ลงเอยรัก

ลงเอยรัก

PHANPHAPROA · เสร็จสิ้น · 141.1k คำ

718
ยอดนิยม
825
การดู
9
เพิ่มเมื่อ
เพิ่มไปยังชั้นวาง
เริ่มอ่าน
แชร์:facebooktwitterpinterestwhatsappreddit

บทนำ

การพัฒนาความสัมพันธ์นั้นมีหลายรูปแบบ อาจทำความรู้จักกันโดยการพูดคุย หรือวิธีอื่น ๆ แต่การพัฒนาความสัมพันธ์แบบไหนกันนะ...ที่ทำให้เธอและเขา ลงเอยรักกันได้เช่นนี้

บท 1

ณ เรือสำราญ

ในยามเย็นย่ำบรรยากาศดีเป็นที่สุด ดวงอาทิตย์เริ่มคล้อยตกลับขอบนำ้ทะเลอันไกลโพ้นสุดสายตาออกไป เสียงดนตรีเริ่มคลอเคล้าเข้ากับบรรยากาศที่กำลังเริ่มมืดและสายลมพัดผ่าน พาหวนให้กลิ่นดอกไม้หอม ๆ ได้ล่องลอยไปทั่วทั้งรำเรือใหญ่ ในขณะที่กำลังมีงานเต้นรำสำคัญในคำ่คืนวันนี้เกิดขึ้น

"เลน เดี๋ยวพี่มานะไปเข้าห้องนำ้ก่อน"

"พี่ลิลินกินเยอะอ่ะ เร็ว ๆ นะ เดี๋ยวมาไม่ทัน" 

"โอเค ๆ ฝากกระเป๋าหน่อย" 

"โอเค เลนรอตรงนี้นะ" 

"เดี๋ยวพี่รีบมา" 

ฉันรีบรีบกึ่งเดินกึ่งวิ่ง พลางพยุงกระโปรงยาวของตนเองยกสูงจากปลายเท้าเล็กน้อยเพื่อไม่ให้สะดุด ตอนนี้ฉันปวดท้องเบามาก ๆ คงเป็นผลจากนำ้ผลไม้สุดแสนอร่อยนั่น ฉันจัดการดื่มไปหลายแก้วขณะทานอาหารมื้อเย็นกับครอบครัวแน่ ๆ เลย

"โอ้ย! ทำไมมันไกลจัง" ฉันกึ่งวิ่งกึ่งเดินก้าวมาไม่มีหยุด พลางกวาดสายตามองหาป้ายสัญลักษณ์ห้องนำ้บนเรือสำราญใหญ่ เส้นทางดูยาวไกลเหลือเกินจนตอนนี้ฉันแทบทนไม่ไหว ตัดสินใจรีบวิ่งซอยเท้าเพื่อหาห้องนำ้ให้เร็วที่สุด หากแต่จะขอความช่วยเหลือสอบถามใครดันไม่มีใครผ่านทางมาเสียอีก

กรี๊ด! ตุบ!

จับกบ ใช่! ตอนนี้ฉันหน้าคะมำจับกบบนพื้นพรมเสียแล้ว 

"ฮือ คุณไม่คิดจะหันมาดูหน่อยเหรอ ชนคนล้มขนาดนี้อ่ะ" ฉันหันกลับไปถามผู้ชายคนนึง ด้วยความหงุดหงิด ชนคนล้มแล้วทำไมกลับหน้ามึนเดินไปเฉย แทนที่จะพูดกล่าวขอโทษกันก็ยังดี 

"ก็เธอลุกขึ้นมาแล้ว" 

"ห้ะ! แล้วมันเกี่ยวอะไรกันคะ คุณจะให้ฉันนอนอยู่แบบนั้นเหรอ" ต้องเป็นคนแบบไหน ขนาดยืนคุยกันยังหันหลังให้ฉันเลย ดีที่ขาฉันไม่พลิกไม่แพลงไม่อย่างนั้นเกิดเรื่องแน่ ๆ 

"ถ้าเธอลุกได้ ส่งเสียงถามฉันได้ก็คงไม่เป็นไรมากหรอกใช่ไหม ฉันเสียเวลามามากพอแล้วล่ะขอตัวแล้วกัน" 

ฉันได้แต่ยืนนิ่งมองแผ่นหลังคุณเขาไกลออกไปด้วยความสับสน สรุปฉันผิดที่ทำคุณเขาเสียเวลารึเปล่า พูดอย่างนี้ฉันรู้สึกผิดไปด้วยเลย แต่ช่างเถอะ! เป้าหมายของฉันตอนนี้คือ ห้องนำ้ สิ่งรบกวนระหว่างทางฉันขอไม่สนใจแล้วกัน!

