บทที่ 6 ผู้ชายน่ารำคาญ

บรรยากาศเสียตั้งแต่อยู่ในรถ วันนี้จะเจออะไรบ้างก็ไม่รู้ ไม่ชอบชีวิตตัวเองในตอนนี้เลยว่ะ

พอมาถึงบ้านพี่เอซฉันก็ต้องปรับสีหน้าให้อารมณ์ดีแล้วยิ้มแป้น ส่วนไอ้พี่เอซนั้นก็เป็นบ้าอะไรไม่รู้ที่มาโอบไหล่ฉันเดินเข้าบ้านไม่อายฟ้าอายดินแบบนี้

"พี่เอซ!จะมาโอบต้าร์ทำไม!?"

"เออน่า อยู่เฉย ๆ "

เห้อแม่ง! อยากกลอกตามองบนสามร้อยรอบจริง ๆ ไอ้ผู้ชายน่ารำคาญ!

"สวัสดีค่ะคุณพ่อคุณแม่ " ฉันยกมือไหว้ทักทายผู้ใหญ่ที่นั่งรออยู่ที่ห้องนั่งเล่น

"นั่งก่อนเถอะ" คุณพ่อเอ่ยชวนด้วยใบหน้าเรีบนิ่ง ฉันจึงนั่งลงข้าง ๆ พี่เอซ

"เป็นไงบ้างล่ะ เราสองคน" คุณพ่อเอ่ยถาม

"ก็ดีครับพ่อ ผมกับน้องก็รักกันดีอยู่"

"จริงใช่ไหมกีต้าร์?"

"ค่ะ คุณพ่อ " ดีกับผีน่ะสิ แทบจะกัดฟันตอบเลยด้วยซ้ำ

"ก็ดีแล้ว งั้นทานข้าวกันดีกว่า เดี๋ยวบอกให้ธิดาตั้งโต๊ะ"

"เดี๋ยวต้าร์ขอช่วยเหมือนทุกครั้งนะคะ" ฉันลุกขึ้นแล้วขอตัวไปช่วยพี่ธิดาจัดโต๊ะอาหารเหมือนทุกครั้งที่ได้มาที่นี่

ฉันมาที่นี่ตั้งแต่ยังอยู่มอต้นจนตอนนี้ปีสอง เรียกได้ว่าสนิทกับพี่แม่บ้านทุกคนเลยล่ะ ก็มีแต่คุณแม่ของเขาที่...เป็นไปได้ยากที่ท่านจะญาติดีกับฉัน

แต่ก็ไม่เป็นไรยังไงฉันก็จะไปจากพี่เอซอยู่แล้ว...อีกไม่นานหรอก

End Guitar part

Ace part

"ปีนี้จบแล้วสินะ เตรียมตัวให้ดีนะเอซ แกเองก็ดูแลทุกอย่างช่วยพ่อมานานแล้ว"

"ผมรู้ครับ"

"ทะเลาะกับกีต้าร์หรือไง"คราวนี้เป็นแม่ผมที่ถามขึ้นบ้าง ทั้งที่ปกติก็ดูไม่ได้สนใจอะไรกับแฟนผม

"ก่อนหน้าก็นิดหน่อยครับ" ผมตอบความจริง เพราะท่านคงดูความเปลี่ยนไปของกีต้าร์ออก

"เคลียร์ใจกันดี ๆ แล้วกัน ไปทานข้าวกันได้แล้ว"แม่พูดทิ้งท้ายก่อนจะรีบลุกขึ้นเดินหนีไปทางห้องครัวแทน

"หึ สู้ ๆ ล่ะ" พ่อบอกก่อนจะตบบ่าผมเบา ๆ แล้วเดินตามแม่ไป

ผมลุกขึ้นเดินตามทุกคนไปที่ห้องครัว โต๊ะอาหารถูกจัดเสร็จแล้วส่วนกีต้าร์ก็ไปล้างมืออยู่ พอเธอกลับมาเราจึงเริ่มทานอาหารกัน ผมเข้าใจที่กีต้าร์ไม่ค่อยอยากมาทานข้าวที่บ้านผมเพราะบรรยากาศมันค่อนข้างอึดอัดจนกระอักกระอ่วน

"นอนที่นี่สักคืนสิ" แม่เอ่ยชวนคงเพราะตอนนี้ฝนตกและมันก็ค่ำมากแล้ว

"ต้าร์เกรงใจน่ะค่ะ ต้าร์ว่า--"

"จะให้ลูกฉันพาเธอกลับเหรอไง อันตราย เดี๋ยวฉันให้คนเอาชุดไปให้เธอบนห้อง"

"ค่ะ" เธอรับคำแต่โดยดีแล้วทานอาหารต่อเงียบ ๆ

ผมไม่ได้แย้งอะไรเพราะตอนนี้ฝนก็ตกหนักมากจริง ๆ พอทานอาหารเสร็จผมก็พากีต้าร์ขึ้นมาบนห้อง

