บทที่ 7 ลงเอยรัก EP.7
"ฉันอยากอาบนำ้" หลังจากเราทานยาหลังอาหารเช้ากันได้สักพักคุณเขาก็เอ่ยขึ้นมา
"ค่ะ" ฉันงงว่าคุณเขาบอกฉันทำไมกัน หรือกลัวว่าจะไม่ถนัดแล้วล้มหัวฟาดพื้น หายไปนานฉันจะได้รู้ว่าอาบนำ้อยู่อย่างนี้รึเปล่าจึงทำได้เพียงขานรับคุณเขาไปอย่างนั้น
"ฉันอาบไม่ได้เพราะฉันเข้าเฝือกอยู่"
"อย่าบอกนะว่า..."
"คิดอะไรของเธอ"
"ก็...ก็"
"จะก็อีกนานไหม"
"ก็อย่าบอกนะว่าฉันต้องเช็ดตัวให้คุณอ่ะ ไม่นะขนาดน้องชายฉันยังไม่เคยทำให้เลย" ฉันรีบส่ายหน้าปฏิเสธก่อนเลย ฉันจะไม่แตะต้องกายาคุณเขาเด็ดขาด
"เฮ้อ~ เธอไปเอาผ้าชุบนำ้มาให้ฉัน เดี๋ยวฉันเช็ดเอง"
"ได้ค่ะ" ฉันไม่รอช้ารีบไปหาผ้าและภาชนะสำหรับใส่นำ้ซักผ้ามาประเคนให้คุณเขาอย่างรวดเร็ว เผื่อคุณเขาเปลี่ยนใจให้ฉันทำให้คงแย่แน่ ๆ
คุณเขาบิดผ้าให้หมาดด้วยมือข้างเดียว แล้วพาดเช็ดไปเช็ดมาอย่างไม่ถนัด เห็นแล้วก็สงสารคุณเขาเหมือนกัน...
"ฉันช่วยเช็ดไหมคะ" เดี๋ยวจะหาว่าแล้งนำ้ใจต่อกัน มาทวงบุญคุณมาม่าถ้วยเมื่อสักครู่นี้ฉันคงเอาออกมาคืนให้เหมือนเดิมไม่ได้แล้วนะ
"นึกว่าจะใจร้ายซะแล้ว"
"ฉันไม่เคยทำให้ใคร แต่ครั้งนี้คุณไม่ถนัดฉันจะช่วยคุณไงคะ"
"อืม...ถือว่าช่วยคนเจ็บอย่างฉันหน่อยแล้วกัน" คุณเขาวางผ้าลงในนำ้ที่ฉันใส่ภาชนะไว้เหมือนเดิม ฉันจึงต้องหยิบมันขึ้นมาบิด แต่ด้วยแรงน้อยนิดของฉันนั้นบิดแล้วมันได้เท่านั้นจริง ๆ
"เธอจะอาบนำ้ให้ฉันเหรอ"
"ฉันพยายามบิดแล้ว แต่มันได้แค่นี้จริง ๆ ค่ะ"
"เอาเถอะ เธออยากเช็ดให้ฉันแบบไหนก็ตามใจเธอเลย" คุณเขาไม่ว่าแต่กลับนั่งเฉย ๆ ให้ฉันเช็ดตัวได้ง่ายกว่าเดิมอีกต่างหาก ฉันจึงลูบไล้ผ้าเปียกไปตามผิวขาว ๆ เอ้ย! กล้ามล่ำ ๆ เอ้ย! ตามผิวกายของคุณเขาอย่างเบามือจนทั่วทั้งแผ่นหลังขาว
"คุณชื่ออะไรเหรอคะ ฉันลืมถามเลย"
"เธออยากเรียกฉันว่าอะไรล่ะกระต่ายน้อย" ได้ยินคำว่าแม่กระต่ายน้อยทีไรใจมันเต้นตึกตัก รู้สึกแปลก ๆ ชะมัดเลย
"คุณชื่ออะไรคะ"
"สตรอมน่ะ" ชื่อของคุณเขาเพราะดีจัง ดูเรียบง่ายแต่แฝงไปด้วยความน่ากลัวเหมือนกัน
"ชื่อเท่จัง งั้นฉันเรียกคุณว่า อืม...พี่สตรอมดีไหมคะ คุณน่าจะอายุมากกว่าฉันนะ"
"ดีเหมือนกัน แปลกใหม่ดีน่ะ"
"คุณไม่มีน้องเหรอคะ"
"ฉันเป็นลูกคนเดียว"
"อย่างนั้นฉันขอเรียกว่าพี่สตรอมแล้วกันนะคะ" อย่างน้อยถือว่าเป็นการขออนุญาตก่อน หากคุณเขาไม่ชอบใจจะได้ขัดฉันได้ ไม่อย่างนั้นถ้าไม่ขออนุญาตก่อน แล้วเกิดไม่พอใจคุณเขาอาจจะใช้ข้ออ้างนี้เพื่อต่อลองบางอย่างกับฉันก็ได้
