บทที่ 11 ไม่เคยคบกันจริง

ฉันหยิบกล่องอาหารในถุงกระดาษออกมา ฉันไม่รู้ว่าเขาทำอาหารเผื่อฉันด้วยเพราะเมื่อเช้ารีบจริง ๆ ฉันจำได้ว่ากล่องนี้มีอยู่ที่ห้อง...แน่ล่ะว่านี่คือฝีมือพ่อครัวหน้านิ่งจอมจุ้น

ผัดผักใส่หมูกับไข่เจียว 

เขาก็เป็นแบบนี้ตลอดเวลาเห็นฉันกินมาม่าบ่อย ๆ ไม่รู้ว่าเป็นห่วงหรือเพราะกลัวฉันตายไปแล้วจะไม่มีแฟนปลอม ๆ ไปอ้างกับครอบครัว

"มึงแดกมาม่าบ่อย พี่เอซก็ดุทุกรอบ แต่นี่เหมือนมีพลังจิตรู้ว่ามึงสั่งมาม่า ก็ตามมาปรากฏตัวทันใด" อัยย์กิแซวฉันด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม ฉันจึงยื่นมือมะเหงกมันไปที

"พี่เอซชอบกินอาหารทำเองมากกว่าซื้ออะเวลาเที่ยงพี่มันเลย...ทำมากินเอง เอ๊ะ อันนี้น่าจะกับข้าวพี่มันกิน ไม่งั้นไม่เอามาม่ากูไปซด แถมไม่เผ็ดด้วย พี่มันไม่ชอบกินเผ็ด"

ทำไมถึงเอาของตัวเองมาให้ฉันทั้ง ๆ ที่ตัวเขารักสุขภาพจะตาย แถมยังกินมาม่าฉันทั้งที่มันเผ็ด บุคคลเข้ายากคนนี้เขาเป็นอะไร

"ห่วงเมียเกิน"ไอ้ไปร์ทไม่วายแซวฉันอีกครั้ง

"ไม่ใช่ผัวกู!"

ทำเพื่ออะไรนักไอ้นิสัยเทคแคร์คนอื่นแบบนี้ มันทำให้ฉันตัดใจยากมากจริง ๆ เพราะแบบนี้...ตอนนั้นฉันถึงเผลอตกหลุมรักเขาเข้าเต็มเปา

"นั่งเศร้าอะไรตรงนี้ ทำเอ็มวีเพลงเหรอ?"

"ถ้าพูดแล้วมีแต่หมาก็หุบปากไหม"

"เออ อะนี่ข้าว กินแต่มาม่าอยู่ได้"

"ขอบคุณ..."

"ไม่รู้หรอกว่าเศร้าอะไร เดี๋ยวนั่งโง่ ๆ เป็นเพื่อนแล้วกัน"

"...."

"เศร้าคนเดียวมันไม่สนุกหรอก"

"ขอบคุณ"

"อือ เข้าใจ"

ความเข้าใจยากขวานผ่าซากพูดจางง ๆ เข้าใจแค่ตัวเองแต่กลับเป็นคนที่ใส่ใจดูแลเทคแคร์คนอื่นดีตลอด... การนั่งอยู่เฉย ๆ ของเขาในวันนั้น...มันทำให้ฉันมองเขาเปลี่ยนไปอีกมุม

และความใกล้ชิดก็ทำให้...ความรู้สึกเริ่มเปลี่ยนจากไม่ชอบหน้า คู่กัด และพี่น้องเป็น...มากกว่านั้นโดยไม่ได้ตั้งใจ

"ว่าแต่อัยย์กิ มึงเป็นเพื่อนไอต้าร์มาตั้งแต่มัธยมหนิ ไม่มีแววที่พี่เอซมันจะชอบต้าร์หน่อยเหรอวะ?" ไอ้ไปร์ทกระซิบถามถึงภูมิหลังเพื่อไม่ให้เรื่องสถานะหลอกลวงของฉันมันไปเข้าหูคนแถวนี้  แทบจะทั้งมหาลัยรู้ว่าฉันกับพี่เอซคบกันเพราะความบ้าบิ่นงง ๆ ของเขานั่นแหละ ชอบทำอะไรประเจิดประเจ้อ หอมแก้มกลางที่สาธารณะ

"โห่ พูดได้ไม่เต็มปากว่ะ มันตีกันทุกวันส่วนพี่มันอะเห็นเงียบ ๆ แบบนี้ กูบอกเลย ฟาดเรียบ " อัยย์กิเริ่มอวยพี่มัน

"เงียบ ๆ เนิร์ด ๆ แบบนั้นอะนะ กูถามก่อนเลยนอกจากปากแซ่บอะมีอะไรแซ่บมากกว่านี้ปะ เผลอ ๆ ชีวิตอุทิศให้หนังสือ" ไอ้กุมภ์พูดพร้อมกับหัวเราะอย่างขบขัน

อืม...คนเนิร์ด ๆ หน้านิ่ง ๆ แบบพี่มันนี่แหละ อันตรายฉิบหาย 

เพื่อนพี่มันที่ว่าอันตรายยังแพ้ให้กับนายเอซ อลันคนนี้อะ  แต่แค่เหมือนหลัง ๆ มาเขาไม่ได้โปรยเสน่ห์ตัวเองพร่ำเพรื่อแล้วใช้ลุคดุ ๆ จนคนไม่กล้าเข้าหาแทน

