บทที่ 3 ไม่อยากไร้ค่า

"ต้าร์เปล่านะ!แล้วนี่พี่ไม่ไปรงไปเรียนหรือไง" ฉันหันไปเผชิญหน้ากับเขาแล้วเปลี่ยนเรื่องทันที

"คุยกับใครให้มองหน้า เธอคุยกับโทรทัศน์เหรอไง"

"ต้าร์ไม่ได้เอาลูกตาไปไว้บนหน้าพี่ จะมองอะไรก็เรื่องของลูกตาต้าร์" ฉันเถียงกลับทันทีและยังคงมองไปทางอื่นเรื่อย ๆ

"เหอะ แล้วจะกินอะไร"

"มาม่า"

"เป็นบ้าเหรอไงกินติดกันหลายวัน" ทำไมพี่มันชอบทำตัวขี้บ่นเป็นมนุษย์ลุง

"ก็อยากกินไงพี่นี่ชอบมีปัญหากับอวัยวะในร่างกายคนอื่นจริง ๆ "ถ้าทำอย่างอื่นเป็นก็จะกินอยู่หรอก แต่กีต้าร์ กีรตาทำอาหารไม่เป็นค่ะ จบข่าว ต้มมาม่าเป็นก็บุญหัวแล้วไหม

"เดี๋ยวทำให้กิน"

"ไม่ต้อง อย่ายุ่งดิ"

"ก็ไม่ได้อยากจะยุ่งหรอกนะสำคัญตัว "

"จ้ะ จ้า " ฉันได้แต่กลอกตามองบนด้วยความหมั่นไส้ ปากหมาแบบนี้ไม่โดนกระทืบได้ไง

"จะกินอะไร"

"ผัดเผ็ดงูอนาคอนด้าตกแต่งด้วยหูฉลามโรยด้วยน้ำตาซาตาน"

"ตลกมากไหม" พอได้รับน้ำเสียงกับสายตาดุ ๆ ฉันก็ได้แต่จิ๊ปากหงุดหงิด

"จิ๊!"

"จะกินอะไร"

"ผัดกระเพรา!"

"เออก็แค่นั้น"

ฉันจำใจเดินไปนั่งรอที่โต๊ะอาหารเพราะความหิวทำให้ไม่มีเรี่ยวแรงจะต่อปากต่อคำกับคนแบบพี่เอซ สองมือเปิดโทรศัพท์เพื่อหาห้องพัก ต่อ ฉันจะไม่มีวันหมดหวังง่าย ๆ แน่

ทว่าค้นเว็บไหนก็เจอแต่ที่แพง ๆ ทำเอาฉันรู้สึกกลับมาท้อใจอีกครั้ง

ชีวิตไอ้กีต้าร์ปีนี้ไม่ใช่ปีของมึงจริง ๆ ว่ะ

“เออพี่เอซ ไหน ๆ ก็เลิกกันแล้ว ต้าจะย้ายออกนะ”ย้ายออกไปตั้งสติ แล้วชีวิตจะได้กลับเข้าสู่วงโคจรที่ควรจะเป็นสักที

"ย้ายทำไม?" อีกคนถามคิ้วขมวด

"จะให้ต้าร์อยู่เกาะพี่กินหรือไงเล่า เลิกกันแล้วก็ต้องแยกกันอยู่สิ ต้าร์ว่านะพี่อะหาแฟนจริง ๆ ไปอ้างกับคุณแม่เถอะ สมจริงไม่พอยังสบายใจกว่าอีกนะ แยกย้ายกันไปเติบโตได้ละ " ฉันเสนอทางออกที่ดีให้

พี่เอซเขาก็หน้าตาดีเป็นที่รู้จักของสาว ๆ ในมหาลัยใคร ๆ ก็อยากได้ แฟนเขาก็ไม่น่าจะหายาก ต่างจากฉันเนี่ยใครจะมาเอา

"ไม่ให้ไป ฉันไปแย่งข้าวในชามเธอกินไหมก็ไม่ จะแยกไปเติบโตบ้าบออะไร"

"เอ๊ะ! ลุงเอซ ลุงนี่เรื่องเยอะแล้วนะ มันก็แค่คำพูดแบบเปรียบเปรยไง อะไรพี่อย่ามาตกยุคได้ปะ ประสาทจริง ๆ " ฉันโวยวายขึ้นอีกครั้ง ยิ่งเห็นใบหน้านิ่ง ๆ ภายใต้กรอบแว่นสี่เหลี่ยมนั่นฉันก็จะปรี๊ดแล้ว

"ห้องดี ๆ มีให้อยู่ไม่ชอบหรือไง จะไปอยู่ข้างนอกทำไม อีกอย่างคุณพ่อคุณแม่เธอฝากฉันไว้ให้ดูแลเธอให้ดี"

"ก็เลิกกันแล้ว"

"แต่ท่านยังไม่รู้"

"ก็ค่อยบอกไงยากอะไรล่ะ"

"ทำไมต้องย้ำว่าเลิกกันแล้วอยู่ได้ อยากเลิกมากเลยหรือไง" เหมือนว่าเขาจะเริ่มมีน้ำโห แต่ฉันก็ไม่ยอมกับความหน้ามึนของเขาหรอก!