"ตามใจเธอสิกระต่ายน้อย"
"ฉันชื่อลิลินค่ะ ไม่ใช่แม่กระต่ายน้อยอะไรของคุณ เอ้ย! ของพี่สตรอมสักหน่อย" ได้โอกาสฉันจึงขอแก้ไขชื่อของฉันเสียก่อนเลย
"ฉันไม่ชอบสัตว์"
"แล้วเกี่ยวอะไรกันคะ"
"แต่ถ้าเป็นกระต่ายน้อย ฉันจะยกเว้น"
"เฮ้อ~ ตามใจพี่สตรอมเลยค่ะ" ฉันไม่รู้ว่าหากเราเกิดการสนทนาในรูปแบบโต้เถียงกันเกิดขึ้น ผลประโยชน์ที่ฉันได้นั้นจะเป็นอะไร นอกเสียจากเจ็บคอและเสียเวลาเปล่า ๆ ดังนั้นฉันจึงตามใจพี่สตรอมเลย อยากเรียกอะไรก็เรียก ตามใจเลยฉันไม่ขัดใจหรอกเพราะฉันยังไม่อยากลงไปนอนคุยกับปะการังน่ะ
"กระต่ายน้อย" พี่สตรอมเรียกยำ้ฉันอีกครั้ง
"ว่าไงคะ"
"หึหึ...เปล่าน่ะไม่มีอะไรหรอก" เรียกแล้วไม่มีอะไร น่าทุบจริง ๆ ถ้าไม่เห็นว่าแขนเจ็บอยู่บอกเลยว่าได้มีวางมวยกันแน่นอน
"อ้าว! ถ้าพี่สตรอมเรียกอีกรอบแล้วไม่พูดหรือไม่มีอะไรนะ ฉันสัญญาเลยว่าแขนพี่น่ะน่าจะได้เข้าเฝือกสองข้างคู่กันเลยคอยดู" ฉันขู่เขาเอาไว้อย่างคาดโทษ
"หึหึ...ตกลงเธอจะเป็นแมวหรือกระต่ายน้อยกันแน่ ฉันชักเริ่มสับสนแล้วนะ"
"ฉันเป็นคนค่ะ"
"ดื้ออีกแล้ว"
"พี่สตรอมกวนฉันก่อนเอง"
"เมื่อวานเธอผิดนัดฉัน วันนี้เธอยังดุฉันอีกสรุปแล้วใครกันแน่ที่ได้กำหนดข้อตกลงหืม"
"เมื่อวาน...เมื่อวานฉันผิดนัดพี่สตรอมเรื่องอะไรคะ"
"ช่างเถอะ! มันผ่านไปแล้ว" พี่สตรอมพูดอย่างปัดออกไปเหมือนกับว่าไม่ต้องการพูดถึงเรื่องนั้น
"ฉันเช็ดตัวให้เสร็จแล้วค่ะ" ฉันวางผ้าลงในภาชนะที่ใส่นำ้เพื่อซักล้างอีกครั้ง
"อืม...รู้สึกเหมือนได้อาบนำ้เลยล่ะ" พอพี่สตรอมพูดเช่นนั้น ฉันจึงหันกลับไปมองผลงานการเช็ดตัวของตนเองใหม่อีกครั้ง ได้แต่ยิ้มแหยเพราะเหมือนอย่างที่พี่สตรอมพูดจริงด้วย
"แล้วมันโดนผ้าพันแผลมันจะเป็นอะไรไหมคะ" รอยนำ้ซึมเป็นทางยาว ผลพวงมาจากเทคนิคการเช็ดตัวราวกับเหมือนได้อาบนำ้ของฉันนั่นเอง ทำให้ฉันเป็นกังวลขึ้นมาเพราะกลัวว่าจะมีปัญหาตามมา
"ฉันไม่รู้เหมือนกัน ฉันไม่เคยแขนหักน่ะ"
"งั้นฉันลงไปถามพยาบาลดีกว่าค่ะ จะได้แน่ใจถ้ามันมีอะไรเกิดขึ้นจะได้ให้พยาบาลช่วยได้ทันค่ะ"
"ไม่ต้องหรอก กว่าเธอจะเดินไปถึงคงเมื่อยกันพอดี"
"แล้วถ้าพี่สตรอมเป็นอะไรขึ้นมาหนู เอ้ย! ฉันไม่รับผิดชอบนะคะ" เวลาคุยกับคนที่อายุมากกว่าฉันมักจะแทนตัวเองว่าหนู จนครั้งนี้ทำให้ฉันลืมตัวจนได้
"แทนตัวเองแบบเมื่อกี้นี้สิ"
"เอ่อ..."