เจ้าตัวก็เงียบไม่ด่าไม่ว่าอะไรผมจนรู้สึกผิดปกติ ผมเริ่มไม่แน่ใจว่าต้าร์โกรธผมเรื่องอะไรกันแน่ ไม่แน่ใจว่าต้าร์รู้สึกยังไงอยู่ บุคคลเข้าใจยากชัด ๆ

"ต้าร์"

"ว่าไง"เธอตอบทั้งที่สายตายังจดจ้องอยู่กับโทรศัพท์

"โทรศัพท์มันมีดีอะไรนัก"

"น่าดูกว่าหน้าพี่แล้วกัน" ดูยัยเด็กนี่มันตอบผมเข้าสิ

ก๊อก ๆ

"คุณเอซคะ คุณแอมแปร์ให้นำชุดมาให้คุณกีต้าร์ค่ะ" เสียงของพี่ปลาดังอยู่หน้าห้อง ผมจึบรีบเดินไปเปิดประตูแล้วรับเสื้อผ้ามา

ต้าร์เคยนอนค้างที่นี่แค่ครั้งเดียว ส่วนครั้งนี้คือครั้งที่สอง ห้องผมจึงไม่มีของใช้ของต้าร์หลงเหลือเลย

"เธออาบก่อนเลย" ผมบอกแล้วยื่นเสื้อผ้าให้กีต้าร์ไป

"ขอบคุณ" เธอยอมวางโทรศัพท์แล้วรับเสื้อผ้าไปและเดินไปที่ห้องน้ำทันที

โทรศัพท์มันมีอะไรดีนักหนา หรือว่าจะหาที่อยู่ใหม่อีกแล้ว หรือแอบคุยกับใครปะวะ จ้องแต่จะไปจากผมอยู่เรื่อย แต่ผมก็ไม่หน้าด้านเสียมารยาทหยิบโทรศัพท์ของเธอขึ้นมาเปิดดูหรอก....แต่สักหน่อยก็ดี

ถ้าต้าคุยกับคนอื่นจริง ๆ ผมไม่ไว้ชีวิตไอเวรนั่นแน่ ส่วนยัยต้าร์ก็จะเจอดีแน่

"ต้าร์ โทรศัพท์ฉันแบตหมด ขอยืมโทรศัพท์เธอโทรคุยกับเวคีนแป๊บนะ" ผมตะโกนบอก

"ได้" พอเธอตะโกนตอบกลับมาผมจึงรีบหยิบโทรศัพท์ของเธอขึ้นมาเปิดดูในทันที หน้าจอโทรศัพท์ของเธอยังคงค้างหน้าการค้นหาในกูเกิ้ลเอาไว้

"หอพักราคาถูก? หางาน? " แค่อ่านผมก็รู้สึกอยากลบรายการค้นหาพวกนี้ทิ้ง การที่ผมรู้สึกหน่วง ๆ ที่ใจแบบนี้มันหมายความว่ายังไง? ผมมั่นใจว่าผมดูแลต้าร์ดีทั้งการอยู่การกิน อะไรทำให้เธออยากไปจากผมขนาดนี้

ผมกดออกจากการค้นหาตรงนั้นแล้วกดไปที่แชทข้อความเพื่อที่จะแสร้งโทรหาไอ้เวคีน แต่ก่อนกดไปแชทเพื่อนสนิทผม ผมก็มือลั่นเส้นกระตุกไล่เลื่อนดูข้อความของคนอื่น ๆ โอเค แชทต้าร์ไม่มีผู้ชายคนไหนทักมาจีบ มีแต่แชทกลุ่มเพื่อนของเธอ จากนั้นผมจึงกดเข้าไปแชทไอ้คีนเพื่อโทรหามัน

'มีไรต้าร์'

"กูเอง แค่นี้แหละ"พูดจบผมก็กดวางสายทันที เสียเวลาถ้าต้องไปคุยอะไรให้ยืดเยื้อกับมัน

คำถามมากมายของต้าร์ที่ถามผมในวันนี้มันวนเวียนรบกวนใจผมอยู่ทั้งวัน ผมไม่รู้ว่าจะต้องเอาคำตอบมาจากที่ไหน ทุกอย่างที่เธอถามมามันทำให้สมองของผมช็อตไปชั่วขณะ ว่างเปล่าและขาวโพลน ผมทำได้แค่เพียงทำตัวหน้าด้านแล้วหาข้ออ้างนู่นนี่มารั้งเธอไว้ ที่แน่ ๆ ผมจะไม่ยอมพูดคำว่ารักออกมาก่อนแน่เพราะขนาดต่อหน้าผม เธอยังไม่ยอมพูดเลย แล้วเรื่องอะไรที่ผมจะต้องพูดก่อน

ผมแค่ไม่รู้ว่าคำว่ารักนี้มันวิเศษอะไรนักหนาในเมื่อการกระทำของผมมันก็ชัดเจนดีอยู่แล้ว