บทที่ 19 บท 5.3
“ไอ้ซัน...กูไม่มีอะไรจะเล่าให้ฟังแล้วนะ มึงอย่าขี้สงสัยมากนักเลย ขี้สงสัยมากไปตัวเองก็ปวดหัวอะ ปล่อยเบลอบ้างก็ได้มั้ง” เชว่าก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆ เพราะไม่อยากให้เพื่อนจริงจังกับเรื่องนี้มากเกินไป
หากตัดเรื่องการแอบชอบหรือเรื่องอื่น ๆ ออก มันก็เป็นแค่เรื่องที่รุ่นพี่ขอไปนอนค้างที่ห้องตอนเมาก็เท่านั้น อีกทั้งพี่โปรดก็ไม่ใช่คนแรกที่ไปนอนค้างห้องเช พี่เฟิร์นต่างหากที่เป็นคนแรก
“พรุ่งนี้พี่โปรดตื่นเขาก็กลับบ้านตัวเอง มันก็ไม่มีไรแล้วมึง”
“...”
“สรุปมึงจะขึ้นรถได้ยัง”
“เออ ๆ”
หน้าที่พาพี่โปรดขึ้นห้องพักตกเป็นของไอ้ซันแต่เพียงผู้เดียว เชอยากช่วยเพื่อนเหมือนกัน แต่จังหวะที่เขากำลังเดินไปช่วยซันพยุงก็ดันถูกปฏิเสธเสียก่อน อีกฝ่ายมอบหมายให้เขาทำหน้าที่เป็นคนแสกนบัตร กดลิฟต์แล้วเปิดประตูห้องให้ก็พอ เมื่อมาถึงชั้นห้องพักของซันและเช ระหว่างที่เรากำลังเดินไปยังห้อง ซันก็พูดขึ้นอีก
“จริง ๆ เอาพี่โปรดไปนอนห้องกูก็ได้นะ”
“นอนห้องกูนี่แหละ ไม่เป็นไรหรอก”
“เอางั้นเหรอ”
“อืม…ห้องกูกับมึงก็ไม่ได้ต่างกันเท่าไรหรอก อีกอย่างตอนนี้ก็จะถึงห้องกูแล้วด้วย”
“...”
“ผู้ชายด้วยกัน ไม่เป็นไรหรอกมึง” เชย้ำ ตรงประโยคที่ว่าเป็นผู้ชายด้วยกัน
“งั้นก็ตามใจ”
เมื่อเราตกลงกันได้ เชก็เปิดประตูห้องให้ซันเอาพี่โปรดไปโยนไว้ที่เตียงให้ ตอนนี้พี่โปรดหลับไปแล้ว อีกฝ่ายจะน่าหลับลึกพอตัว เพราะขนาดถูกไอ้ซันโยนลงเตียง ถูกเชจัดท่า จับแขนจับขาให้นอนดี ๆ อีกฝ่ายก็ยังไม่รู้สึกตัวเลย
“ถ้ามีอะไร มึงก็เดินมาเคาะห้องแล้วกัน เดี๋ยวกูจะเล่นเกม คืนนี้คงไม่นอน” ซันพูด หลังเราช่วยกันจัดการพี่โปรดเรียบร้อยแล้ว
“โอเค ขอบใจมากนะมึง”
“อืม…”
เสียงปิดประตูดังขึ้น หลังเชส่งเพื่อนออกจากห้องไปแล้ว เขาหันกลับมามองคนที่นอนอยู่เตียง ก่อนจะเดินไปเปิดแอร์ทิ้งไว้ให้พี่โปรดแล้วไปคว้าเช็ดตัว เชตั้งใจอาบน้ำก่อนเข้าห้อง เพราะผมติดกลิ่นบุหรี่มาซึ่งเชไม่ชอบเท่าไรนัก
การดูแลคนเมาในค่ำคืนนี้ไม่มีอะไรมาก มันก็เป็นแค่การแชร์พื้นที่เตียงให้อีกคนเฉย ๆ หลังจากอาบน้ำเสร็จ เชก็เช็ดผมเผ้าตัวเองเดินออกมาจากห้องน้ำ เขามองไปยังเตียงนอน เห็นพี่โปรดยังนอนอยู่ท่าเดิมที่จัดให้ มันดีแล้วที่พี่อีกฝ่ายหลับไป เพราะถ้าพี่โปรดตื่น เชคงประหม่าน่าดู