"โอ้โห! นี่พี่ลิลินไปนานมากจนผมนึกว่าหลับในห้องนำ้ไปแล้วเนี่ย โทรศัพท์ก็ไม่เอาไปโทรตามไม่ได้ด้วย" กลับมาถึงจุดนัดหมาย ตอนนี้ฉันสบายตัวและอารมณ์ดีมาก ๆ แล้ว จึงได้แต่รู้สึกผิดกับน้องชายที่ยืนรออยู่คนเดียว

"ขอโทษนะเลน" 

"ไม่เป็นไร อะนี่ของพี่อ่ะแล้วหน้ากากผมล่ะ" หน้ากากที่ว่าคือหน้ากากสำหรับใส่ร่วมงานเต้นรำตามแบบกำหนดน่ะ

"นี่ไง" ฉันเปิดกระเป๋าที่เลนส่งให้หยิบหน้ากากที่น้องชายถามหาออกมา

"เดี๋ยวนะพี่ลิลิน หน้ากากกระต่ายเนี่ยนะ เลนไม่เอาเด็ดขาดอ่ะ" เลนทำท่าปฏิเสธจริงจัง

"ก็พี่อยากใส่หมาป่าอ่ะ เลนเอาอันนี้ไม่ได้เหรอ" หน้ากากกระต่ายมันน่ารักเกินไป ฉันกลัวว่าฉันจะกลายเป็นฝันร้ายของคนที่ชอบกระต่ายน่ะสิ เพราะคนอย่างฉันคงเหมาะกับกระต่ายป่ามากกว่าน่ะ

"เลนเป็นผู้ชายใส่สูทขนาดนี้นะพี่ลิลิน" เลนยังคงส่ายหน้าปฏิเสธไม่ยอมอ่อนข้อให้ฉันสักนิด 

"ก็ได้ ๆ พี่เอาหน้ากากกระต่ายเองก็ได้" 

"โอเค" 

เราสองคนต่างพากันช่วยกันใส่หน้ากากเพื่อเตรียมเข้าไปร่วมงานตามสถานที่ที่จัดเอาไว้อย่างยิ่งใหญ่อลังการ เราสองคนทำการแลกบัตรเพื่อเข้าร่วมงานกัน พร้อมกับมองหาครอบครัวว่าอยู่มี่มุมไหนเพื่อจะได้เตรียมตัวเดินเข้าไปในงานได้ถูกต้อง

"โอ๊ะโอ...ใครเป็นกระต่ายน้อยครับเนี่ย" เสียงเด็กน้อยน่ารักสดใสของน้องคินหลานชายของฉัน ลูกสาวของพี่ลลินเอ่ยทักทาย ในขณะที่เด็ก ๆ เองก็อยู่ในชุดดูดีกันทั้งคู่เลย 

"อาลิลินเองค่ะ" 

"สวัสดีครับอาลิลินสุดสวย กับอาเลนสุดหล่อ" 

"ฮ่า ๆ เด็กนี่ตาดีมากนะพี่ลิลิน" เลนชอบใจใหญ่เมื่อโดนเด็กชม 

"พี่คิน ทำไมพี่คินไม่ชมณรินบ้างล่ะคะ" เกิดการน้อยใจกันเกิดขึ้นระหว่างน้องสาวกับพี่ชาย 

"โอ๋ ๆ น้องณรินของพี่คินสวยเหมือนกันครับ" 

"คิกคิก รักพี่คิน" 

"พี่คินรักน้องณรินเหมือนกันครับ" สองแสบหันมากอดกันอย่างรักใคร่ เรียกรอยยิ้มของครอบครัวฉันได้เป็นอย่างดี ใครจะอดใจไหวกันเจ้าสองแสบน่ารักกันมากขนาดนี้นี่นา

"เลนตื่นเต้นไหม" ยิ่งเวลาเดินผ่านไปนานเท่าไหร่ ความตื่นเต้นของฉันยิ่งเพิ่มมากขึ้น แสงไฟสีเหลืองประดับประดาเริ่มสว่างท่ามกลางความมืดของท้องฟ้า ยามที่ดวงอาทิตย์ลับขอบนำ้ทะเลลงไปจนสุดสายตา นั่นแสดงให้เรารู้ว่า ใกล้ถึงเวลาเริ่มงานแล้วล่ะ ผู้คนมากมายเริ่มเดินทยอยเข้ามาร่วมงานกัน จนฉันคิดว่างานนี้มันใหญ่กว่าที่ฉันคิดเอาไว้เสียอีก 