"หึหึ...มันน่ารักดีน่ะ"
พี่สตรอมยิ้มให้ฉัน ในตอนนี้เรากำลังมองหน้ากัน เป็นครั้งแรกเลยที่ฉันเห็นรอยยิ้มของคุณเขา นึกว่าจะเป็นคนเย็นชาไร้ความรู้สึกเสียอีก กลับกันได้รู้จัก ได้พูดคุย คุณเขามีมุมน่ารักของตนเองเหมือนกันนะ...อย่างเช่นตอนนี้
หลังจากเช็ดตัวเสร็จ ฉันจัดการนำผ้าไปซักนำ้เปล่าและผึ่งตากเอาไว้ เก็บอุปกรณ์เข้าที่จัดการเรียบร้อยทุกอย่าง คงไม่มีหน้าที่อะไรที่ฉันต้องอยู่ต่อแล้วดังนั้นฉันจึงขอตัวกลับก่อนดีกว่า...เวลานี้ฉันควรได้ลงไปเล่นตู้คีบตุ๊กตาส่งท้ายก่อนกลับขึ้นฝั่งอีกสักรอบดีกว่า ถึงคราวนั้นฉันจะผิดหวังไปเยอะแล้วก็ตาม
"ถ้าไม่มีอะไรแล้ว หนูขอตัวก่อนนะคะ" ฉันบอกกับพี่สตรอมในขณะที่คุณเขายังคงจ้องมองหน้าจอแมคบุ๊กอย่างพิจารณาและดูจริงจังกับสิ่งที่แสดงบนหน้าจอมาก ๆ คงจะเป็นงานของพี่สตรอมเขาน่ะ ดีเลย...ฉันจะได้ไม่รบกวนเวลาทำงานของพี่สตรอมต่อด้วย
"จะไปไหนเหรอกระต่ายน้อย กลับห้องเหรอ" พี่สตรอมละสายตาจากหน้าจอมองหน้าฉันด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปไม่จริงจังเหมือนเมื่อสักครู่
"ค่ะ แต่หนูว่าจะลงไปคีบตุ๊กตาก่อนน่ะแล้วค่อยกลับห้องค่ะ"
"ฉันลงไปด้วยสิ"
"พี่สตรอมไม่ทำงานเหรอคะ"
"ไม่รีบน่ะ รอฉันก่อนนะเดี๋ยวไปใส่เสื้อก่อนอย่าพึ่งหนีไปล่ะ" ฉันได้แต่พยักหน้า และคิดในใจว่า ฉันจะหนีไปอย่างไรในเมื่อฉันไม่สามารถปลดล็อกประตูผ่านระบบความปลอดภัยดีเยี่ยมบนเรือนี้ได้อยู่แล้ว
รอไม่นานคุณเขากลับออกมาพร้อมกับเสื้อเชิ้ตแขนยาวและกางเกงขายาวดูดี แม้จะดูไม่เป็นทางการเท่าชุดสูทแต่ฉันยอมรับเลยว่าการแต่งตัวแบบนี้ของพี่สตรอมทำให้คุณเขาดูดีไม่น้อยเลยสักนิด ว่าแต่คุณเขาเก่งมากเลยเปลี่ยนชุดรวดเร็วและยังดูดีเหมือนมีคนช่วยเลยด้วย เราพากันลงมาที่ชั้นล่าง ตอนนี้ผู้คนประปรายส่วนมากจะเป็นเด็กที่มาเดินเล่นกัน และยิ่งตรงส่วนที่ฉันต้องการไปอย่างบริเวณตู้คีบตุ๊กตานั้น เด็ก ๆ อยู่กันเยอะมาก ๆ เลยล่ะ