เมื่อเป่าผมจนแห้ง เชก็ไม่รอช้า เขาเดินไปปิดไฟแล้วกระโดดขึ้นเตียงทันที เนื่องจากเริ่มง่วงแล้ว ในขณะที่เชกำลังหลับตาแต่ยังไม่หลับ หูของเขาได้ยินเสียงพี่โปรดขยับตัว เขาได้ยินเสียงร่างกายอีกคนเสียดสีกับผ้าปู
เพียงเท่านั้นเชก็ลืมตาขึ้นมาทันที ก่อนนอนเขาได้เว้นระยะห่างให้พี่โปรดแล้วประมาณศอกหนึ่ง ตอนนี้เชนอนหันหลังให้อีกฝ่ายแล้วเขาก็กำลังรู้สึกว่าพี่โปรดขยับเข้ามาใกล้
“ใช่ เชปะ” ท่ามกลางความมืดในห้อง จู่ ๆ พี่โปรดก็พูดขึ้น
“อืม เชเองครับ” เชตอบรับ ไม่ยอมพลิกตัวหันกลับไปมองอีกคน
“เช...”
“ครับ?” เขาขานรับเสียงแผ่ว
“หันมาหน่อย”
“พี่โปรดเมาแล้วนอนไปดิ”
“ขอจูบอีกหน่อย”
“ไม่เอา” เชปฏิเสธ เขากอดหมอนข้างไว้แน่น
“หันมาหน่อยครับ”
“ไม่เอา พี่โปรดเมาแล้วก็นอนไปดิ”
“ขอจูบอีกครั้ง แล้วจะหลับ”
“พี่โปรดโลภอะ”
“...นะครับ”
คำพูดของพี่โปรดเหมือนเป็นคำสั่งที่เชต้องทำตามให้ได้ เพียงแค่อีกฝ่ายเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ้อนวอนก็ทำให้เชยอมเปลี่ยนใจ พลิกตัวหันไปหาอีกคนแล้ว
เมื่อเชหันกลับไปหาพี่โปรด เขาก็ถูกคนพี่ประกบจูบเบา ๆ จูบครั้งที่สองของเราเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง มันห่างจากจูบแรกเพียงไม่กี่ชั่วโมง
เชหลับตาลงปล่อยให้พี่โปรดเป็นผู้นำในเรื่องนี้ ริมฝีปากของเราแนบชิดกันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เราจะเริ่มขยับไปมาอย่างเป็นธรรมชาติ เรียวลิ้นของพี่โปรดแทรกเข้ามาในโพรงปากเชได้สำเร็จ เขาแอบสะดุ้งเมื่อลิ้นของเราสัมผัสเบา ๆ จูบครั้งนี้มันลึกซึ้งยิ่งกว่าครั้งแรกเสียอีก มันทำให้เชรู้สึกใจหวิว ขนลุกชันเพราะความตื่นเต้น
อุณหภูมิห้องกำลังเย็นฉ่ำชวนให้หลับสบาย แต่ในเวลานี้เชกลับรู้สึกร้อน ปากของพี่โปรดยังวนเวียนอยู่แถวริมฝีปากเช อีกฝ่ายค่อย ๆ ขยับตัว พลิกตัวขึ้นคร่อมร่างเขาอย่างเป็นธรรมชาติ
เพียงแค่เสียงผ้าเสียดสีกันก็ทำให้เชเขินแล้ว ในเวลาไล่ ๆ กันมือของพี่โปรดสอดเข้ามาในเสื้อเขา ฝ่ามือร้อนของอีกฝ่ายลูบไล้ตรงแถวข้างเอวและบั้นท้าย
ไม่รู้เชเผลอตัวมากไปหรือพี่โปรดทำทุกอย่างลื่นไหลยิ่งกว่าปลากันแน่ เพราะเชมารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ร่างของพี่ แทรกอยู่กลางหว่างขาเขาแล้ว
