีหลังว่ายัยนั่นพูดอะไรกับต้าร์บ้าง เลยจัดการให้เด็ดขาด ใช้สิทธิ์ผู้ถือหุ้นร้าน" ผมอธิบายต่อ

ยังไงผมก็ห้ามกีต้าร์ทำงานที่นั่นไม่ได้ ผมจึงอยากให้เธอทำงานอย่างสบายใจโดยที่ไม่ต้องมีปัญหาอะไรกับเพื่อนร่วมงานที่พูดจาหมา ๆ อีก ผมรู้สึกผิดที่คราวก่อนก็ดุกีต้าร์ไปเยอะ แต่ก็ไม่รู้จะขอโทษยังไง เพราะเธอเองก็ดูปล่อยผ่านและไม่ถือสา

"ห่วงขนาดนี้ก็คบกันจริง ๆ เถอะ"เวคีนพูดต่อถึงแท้มันจะดูไม่ค่อยสนใจเรื่องของผมก็ตาม

"บอกยัยนั่นพูดก่อนสิ ทำไมกูต้องพูดก่อน"

"เดี๋ยวมึงจะได้พูดก่อนเพราะมึงเสียเขาไปนี่แหละ" วาย์ลันพูดเตือนกลาย ๆ รอยยิ้มบนหน้ามันดูสะใจสวนทางกับคำพูดหวังดีของมัน

เรื่องอะไรที่ผมต้องพูดก่อนล่ะ ใครรู้สึกก่อนก็พูดก่อนสิ!

ผมไม่ยอมบอกรักเธอก่อนแน่ ผมไม่มีทางแพ้ให้กับกีต้าร์

End Ace part

Guitar part

พักเที่ยง-

@โรงอาหาร

"แดกไรคะอีต้าร์อีเดีย" อัยย์กิถามพลางยกโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมลิสต์รายการอาหารเพื่อที่จะไปสั่งให้ โดยมีฉันกับเดียน่านั่งเฝ้าโต๊ะไว้ ส่วนไปร์ทกับกุมภ์ก็ไปช่วยมันถือของ

"มาม่าถ้วยนึง กับน้ำเปล่า" ช่วงนี้คงต้องประหยัดหน่อยเพราะต้องเตรียมเงินไว้สำหรับการย้ายออก...ถ้าหาห้องได้อะนะ

"ราดหน้าค่ะ ขอน้ำแดงแรงฤทธิ์ให้คนสวยด้วยนะคะ"

"ได้จ้ะน้องเดียน่าคนสวย"ไอ้ไปร์ทเอ่ยยอเพราะบารมีเดียน่าช่วยบังอาจารย์ให้ตอนมันหลับ

ช่วยกันดีจริง ๆ เรื่องเวร ๆ เนี่ย

"พูดดีค่ะตัวเอง"

ฉันได้แต่กลอกตามองบนให้กับพวกมัน พอมันสามคนเดินออกไปฉันก็ได้รับกรรมนั่งฟังเดียน่ามันกรี๊ดผู้ชายที่เดินผ่านไปผ่านมาไม่หยุด 

"เบาได้เบาค่ะแม่ หูกูจะแตกละหยุดกรี๊ด"ฉันหันไปปรามมันเพราะตอนนี้มันทั้งเขินบิดจนทุบฉันแทบช้ำ

"โถ่ ขอสักหน่อยนาน ๆ ทีมากินโรงอาหารกลาง"

"เอออีดอก กูปวดหู"

"เดี๋ยวกูจะฟ้องพี่เอซว่ามึงแดกแต่มาม่า มาม่าและก็มาม่า ผัวก็รวย เลี้ยงก็ดี อีนี่ก็คลั่งมาม่าฉิบหาย มาม่าเป็นสปอนเซอร์ชีวิตหรือไง" ได้ทีมันก็ว่าฉันกลับทันที

คือฉันไม่ได้อดอยากอะไรหรอกนะแต่ฉันชอบกินมาม่าแค่นั้นแหละ ดึงดราม่าชีวิตไปงั้น

"ผัวส้นตีนอะไร หุบปากมึงเดี๋ยวนี้เลยนะ!พี่เอซรู้กูโดนบ่นอีก "

"เห้อ เบื่อพวกซึน" เหนื่อยจะเคลียร์จริง ๆ อย่าว่าแต่ผัวเลยแฟนจริง ๆ ก็ยังไม่ได้เป็น สภาพ!

รอไม่นานนักพวกมันสามตัวก็กลับมากันแจกจ่ายอาหารให้ พอได้กลิ่นมาม่ารสต้มยำกุ้งหอม ๆ แล้วก็ทำให้ฉันอดใจไม่ไหวน้ำลายไหลย้อยทันที

ฉันรักมาม่า!

ฝึบ!

ถ้วยมาม่าตรงหน้าฉันถูกคว้าออกไปต่อหน้าต่อตา ฉันมองตามถ้วยมาม่าที่ลอยไปด้วยความหงุดหงิด

ไอ้พี่เอซ!

"บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่ากินเยอะมันไม่ดีต่อสุขภาพ" คนตัวสูงบ่นหน้านิ่ง ยิ่งหน้านิ่ง ๆ ดูไร้อารมณ์ของเขาเวลาดุนี่มันทวีคูณความน่ากลัวไปอีกแต่ฉันชินฉันไม่สน

"..." ฉันเงียบไม่ตอบมองแต่มาม่าที่อยู่ในมือเขา

ฉันหิว!!หิวจนอยากเขมือบหัวอิตาบ้านี่สุด ๆ

"ไม่ต้องมางอน"

"เอามาม่าต้าร์คืนมา!" ฉันยื่นมือไปแย่งกลับแต่เขากลับเบี่ยงตัวหนีแล้วชูมันสูงขึ้น

ฉันเกลียดความสูงไอ้พี่เอซ!

ร้อยหกสิบเก้าจะไปสู้ร้อยแปดสิบเจ็ดได้ยังไง!?

"ฉันไม่ให้"

"ต้าร์หิว!"

"จะกินอะไร"

"จะกินมาม่าไง แค่เอาให้ต้าร์แขนพี่มันไม่หลุดหรอกมั้ง"

"เหรอ" เขาตอบหน้าตายแล้ววางถุงกระดาษสีน้ำตาลไว้ตรงหน้าฉัน

" อะไร?" ฉันถามคิ้วขมวดด้วยความสงสัย ทำตัวปกติสักวันมันจะชักตายเหรอ

"ข้าว"

"เพื่อ!?"

"กินด้วย" เขาพูดทิ้งท้ายจากนั้นก็ถือมาม่าฉันไปกินซะเองแล้วเดินจากไปพร้อมกับพี่เอเวนที่ยืนเกาหัวอยู่ข้าง ๆ

"....ฮะ....คือ" พวกมันหันมามองฉันด้วยใบหน้าเหวอ ๆ

"ผัวมึงไม่ไหวแล้ว พูดเป็นคำยังเข้าใจยาก พอมายิ่งเป็นคนขี้เกียจพูด หนักเลย ต้าร์มึงเข้าใจได้ไงวะ"กุมภ์หันมาถามด้วยใบหน้างง ๆ เหวอ ๆ