"ไม่นะ ทำไมเหรอหรือว่าพี่ลิลินตื่นเต้น" เลนดูปกติไม่มีท่าทีตื่นเต้นแม้แต่น้อย ต่างกับฉันที่มือเย็นฉำ่มองดูบรรยากาศรอบ ๆ ด้วยความตื่นเต้นไม่หยุด

"ใช่สิ งานใหญ่มากเลยนะเลน" ฉันทั้งตื่นเต้นที่ได้มาร่วมงาน และกังวลกลัวตนเองจะปล่อยไก่ใส่ใครเขาน่ะ ฉันกลัวขายหน้ามาก ๆ เพราะงานนี้มีความหมายกับคนที่ฉันรักมากเหมือนกัน 

"พี่ลิลินอย่าเผลอไปเหยียบเท้าใครเข้าล่ะตอนเต้นรำน่ะ มีนักธุรกิจทั้งนั้นระวังเขาไม่พอใจจับพี่หมกใต้เรือนะ" 

"ปากนะเลน! หยุดเลยพี่ยิ่งกลัว ๆ อยู่" ชีวิตของฉันโตมากับเรื่องอะไรแบบนี้ผ่านหูอยู่บ่อยครั้ง ธุรกิจนั้นมันมีหลายด้าน แล้วแต่ว่าเราจะได้รับรู้ด้านไหน ส่วนฉัน...รับรู้ทุกด้านแม้กระทั่งด้านที่น่ากลัวอย่างที่เลนพูดมา

"เลนพูดหยอกเล่นน่า...เชื่อเถอะว่าพี่เขยเราน่ะคัดคนมาร่วมงานแล้วจริง ๆ " 

"ก็จริงของเลนนะ" 

"เด็ก ๆ ได้เวลาแล้ว เราไปข้างในกันค่ะ" คุณแม่ของฉันเอ่ยเรียกพวกเราทุกคนที่พร้อมกันมาก ๆ เพื่อจะได้เดินเข้าไปร่วมงานด้านในกัน หลังจากมาอยู่ตรงมุมดอกไม้กันสักพักใหญ่แล้ว 

ในงานเต้นรำคำ่คืนวันนี้ ทุกคนล้วนใส่หน้ากากปิดบังใบหน้ากันไว้ตามใจชอบ บางคนเป็นหน้ากากสีขาวขนนกสวย บางคนเป็นหน้ากากสีดำดูลึกลับ ล้วนสลับกันไปตามความชอบของผู้ใส่ แต่ที่สำคัญทุกคนแต่งชุดกันสวยงามเข้าตามที่งานกำหนด จะมีผู้หญิงแค่เพียงคนเดียวในคำ่คืนนี้ที่โดดเด่นกว่าใคร นั่นคือพี่สาวของฉันเอง ไม่รู้ว่ารู้รึยัง...ว่าพวกเราทั้งครอบครัวมาที่นี่เพื่อเซอร์ไพร์สเลยนะเนี่ย 

"พี่ลิลินดูดิ ตรงนั้นอย่าหล่ออ่ะขนาดปิดหน้ากากเอาไว้นะเนี่ย" 

"เลนอย่าบอกนะว่า..." 

"อย่าบ้าพี่ลิลิน เลนบอกว่าพวกเขาหล่อใช่ว่าเลนจะชอบผู้ชายเชิงชู้สาวด้วยกันเองเสียเมื่อไหร่ล่ะ" 

"ฮ่า ๆ พี่แค่แกล้งเล่นน่ะ แต่ถ้าชอบก็ไม่ติดนะครอบครัวเราเปิดกว้างอยู่แล้ว" 

"อืม ๆ "

เรื่องรัก ๆ บางทีฉันเองยังไม่เข้าใจแก่นแท้สักเท่าไหร่ หวังว่าสักวันฉันจะได้เรียนรู้นะว่าจริง ๆ แล้ว รักแท้นั้นคืออะไร...