"ตอนพี่มันเข้าปีหนึ่งใหม่ ๆ พี่ไนต์เล่าให้กูฟังว่าพี่มันอะฟาดเด็กมาเกือบทุกคณะ แต่คุยแบบเลือกนะเว้ย ถึงได้มีปัญหากับพี่เอเวนมั้งตอนนั้นที่ไปยุ่งกับคนชื่อปันปัน แต่จริง ๆ แค่เข้าใจผิดกันเฉย ๆ " อัยย์กิเริ่มเล่าวีรกรรม ส่วนฉันก็ตั้งใจฟัง

เพราะเราไม่ใช่แฟนกันจริง ๆ เขาจึงมีสิทธิ์ใช้ชีวิตตัวเองทุกอย่าง เรื่องนี้อัยย์กิก็เคยหลุดมาบ้างแล้วฉันก็รู้...ฉันรู้มาตลอดนั่นแหละ

แต่มันก็อดเจ็บไม่ได้ปะวะ

"ไอ้กิ!หยุด ๆ ๆๆ ดูหน้าเพื่อนมึง" เดียน่ารีบปรามทันที

"เชี้ย...."

"...." หมดอารมณ์แดกข้าวเลยทีนี้ แต่ก็ต้องฝืนกินฉันไม่อยากให้เสียน้ำใจเขาที่เอามาให้

อ๋อ เปล่า จริง ๆ ฉันหิวและฉันเห็นแก่กินมาก ๆ น่ะ ชีวิตกีต้าร์ไม่ต้องการดึงดราม่าใด ๆ

"ต้าร์...กูขอโทษ" อัยย์กิขอโทษเสียงเบาด้วยความรู้สึกผิดแถมมันกับไอ้กุมภ์ก็ตบปากตัวเองกันไม่หยุด

คือฉันไม่ได้รู้สึกอะไรกับเรื่องในอดีตขนาดนั้น เพราะฉันรู้จุดยืนของตัวเองดี รู้ดีมาตลอดว่าเป็นได้แค่นี้

"ขอโทษทำไม ไม่ได้คบกันอยู่แล้ว"ถึงจะพูดแบบนี้แต่ก็ใช่ว่าใจไม่คิดอะไร แม้จะรู้จุดยืนดีก็เถอะ แต่ทำไงได้ล่ะ

ฉันเปิดกล่องข้าวขึ้นมาแล้วรีบทานให้หมดซะดีกว่าปล่อยให้เสียของ

ตอนฉันขึ้นปีหนึ่งใหม่ ๆ แล้วก็ต้องย้ายไปอยู่กับเขาฉันก็เจอปัญหาโดนระรานจากสาว ๆ ของเขาไม่จบไม่สิ้น จนถึงทุกวันนี้ก็เริ่มเพลาลงบ้าง มันไม่สนุกเลยจริง ๆ ที่ฉันจะต้องมาคอยตบตีกับคนอื่นเรื่องผู้ชาย แต่มันทำฉันก่อนมีเหรอที่ฉันจะไม่สวนอีพวกสะตอนั่น

แต่เขาก็ไม่ได้ยุ่งกับใครมานานมากแล้วจริง ๆ วัน ๆ เอาแต่นั่งอ่านหนังสือ ทำงาน กับกวนตีนฉันไปวัน ๆ ไม่รู้ว่าลับหลังแอบคุยกับใครหรือเปล่า

จริง ๆ ชีวิตแบบนี้ไม่มีความสุข และยังกังวลใจในทุกวัน ไม่รู้ว่าวันไหนฉันจะโดนเขี่ยทิ้งด้วยซ้ำ

"โอเคใช่ไหมวะต้าร์"เดียน่าถาม

"อืม โอเคดี ช่างมันเถอะ เราไม่มีสถานะกันตั้งแต่แรกอยู่แล้ว"

ก้าวแรกของการตัดใจ...คือการไม่สนใจนี่แหละมั้ง

"แต่กูว่าไม่มีทางที่พี่มันจะไม่ชอบต้าร์เลย พี่มันทั้งห่วงหวงมึงเกินเบอร์ ถ้าบอกว่าพี่น้องมึงด่ากลับเลย พี่น้องพ่องมึงอะ กูจำไม่ลืมที่ตอนนั้นพี่มันหึงกูกับไอ้ต้าร์แล้วจับมันจูบกลางร้านเหล้า เลิฟซีนต่อหน้าต่อตา ใจพี่นี่สะเดิดสะดอย" ไอ้กุมภ์ออกความเห็นพร้อมกับทำท่าประกอบบรรยายความรู้สึกตัวเองไปอีก

"เออ...ก็จริงว่ะ เห้อ!ชอบเอาชนะกันขนาดนี้ ปากแข็งทั้งคู่อีก มึงไม่ต้องได้กันหรอก"เดียน่าว่าอย่างเหลืออด

"พี่มันก็เป็นพวกบ้าบิ่นเข้าใจยาก กูจะไปหยั่งลึกถึงจิตเขาได้ยังไง ช่างแม่ง ไม่สนใจละ" ฉันรีบจบท็อปปิคนี้เพื่อปัดมันทิ้งไปพ้น ๆ 

พี่มันไม่พูด ฉันก็ไม่รู้จะมีโอกาสพูดตอนไหน เหนื่อยเกินกว่าจะมาตามเดาใจอีตาบ้าหน้านิ่งนี่เกินทน!

End Guitar part