"จะมาหงุดหงิดอะไร ความสัมพันธ์เราสองคนมันคือพันธมิตรที่ชำระเงินด้วยมาตลอด พี่จ้างต้าร์มาเป็นแฟนนะ แล้วต้าร์คิดว่ามันถึงเวลาที่ต้าร์กับพี่จะต้องแยกย้ายไปหาคนที่ใช่ของตัวเองจริง ๆ จัง ๆ สักที หกปีที่ผ่านมามันก็นานมากแล้วนะพี่เอซ เราหลอกคุณแม่ไปตลอดชีวิตไม่ได้หรอก อีกอย่างพี่ไม่เสียดายเงินบ้างอ่อ จ้างต้าร์มาตั้งหกปี แถมเงินก็เพิ่มขึ้นตลอด ก็รู้อยู่ว่ารวยแบบร้วยยย!แต่เสียดายเงินบ้างเหอะ ต้าอยากมีชีวิตเป็นของตัวเองแล้ว ถ้าอยู่ห้องดี ๆ แล้วต้องมาเครียดเรื่องแม่พี่ทุกครั้ง ต้าร์ยอมอยู่ในห้องเล็กเท่ารูหนูยังจะมีความสุขกว่า"

ฉันทนกับความสัมพันธ์หลอกลวงนี่มาหกปี...ฉันคิดมาตลอดว่าควรจะเอายังไงกับความสัมพันธ์นี้ดี ฉันแฮปปี้กับเงินที่ได้จากเขา และฉันก็พยายามแล้วที่จะไม่คาดหวังอะไรในความสัมพันธ์ จนระยะเวลามันล่วงเลยมาถึงขนาดนี้

เขาตอกย้ำสถานะ'แฟนปลอม ๆ '

เขาไม่มีทางรักฉัน

แม้เราจะจูบกัน มีเรื่องอย่างว่ากัน แต่มันก็เหมือนฉันให้เขาเพื่อแลกกับเงิน

ฉันอดทนมามากพอแล้วทั้งเรื่องผู้หญิงและเรื่องครอบครัวของเขา และฉันไม่ได้ขายตัว ไม่อยากไร้ค่าไปมากกว่านี้อีก

เพราะงั้นจะแยกย้ายกันไปเติบโตหาคนที่ใช่มันก็ถูกแล้ว อย่าให้มันยืดยาวไปถึงสิบปีเลยจะดีกว่า ถึงอย่างไรสักวันพี่เอซก็ต้องมีคนรักและครอบครัวจริง ๆ ในอนาคต เราหลอกคนอื่นไปตลอดชีวิตไม่ได้ ความลับน่ะมันไม่มีอยู่ในโลกหรอก

และฉันก็เหนื่อยแล้วจริงๆ

"สามแสนจะกลับมาคบปะ"

" จบเหอะ " เห็นไหม พี่เขาก็ยังเห็นฉันเป็นคนที่ฟาดด้วยเงินได้อยู่เหมือนเดิม

"ไม่จบ"

"อะไรของพี่!ประสาทกลับด้านเหรอ หรือประสาทพี่มันตีลังกาสามตลบ? ปกติไหมเนี่ย!? มันเข้าใจยากตรงไหนอะถามหน่อย เลิกคือเลิก จบคือจบ"

"งั้นขอพรุ่งนี้อีกวันนึง พรุ่งนี้แม่เรียกให้กลับไปกินข้าวที่บ้าน เตรียมตัวด้วย" ว่าจบเขาก็เดินขึ้นไปชั้นบนทันที แถมยังเปลี่ยนเรื่องคุยอย่างหน้าด้าน ๆ

"พี่เอซ!ไอ้พี่เอซ!!กลับมาเดี๋ยวนี้เลยนะ โอ๊ยยยย!ไอ้ลุงเอ๊ย!"

กีต้าร์จะเป็นบ้าตายเมื่อไหร่ฉันจะหลุดพ้นสักที! ไอ้ลุงเอซ!ไอ้บ้า!

End Guitar part