แต่จะว่าไป ตรงที่เลนบอกมีผู้ชายยืนอยู่ประมาณสามคน ล้วนแต่งชุดดำสนิทมีเพียงเข็มกลัดที่เน็กไทเป็นเหมือนเพชรสีแดงเลย ฉันไม่แน่ใจนักเพราะอยู่ค่อนข้างไกล แต่รู้ว่าพวกเขาดูดีกันมาก ๆ เลยล่ะ เหมือนหลุดออกมาจากโลกการ์ตูนนิยายมาเฟียอย่างไงอย่างนั้นเลยล่ะ

'สวัสดีทุกท่านครับ ขอต้อนรับเข้าสู่งานเต้นรำในคำ่คืนวันนี้...' 

ได้เวลาสนุกแล้วสินะ...

ฉันได้เข้าร่วมวงเต้นรำที่มีผู้คนมากมายเข้ามาร่วมสนุก ทั้งพาคู่ของตนเองมาและมาทำความรู้จักกันทีหลัง ทุกคนเริ่มออกลวดลายเต้นกันอย่างไม่มีใครอยอมใคร เสียงดนตรีดังชัดแน่นเพิ่มจังหวะความสนุกพาให้ฉันสับสนท่ามกลางทุกคนได้เข้ามามีความสุขตรงจุดเต้นรำตรงนี้ พาลพาให้ฉันมาอยู่ที่กลางวงอย่างงุนงง 

ในตอนนี้ฉันกำลังมองหาจุดเริ่มต้นอีกทีอีกครั้ง เพราะฉันยังไม่มีคู่เต้นรำเลย และเหมือนทุกอย่างจะถูกเวลากำหนดวางไว้ เมื่อมีใครคนหนึ่งกับฉันยังคงโดดเดี่ยวไร้คู่ในตอนนี้ ได้บังเอิญเดินหาคู่กันจนมาบรรจบพบคู่กันพอดี 

"เอ่อ...ฉันเต้นไม่ค่อยเก่งนะคะ" ถ้าให้ฉันเต้นปาจิงโกะท่าโก๊ะ ๆ ของตัวเองน่ะฉันถนัดมาก ๆ แต่กลับกันงานเต้นรำที่ดูเป็นทางการฉันเองไม่ค่อยถนัดเอาเสียเลย สุดท้ายเพื่องานนี้ฉันยอมทำให้พี่สาวที่ฉันรักก็ได้

"หึหึ...อย่างนั้นเดินกันไหมล่ะ" 

"คะ คุณพูดว่าอะไรนะคะ ฉันได้ยินไม่ชัดเลยค่ะเสียงดนตรีดังมาก" ฉันพยายามฟังที่คุณเขาพูดแล้ว ต้องขอโทษจริง ๆ ฉันแทบไม่ได้ยินอะไรนอกจากเสียงพึมพำจากคุณเขาโดยไม่สามารถจับใจความได้เลยสักนิด

"เปล่าน่ะ" คุณเขาพูดให้ดังขึ้นกว่าเดิม แล้วพาฉันเดินเข้ามาร่วมในแถวขบวนวงกลมที่ทุกคนกำลังออกสเต็ปเหมือนกันราวกับซ้อมเต้นเข้าคู่กันมานาน อย่างนี้ก็ดีเลยฉันจะได้คัดลอกท่าเต้นตามได้

"อย่างนั้นเราเต้นตามเขากันก็ได้ค่ะ" 

"อืม เธอเริ่มเลย" 

ความสนุกเริ่มขึ้น ลวดลายท่าทางนั้นดูประยุกต์เข้ากันตามยุคสมัย ฉันสนุกมาก ได้เต้นได้เรียนรู้และทำความรู้จักกับคนข้าง ๆ และที่สำคัญคุณเขาเต้นเป็นเหมือนกันนะเนี่ย ถือว่าเท้าไฟเลยล่ะ ถนัดมากก็ไม่ยอมบอกกั๊กอีกแล้ว 

"ฮ่า ๆ สนุกมาก คุณเต้นเก่งมากเลยค่ะ" ทั้งท่าหมุนตัวฉัน ยกตัวขึ้น ยกมือ ขยับขา คุณเขาตรงจังหวะเป๊ะ ต่างกันกับฉันที่บางจังหวะเผลอพลาดไปโดนเท้าคุณเขาหลายรอบเลย เป็นสาเหตุได้พูดขอโทษบ่อย ๆ น่ะ

"อีกสักเพลงไหมล่ะ" 

"ฉันเกรงใจค่ะ เมื่อสักครู่ฉันเผลอเหยียบเท้าคุณตั้งหลายรอบเลย ขอโทษด้วยนะคะ" ฉันพูดขอโทษกับคุณเขาพลางก้มหัวขอโทษด้วย 