"พี่สตรอมจะแลกเหรียญไหมคะ หรือว่าจะแค่ดูเฉย ๆ " ฉันถามเผื่อ
"ฉันไม่เคยเล่นน่ะ ขอดูหนูเล่นก่อนแล้วกัน" สรรพนามที่ใช้เรียกแทนฉันเปลี่ยนไปเป็นหนูอีกแล้ว แต่สำหรับฉันฟังแล้วเหมือนเป็นตัวเล็กตัวน้อย ที่กำลังได้รับความเอ็นดูอย่างไงไม่รู้เหมือนกันนะ
"จับตาดูให้ดีแล้วกันค่ะ เพราะนี่อ่ะมือฉมังเลย" เมื่อวันก่อนนั้นฉันแค่เล่น ๆ น่ะ ไม่ได้จริงจังสักเท่าไหร่ แต่วันนี้ฉันมาเพื่อให้เด็ก ๆ รู้ว่าฉันเนี่ยแหละตัวเต็งตู้คีบตุ๊กตา วันนี้คิดว่าถ้าได้เยอะมาก ๆ ฉันจะแจกเด็ก ๆ ด้วยเลย รอรับตุ๊กตาจากพี่คนสวยได้เลยจ้ะ
หลังจากที่ฉันต่อแถวแลกเหรียญมาได้ตะกร้าใหญ่ เริ่มกวาดสายตามองหน้าตุ๊กตาที่อยากได้ก่อน ทว่าความมากมายนั้นละลานตาจนฉันตัดสินใจเลือกไม่ถูกเลยล่ะ เลยคิดว่าจะเริ่มมันตั้งแต่ตู้แรกไปถึงตู้คีบตู้สุดท้ายเหมือนเดิม เฮ้อ~ ลืมพกกระสอบลงมาใส่ด้วยเลยอ่ะ ต้องถือตุ๊กตาจนล้นมือแน่ ๆ เลยวันนี้
"พร้อมยังคะ" ฉันหันไปถามพี่สตรอมที่ยืนมองอยู่ข้าง ๆ
"กระต่ายน้อย...หนูควรถามตัวเองมากกว่าถามคนดูอย่างฉันนะ"
"อย่ากระพริบตาล่ะ เพราะสูตรนี้มันไวมากค่ะ" ฉันหยอดเหรียญเข้าไปทันทีที่มีเสียงเพลงและไฟแดงขึ้น ฉันรีบบังคับและกดที่คีบไปยังตุ๊กตาตัวเป้าหมาย และจัดการคีบมันทันที แต่รอบนี้มันดันพลาด...
"สงสัยหนูน่าจะกดช้าไปค่ะ"
"อืม...เอาใหม่สิ" พี่สตรอมยืนมองอย่างยิ้ม ๆ ราวกับว่ากำลังดูถูกฉันอยู่
ฉันจึงเริ่มกดใหม่อีกครั้งและมันก็ดันพลาดอีกครั้ง...
"มันไม่โดนหัวอ่ะ ถ้าเมื่อกี้ที่คีบมันง้างอีกนิดนะหนูได้เจ้าตัวนี้แล้วค่ะ" ว่าแล้วฉันจึงตั้งสติหยอดเหรียญและกดตู้คีบใหม่อีกครั้ง...