“ขอจูบอีกหน่อย” พี่โปรดเอ่ยเสียงพร่าพร้อมเคลื่อนตัวขึ้นมาจูบเชอีกครั้ง
ดูเหมือนมันจะไม่จบที่จูบ เชกำลังมีอารมณ์ อารมณ์ความต้องการถูกปลุกขึ้นมาเพราะพี่โปรด ร่างกายเรากำลังแนบชิดกันชนิดที่ว่าอากาศก็ไม่สามารถแทรกผ่านได้ หลังพี่โปรดจูบปากเชจนพอใจ อีกฝ่ายก็เลื่อนหน้าต่ำลง จูบเบา ๆที่ปลายคางของเชแล้วคลอเคลียข้างใบหู
รู้อยู่เต็มอกว่ามันอาจเลยเถิด แต่เชก็ยังไม่คิดจะท้วงมัน ความต้องการกำลังครอบงำสติของเขา เชเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย เขาบิดเร้าไปมา ยามอีกฝ่ายงับเบา ๆ เข้าที่ใบหูหรือพ่นลมหายใจร้อนกรุ่นแถวซอกคอ ท่อนแขนทั้งสองข้างของพี่โปรดกอดเชไว้แน่น อีกฝ่ายมอบความอบอุ่นให้เชผ่านโอบกอดนั้น
“หอมจัง” พี่โปรดพึมพำ ขณะที่เจ้าตัวเคลื่อนหน้าต่ำลงไปอีก ไม่มีการถอดเสื้อเกิดขึ้น อีกฝ่ายใช้วิธีการมุดเข้ามาใต้เสื้อของเช พี่โปรดจูบตรงบริเวณอกข้างซ้ายหนึ่งที ข้างขวาหนึ่งทีแล้วเคลื่อนไปลงจูบเบา ๆ ที่หน้าท้องสองทีจนเกิดเสียง
ยิ่งได้ยินเสียงแบบนั้น เชก็ยิ่งเขินเข้าไปใหญ่...
“พี่โปรด” เขาเรียกชื่ออีกฝ่าย หลังนิ้วมือของพี่โปรดกำลังเกี่ยวขอบกางเกงเช เพื่อที่จะถอดมันออก
“ยกสะโพกขึ้นเร็ว” พี่โปรดว่า เพราะหากเชไม่ให้ความร่วมมือ อีกฝ่ายก็จะถอดมันไม่ได้
จังหวะตัดสินใจกำลังอยู่ที่เช เขากำลังอยู่กลางทางแยกว่าจะปล่อยให้ทุกอย่างเลยเถิดไปมากกว่านี้หรือจะให้มันจบลงแค่เท่านี้ดี
“...”
“พี่ก็อยาก เชก็อยากไม่ได้เหรอ จะคิดนานทำไมล่ะ”
เพราะเราต้องการเหมือนกัน ทุกอย่างมันจึงอยู่ในสถานะวิน-วิน ไม่มีใครเสียเปรียบใคร เราต่างได้ผลประโยชน์กันทั้งคู่ ส่วนเรื่องความสัมพันธ์หลังจากนี้ค่อยว่ากันทีหลัง
เชหลับตาลงอีกครั้ง เมื่อพี่โปรดกำลังรุกล้ำเข้ามาในร่างเขา หลังจากอีกฝ่ายก็ทำการเตรียมความพร้อมให้ร่างกายเชเรียบร้อยแล้ว
ความเจ็บแทรกซึมเข้ามาร่าง มันทำให้เชถึงต้องขมวดคิ้วทั้ง ๆ ที่หลับตาอยู่ ในเวลาต่อมาพี่โปรดก็จูบเข้าที่ข้างขมับเชเหมือนจะปลอบโยน แต่ก็ยังรุกล้ำเข้ามาไม่หยุด อีกฝ่ายแช่ตัวตนไว้ในร่างเชนานเกือบนาที เพื่อให้เขาได้ปรับตัว ก่อนจะเริ่มขยับ
ครั้งหนึ่งตอนเพิ่งรู้จักพี่โปรดใหม่ ๆ เชเคยสงสัยรสชาติเซ็กส์ของมันจะเป็นอย่างไร มันเป็นความสงสัยที่เชไม่เคยคิดว่าตัวเองจะได้รู้คำตอบจนกระทั่งวันนี้...