"ไม่เป็นไรหรอก ถือว่าได้ฝึกไงครับ" คุณเขาใจดีจัง อย่างน้อยวันนี้ฉันก็ได้เจอคนดี ๆ แม้ว่าหน้ากากจะปิดบังใบหน้านี้ไว้ก็ตามคุณหน้ากากจิ้งจอก

"ก็ได้ค่ะ ถ้าอย่างนั้นรบกวนด้วยนะคะ" 

"ครับ" คุณเขายื่นมือมารอรับมือฉันเอาไว้ แต่ฉันกลับถูกดึงให้เปลี่ยนคู่เต้นรำจากหญิงสาวใครบางคนแทน คงเป็นแขกที่มาร่วมงานจนฉันต้องสลับคู่มาอยู่กับใครไม่รู้ที่ใส่หน้ากากสีดำสนิทปิดเพียงครึ่งหน้า ดูน่ากลัวเลยล่ะโชคดีที่มีขนนกสีดำเงาประกอบบนหน้ากากด้วย จึงช่วยลดความน่ากลัวลงไปได้เยอะเลย

"อะ...เอ่อ คุณต้องการเปลี่ยนคู่ไหมคะ" ฉันเกรงใจคุณเขามาก ๆ บางทีคุณเขาอยากจะมาร่วมสนุกหาคนเต้นเก่ง ๆ มากกว่าเด็กสาวเต้นรักสนุกอย่างฉัน 

"หึ...กลัวเหรอ" 

"ฉันเหรอคะ" 

"เธอนั่นแหละ กระต่ายน้อย..." 

................................................................................................

บทล่าสุด

คุณอาจชอบ 😍

เมียนักศึกษาของหมอบดินทร์

เมียนักศึกษาของหมอบดินทร์

193.1k การดู · เสร็จสิ้น · นรานิณ
เพราะหนี้สินก้อนโตของครอบครัว ทำให้ "ปลายฝน" นักศึกษาเภสัชศาสตร์ปี 4 ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมจดทะเบียนสมรสขัดดอกกับ "นพ. บดินทร์" ศัลยแพทย์หนุ่มอนาคตไกลพ่วงตำแหน่งอาจารย์พิเศษสุดเนี้ยบที่เพิ่งดุเธอไปหมาดๆ กลางคลาสเรียน!

สัญญาลับถูกร่างขึ้นพร้อมกฎเหล็กข้อสำคัญ: ห้ามให้ใครรู้เรื่องนี้เด็ดขาด และห้ามล้ำเส้นก้าวก่ายชีวิตส่วนตัว

ในเวลางาน เขาคืออาจารย์หมอที่เย็นชาและเข้มงวดจนเธอกดดันแทบร้องไห้ แต่เมื่ออยู่ใต้ชายคาเดียวกันในยามวิกาล เขากลับเป็นผู้ชายที่คอยต้มข้าวต้ม ดุด้วยความห่วงใย และปลอบประโลมเธอด้วยอ้อมกอดที่แสนเร่าร้อนจนหัวใจสั่นไหว

เมื่อความรักเริ่มก่อตัวสวนทางกับกฎที่ตั้งไว้ ท่ามกลางสายตาจับผิดของผู้คนรอบข้างและเงาอดีตที่คอยตามหลอกหลอน ปลายฝนจะพิสูจน์ตัวเองอย่างไรให้คู่ควรกับการยืนเคียงข้างเขา และอาจารย์หมอจอมปากแข็งจะยอมทลายกำแพงเพื่อปกป้องภรรยาตัวน้อยของเขาด้วยวิธีไหน?
มลทินรักภรรยาไร้ค่า

มลทินรักภรรยาไร้ค่า

376k การดู · เสร็จสิ้น · ปะหนัน
คำโปรย
เธอถูกส่งมาแทนที่พี่สาวในคืนแต่งงานพร้อมคำดูถูกว่าเป็นเพียง ภรรยาไร้ค่า

เขาแต่งงานเพื่อรักษาหน้าไม่เคยคิดจะรัก ไม่เคยคิดจะผูกพัน แต่เด็กในท้องของเธอ…

กลับกลายเป็นสายใยที่เขาตัดไม่ขาด

จากผู้ชายที่เย็นชาไร้หัวใจสู่พ่อที่กลัวแม้แต่จับลูกแรงเกินไปจากผู้หญิงที่ไม่เคยมีสิทธิ์เลือก