"ฮึ้ย! อีกจิ๊ดเดียวเอง"
"อ๊ะ! ทำไมไกลกว่าเดิมล่ะ"
"ที่คีบพังรึเปล่าเนี่ย อ่อนแรงเหลือเกินนะ"
"อะไรเนี่ยฉันพึ่งหยอดเหรียญเองนะ"
"โกงล่ะเนี่ย ๆ แกโกงฉันล่ะตู้คีบ"
"หนูว่าเราเปลี่ยนตู้ดีกว่าค่ะ สงสัยตุ๊กตาตัวนี้ไม่อยากกลับบ้านด้วยแน่เลย ไม่ไปก็ไม่ง้อหรอกเชอะ!" ฉันบ่นตู้คีบตุ๊กตาก่อน แล้วจึงหันไปบอกกับพี่สตรอมก่อนจะเปลี่ยนตู้คีบตุ๊กตาทันที
"ฉันกระพริบตาได้แล้วใช่ไหม"
"อือ เมื่อกี้หนูน่าจะหยิบมาผิดสูตรน่ะ"
"ขอฉันลองคีบหน่อยได้ไหม"
"ลองเลยค่ะ" ฉันยื่นตะกร้าเหรียญให้คุณเขา พร้อมกับหยอดของตนเองแบ่งกันเล่นไม่ได้มีปัญหาอะไรอยู่แล้ว คุณเขาไม่เคยลองด้วยนี่นาถือว่าเปิดประสบการณ์แล้วกัน
"อ่ะ! ฉันคีบได้แล้ว" ใช้เวลาไม่ถึงสิบวินาทีพี่สตรอมยื่นตุ๊กตามาให้ฉันแล้ว
"พี่สตรอมเก่งมากเลยค่ะ" ฉันรับมันมากอดไว้พร้อมกับยกนิ้วโป้งให้คุณเขาเลย
"ฮ่า ๆ ให้ฉันสอนไหม ฉันว่าสูตรฉันน่าจะไวกว่านะกระต่ายน้อย"
"มีตั้งเยอะ ถ้าพี่ตรอมคีบได้อีกห้าตัวหนูจะยอมรับว่าพี่มีสูตรการคีบที่ดีกว่าหนูแล้วกันค่ะ"
"ฉันไม่เก่งมากนะ"
"ลองดูก่อนสิคะ หนูอยากได้ตัวนั้นค่ะ" ฉันชี้ไปที่ตุ๊กตาหมีในตู้คีบแถวที่สอง ตุ๊กตาหมีตัวนี้มีสร้อยที่คอด้วยมันน่ารักมาก ๆ และฉันอยากได้มันมาครอบครองเอาไว้
"ไปสิ" พี่สตรอมตกลงฉันจึงเดินถือตุ๊กตาพร้อมตะกร้าเหรียญไปยังหน้าตู้ หลีกทางให้คุณเขาได้แสดงศักยภาพและได้เรียนรู้อย่างเต็มที่
ได้อีกแล้ว...เพียงแค่เหรียญเดียวฉันได้ตุ๊กตาหมีตัวที่ฉันอยากได้มาครอบครองอีกแล้ว
"หนูอยากได้ตัวนั้นค่ะ พี่สตรอมคีบให้หน่อยได้ไหมคะ"
"อ่ะ ได้แล้ว"
"เอาตัวนั้นด้วยได้ไหมคะ"
"ตัวที่เธออยากได้ ฉันคีบให้แล้ว"
"หนูอยากได้ตัวนั้นอีกค่ะ"
สรุปแล้ววันนี้พี่สตรอมคีบให้ฉันหมดเลย และทุกตัวใช้เพียงแค่หนึ่งเหรียญนั่นหมายความว่าคีบแค่หนึ่งครั้ง จนได้ตุ๊กตากองใหญ่ เพราะเหรียญที่แลกมานั้นเยอะมากจริง ๆ จนพนักงานต้องหาถุงมาใส่ให้เลยล่ะ
"เหรียญสุดท้ายหนูอยากลองคีบไหม ฉันสอน"
"ก็ได้ค่ะ"
"แต่ฉันอธิบายไม่เก่ง"
"พี่สตรอมชี้นิ้วก็ได้ค่ะ"
"ฉันไม่ถนัด"
"แล้วแบบไหนที่พี่สตรอมถนัดค่ะ"
"แบบนี้" พี่สตรอมวางมือลงบนมือฉันและสอนฉันยังคับ เหมือนว่าตอนนี้ฉันอยู่ในเกาะกุมและถูกกอดเอาไว้หากใครมองจากทางด้านหลัง เพราะคุณเขายืนซ้อนด้านหลังฉันเพื่อสอนฉันบังคับที่คีบครั้งสุดท้าย ก่อนเหรียญจะหมดลงสำหรับวันนี้
และแน่นอนว่าฉันคีบได้แล้ว
"ขอบคุณนะคะ" ฉันยกมือไหว้ขอบคุณอย่างดีใจ
"หึหึ..." คุณเขาพยักหน้ายิ้มรับ
พอเราได้มาทำกิจกรรมกันอย่างนี้ ถือว่าเป็นการทำความรู้จักกันที่ฉันว่ามันรู้สึกดีมากเลยล่ะ คุณเขาน่ารักกว่าที่ฉันคิดไว้เยอะเลยนะ
................................................................................................