สู่คนที่ทั้งบ้านยอมรับว่าขาดไม่ได้
ร้ายซ่อนรักฉบับโหด

ร้ายซ่อนรักฉบับโหด

622.2k การดู · เสร็จสิ้น · Yaygoh
เธอ คะนิ้ง นกน้อยที่หลงเข้าไปพัวพันกับเหล่านักแข่งใต้ดิน เธอแค่อยากตามหาน้องสาวที่หายตัวไป โดยไม่รู้เลยว่าความจริงที่รออยู่เบื้องหน้าโหดร้ายยิ่งกว่าขุมนรก

เขา ริกกี้ ชีวิตที่ไร้ซึ่งกฏเกณฑ์ หัวหน้าทีม RED SUN ผู้ซ่อนรอยร้าวไว้ใต้ใบหน้าแสนเลือดเย็น ความหื่นร้ายของเขาสยบผู้หญิงได้ทั่วราชอาณาจักร ยกเว้น...

ปัง!!
ใครจะคิดว่าในโลกนี้ยังมีคนโง่เอาตัวเข้าไปบังกระสุนให้คนอื่นโดยที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ทว่า เสียงกระสุนที่ดังขึ้นในวันนั้นกลับเป็นเหมือนด้ายแดงผูกโชคชะตาของหัวใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกัน
แอบรักรุ่นพี่ตัวร้าย

แอบรักรุ่นพี่ตัวร้าย

335.4k การดู · เสร็จสิ้น · Aoybabyz
เธอสาวมัธยมปลายไปสารภาพรักกับรุ่นพี่มหาลัยปี1แต่ก็โดนปฎิเสธกลับมา ผ่านไป3ปีพวกเขากลับมาเจอกันอีกครั้งในรั้วมหาลัย....แถมยังต้องให้มีเรื่องใกล้ชิดกันอีก
ภารกิจให้เป็นคู่เดทเป็นเวลา1อาทิตย์...
พยาบาลที่รักของนายจอมเหวี่ยง

พยาบาลที่รักของนายจอมเหวี่ยง

525.4k การดู · เสร็จสิ้น · ลินญาร์
​"เปลี่ยนพยาบาลมากี่คนก็ทนฉันไม่ได้สักคน เธอก็เตรียมตัวเก็บกระเป๋าได้เลย!"
"แหม ผู้ชายเพอร์เฟกต์ดูแลตัวเองได้มันจืดชืดจะตายค่ะ มะลิชอบดูแลคนไข้ดื้อๆ ปากแข็งแบบคุณคิรินมากกว่า... ท้าทายดี!"
​ใครจะไปคิดว่า 'คิริน' ท่านประธานจอมเหวี่ยงที่เอาแต่ขังตัวเองในห้องและไล่พยาบาลออกเป็นว่าเล่น จะต้องมายอมสิ้นฤทธิ์ให้พยาบาลจบใหม่หน้ามึนอย่าง 'มะลิ'
จากที่ตั้งป้อมเกลียดชัง ทำไปทำมา... กำแพงที่กั้นไว้กลับพังทลายไม่มีชิ้นดี
และจากคนไข้ปากร้ายที่เอาแต่ไล่ตะเพิดเธอในวันนั้น กลายเป็นคนไข้สายรุกที่ขยันชวนพยาบาลส่วนตัวทำ 'กายภาพบำบัด' บนเตียงทุกคืนไปซะได้
อุบัติรักเพียงเมียราตรีเดียว

อุบัติรักเพียงเมียราตรีเดียว

3.7k การดู · เสร็จสิ้น · ปะหนัน
คำโปรย
เพียงราตรีเดียว…เธอกลายเป็นผู้หญิงที่เขาเหยียบย่ำด้วยเงินหนึ่งใบ เพียงราตรีเดียว…เขากลายเป็นพ่อของเด็กชายคนหนึ่ง โดยไม่เคยรู้เลยว่าตนเองมีเลือดเนื้ออยู่บนโลกนี้
ขวัญแก้วเคยเชื่อว่าความอ่อนโยนในคืนนั้นเป็นเรื่องจริง จนกระทั่งเช้าวันต่อมา ปริญ ธาราปรินทร์ วางเช็คไว้ข้างเตียง พร้อมถ้อยคำที่ทำให้ศักดิ์ศรีของเธอแหลกละเอียดไม่เหลือชิ้นดี
เธอจากไปพร้อมหัวใจที่แตกสลาย และของขวัญชิ้นเดียวจากค่ำคืนนั้น…คือลูกชายที่เขาไม่เคยมีโอกาสได้รู้จัก
หลายปีผ่านไป เขากลับมาพบเด็กชายหน้าตาเหมือนตนเองราวกับเงาสะท้อน เลือดในกายทำให้เขาอยากทวงสิทธิ์ความเป็นพ่อ แต่บาดแผลในใจของเธอ ทำให้เขาได้รู้ว่า…บางครั้งการมีสายเลือดเดียวกัน ไม่ได้แปลว่าจะมีสิทธิ์ในหัวใจบางครั้งคำว่าขอโทษ ก็สายเกินกว่าจะลบทุกหยดน้ำตา และบางครั้ง ผู้ชายที่เคยใช้เงินซื้อศักดิ์ศรีของผู้หญิงคนหนึ่ง ต้องใช้ทั้งชีวิตพิสูจน์ว่าเขาไม่คู่ควรกับการให้อภัยง่าย ๆ
เขาเคยทำให้เธอหนีไปพร้อมลูก ครั้งนี้เขาจึงต้องเรียนรู้ว่า ความรักไม่ใช่การครอบครอง แต่คือ การยืนรอ…แม้ไม่รู้ว่าเธอจะหันกลับมาอีกหรือไม่
จากราตรีเดียวที่เคยเป็นตราบาป สู่ความรักทั้งชีวิตที่ต้องแลกด้วยน้ำตา การชดใช้ และหัวใจที่ยอมแพ้ต่อกันอย่างแท้จริง
หยุดเสือ

หยุดเสือ

218.6k การดู · เสร็จสิ้น · สาวน้อย.ช่างฝัน
เขาเป็นเสือที่ไม่เคยจริงใจกับผู้หญิงคนไหนไม่พร้อมที่จะถอดเขี้ยวเล็บเพื่อใคร
จนต้องมาเจอกับผู้หญิงที่ไม่สนใจเขาอย่างเธอ ความอยากเอาชนะจึงเริ่มต้นขึ้น ทำให้เขาและเธอต้องเข้าไปพัวพันกันในเกมส์หยุดเสือนี้
เกลียดรัก

เกลียดรัก

556k การดู · เสร็จสิ้น · พราวนภา
คนบางคนมักจะให้ความสำคัญต่อคนที่ตัวเองเกลียด
อารญากับธีรเดชก็เช่นกัน
แต่เกลียดกันไปเกลียดกันมาดันท้องเฉยเลย
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย)  BAD

เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD

548.3k การดู · เสร็จสิ้น · ลำเจียก
ลีวาย
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”

มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
สมรสแสร้งสมรัก:เจ้าสาวตัวแทน

สมรสแสร้งสมรัก:เจ้าสาวตัวแทน

36.6k การดู · กำลังอัปเดต · เตชิตา
เมื่อแม่จากไป พรพิเศษ นักศึกษาสาวปีสี่ คณะวิศวกรรมศาสตร์ซ่อมบำรุงอากาศยานที่ไม่เคยรู้จักพ่อผู้ให้กำเนิด จึงถูกพาเข้าสู่คฤหาสน์ของพลอากาศเอกเชิดชาย สว่างบดินทร์และได้รู้ว่าตัวเองคือลูกสาวนอกสมรสของนายทหารผู้ทรงอำนาจ แต่ยังไม่ทันได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ เธอกลับถูกผลักให้สวมชุดเจ้าสาวแทนน้องสาวต่างมารดาที่หนีงานแต่ง ต้องกลายเป็น เจ้าสาวตัวแทน ของ เรืออากาศโทตฤณ นักบินขับไล่ผู้เป็นรักแรกที่เธอแอบเก็บไว้ในหัวใจมานาน ทั้งที่เขาไม่เคยจำเธอได้ ชีวิตคู่ที่เริ่มต้นจากหน้าที่ ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความผูกพัน จนหัวใจของผู้ชายที่เคยมีเพียงอดีต เริ่มมีเธอเป็นปัจจุบัน ทว่าเมื่อเจ้าสาวตัวจริงกลับมา พร้อมความลับและคำโกหกที่ทำลายทุกความเชื่อใจ พรพิเศษจึงเลือกจากไป เพื่อรักษาศักดิ์ศรีของหัวใจ
ครั้งนี้... หากตฤณอยากได้เธอกลับคืน เขาจะต้องพิสูจน์ว่าเธอไม่ใช่ตัวแทนของใคร ไม่ใช่เงาของผู้หญิงคนอื่น แต่คือผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขาเลือกด้วยหัวใจ... และจะเลือกทุกวันตลอดชีวิต
รักซึมร้าย NC 25++

รักซึมร้าย NC 25++

415k การดู · เสร็จสิ้น · เอลยา
ร่างเพรียววิ่งกระหืดกระหอบเข้าไปในลิฟต์หลังจากได้ยินเสียงเอ็ดตะโรลั่นมาในโทรศัพท์ เจ้าของเสียงกำลังอารมณ์บ่จอยเป็นอย่างยิ่งอยู่ในห้องพักส่วนตัวชั้นยี่สิบของโรงแรมห้าดาวที่ตนเป็นเจ้าของ

ห้องที่หญิงสาวกำลังขึ้นไปนี้มีลักษณะเป็นห้องชุดรอยัลสวีท สุดหรู มีสองห้องนอน ห้องนอนใหญ่เป็นห้องส่วนตัวของเจ้านายใหญ่ยามที่ต้องมาค้างที่นี่ อีกห้องเป็นห้องนอนขนาดเล็กกว่าหน่อย เอาไว้สำหรับพาสาวๆ มาหาความสำราญ ด้านนอกมีห้องนั่งเล่นที่มีโซฟาชุดใหญ่วางอยู่ เมื่อไปถึงเจ้าตัวก็ยกมือขึ้นเคาะประตูสองครั้งก่อนจะผลักเข้าไปทันทีโดยไม่ต้องรอให้เจ้าของห้องอนุญาต
คุณหมอ❤️ที่รัก NC18++

คุณหมอ❤️ที่รัก NC18++

279k การดู · เสร็จสิ้น · Me'JinJin
กฤษฎิ์ พิสิฐกุลวัตรดิลก

"อาหมอกฤษฎิ์"

หนุ่มใหญ่วัย 34 ปี มาเฟียในคราบคุณหมอสูตินรีเวชแห่งโรงพยาบาลเอกชนชั้นนำของประเทศ โหด เหี้ยม รักใครไม่เป็น เปลี่ยนคู่นอนเป็นว่าเล่น สำหรับเขารักแท้ไม่เคยมีรักดีๆ ก็มีให้ใครไม่ได้ แต่สุดท้ายดันมาตกหลุมรักแม่ของลูกอย่างถอนตัวไม่ขึ้น❤️

"เฟียร์สตีนอยู่ดีๆรู้ตัวอีกทีก็มีลูกสาววัย4ขวบแล้วอ่ะครับ แถมแม่ของลูกทำเอาใจเต้นแรงไม่หยุดเลยนี่เรียกว่าตกหลุมรักใช่ไหมครับ"

นลินนิภา อารีย์รักษ์

"ที่รัก"

สาวน้อยวัยแรกแย้มบริสุทธิ์ผุดผ่อง ฐานะยากจนสู้ชีวิต เพราะความจำเป็นทำให้เธอต้องตกเป็นของเขา คนนั้นด้วยความเต็มใจ จนทำให้เธอต้องกลายมาเป็นคุณแม่ยังสาวด้วยวัยเพียง 18 ปี แต่แล้ววันหนึ่งโชคชะตาก็เล่นตลกเหวี่ยงให้เธอกลับมาพบกับเขาคนนั้นอีกครั้ง พ่อของลูกคนที่เธอถวิลหาไม่เคยลืม ❤️

"ตกหลุมรักตั้งแต่ครั้งแรก ห่างกันไกลแค่ไหนใจยังคงคิดถึงเธอเสมอ ❤️พ่อของลูก"

หนูน้อยแก้มใส

กมลชนก อารีย์รักษ์

สาวน้อยวัย 4 ขวบ สดใสร่าเริง ฉลาดมาก ซนมาก แสบมาก เซี้ยวมาก เฟียสมาก ใครเห็นเป็นต้องหลงรักในความช่างพูดและขี้อ้อนของน้อง

"ลุงหมอเป็นพ่อขาของแก้มใสเหรอคะ"

หนูเป็นลูกของคุณพ่อกฤษฎิ์กับคุณแม่ที่รักค่ะ

หนูจะเป็นกามเทพตัวจิ๋วที่จะมาแผลงศรให้คุณพ่อกับคุณแม่รักกัน❤️มาเอาใจช่วยหนูกันด้วยนะคะ