บทที่ 6 บท 2.3
เชเดินกลับขึ้นมาห้องด้วยอาการใจลอย…. ประโยคที่พี่โปรดขอไลน์ ขอเบอร์เขาเผื่อวันหลัง เราจะได้ไปกินข้าวด้วยกันอีกยังดังก้องอยู่ในหัวเขาซ้ำ ๆ
เมื่อกลับมาถึงห้องพักเชก็ทิ้งตัวนั่งลงบนเตียง เขานั่งนิ่งทบทวนเหตุการณ์ทุกอย่างอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่มือข้างขวาจะจับเข้าที่อกข้างซ้ายของตัวเองเพื่อที่จะพบว่าหัวใจของเชมันกำลังเต้นแรงมาก ๆ
เต้นแรงจนเหมือนจะหลุดออกมา….
ตั้งแต่วินาทีที่เชให้ไลน์ ให้เบอร์พี่โปรดไป สติสตังเขาก็เริ่มไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้ว อันที่จริงมันหลุดไปตั้งแต่ที่อีกฝ่ายเอ่ยปากขอด้วยซ้ำ น้ำเสียงและสายตาของพี่โปรดล้วนมีอิทธิพลต่อเชทั้งนั้นและความรู้สึกบางอย่างที่เกิดขึ้นในตอนนี้ …มันกำลังส่งผลทำให้เขาเผลอยิ้มออกมา
ถ้าเป็นคนอื่นขอ เชคงไม่เก็บมาคิดมากแบบนี้ มันเป็นเรื่องปกติ เพราะเราไม่ใช่คนใกล้คนไกลที่ไหน เป็นรุ่นพี่รุ่นน้องร่วมคณะกัน แต่เพราะอีกฝ่ายเป็นพี่โปรดนั่นแหละ…เชก็เลยคิด เขาแอบเข้าข้างตัวเองทั้ง ๆ ที่การกระทำของพี่โปรด ไม่ได้สื่อไปทางนั้นเลย
ตอนนี้จวนจะตีสามแล้ว พี่โปรดขับรถกลับไปตั้งนานแล้ว แต่เชก็ยังไม่สามารถหยุดคิดเรื่องอีกฝ่ายได้สักที เขาล้มตัวนอนแผ่หลาบนเตียง มองเพดานสีขาวอย่างใช้ความคิด ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋ากางเกง เลื่อนดูเพื่อนในไลน์ที่ถูกเพิ่มเข้ามาครั้งล่าสุด เขากดดูรูปของพี่โปรดแล้วก็หลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ
“น่ารัก” เชพึมพำ สายตาเขาจับจ้องที่หน้าจอโทรศัพท์ตาไม่กะพริบ
หลังจากนอนชื่นชมรูปโปรฯไลน์พี่โปรดจนพอใจแล้ว เชก็กดเข้าเฟซบุ๊คต่อ เขาพิมพ์ชื่อพี่โปรดเป็นภาษาอังกฤษอย่างคล่องแคล่ว
เมื่อเจอเฟซฯของพี่โปรด เชก็ไม่รอช้า เขารีบกดเข้าไปดูความเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายทันที เชดูได้เฉพาะโพสต์ที่พี่โปรดตั้งสาธารณะไว้เท่านั้น เพราะเราไม่ได้เป็นเพื่อนในเฟซบุ๊กกันตั้งแต่แรก
ในสื่อสังคมออนไลน์อย่างเฟซบุ๊ก เรามีเพื่อนร่วมกันเกือบร้อย ทั้งรุ่นพี่บัณทิต ทั้งเพื่อนร่วมสถาบัน คณะหรือแม้กระทั่งรุ่นน้องปีหนึ่งที่เพิ่งเข้ามาใหม่ ทุกคนล้วนมีพี่โปรดเป็นเพื่อนในเฟซบุ๊คกันทั้งนั้นยกเว้นเช
แค่เขาคนเดียว….
คนอื่นมองว่าเชและพี่โปรดสนิทกัน แต่สำหรับเชกลับรู้สึกว่าเราสนิทกันแค่ในสถานบันเทิงเท่านั้น ตอนอยู่ข้างนอก เราเป็นแค่คนรู้จักกัน รุ่นพี่รุ่นน้องคณะเดียวกัน ไม่ได้สนิทมากไปกว่าใครเลย
บางครั้งเชก็อดคิดไม่ได้ว่าทำไมความสัมพันธ์ของเราถึงได้แปลกประหลาดเช่นนี้ เพราะขนาดไลน์หรือเบอร์โทร เราก็เพิ่งจะมีของกันและกันเมื่อไม่กี่ชั่วโมงนี้เอง
ทุกครั้งที่มีการนัดเที่ยว ไอ้ซันเพื่อนของเชก็จะเป็นธุระให้ตลอด เพราะมันมีกลุ่มไลน์ไว้นัดเที่ยวกับพวกพี่ ๆ ปีอื่นโดยเฉพาะ เชไม่ได้อยู่ในกลุ่มนั้นและถึงแม้เขาจะไม่อยู่ ก็ยังมีซันคอยอัพเดตเรื่องราวในกลุ่มให้ฟังเสมอ ทำให้เชรับรู้เรื่องไม่ต่างจากคนที่อยู่ในกลุ่มไลน์
เชเห็นเฟซบุ๊กพี่โปรดผ่านหน้าผ่านตาอยู่บ่อยครั้ง แต่เขาไม่เคยกดส่งคำขอเป็นเพื่อนไปสักครั้ง ครั้งหนึ่งเชเคยคิดว่าจะทำ แต่สุดท้ายก็ไม่กล้าอยู่ดีและในขณะเดียวกันพี่โปรดก็ไม่เคยกดส่งคำขอมาเช่นกัน
ถ้าเป็นรุ่นพี่ รุ่นน้องคนอื่น ๆ เชคงส่งคำขอไปก่อนอย่างไม่คิดอะไร แต่เพราะอีกฝ่ายเป็นพี่โปรด เวลาจะทำอะไรเชก็เลยต้องคิดให้ดีก่อน อีกทั้งลึก ๆ เขาก็กลัวว่าพี่โปรดจะไม่กดรับ เชกลัวตัวเองจะรู้สึกแย่ เขาไม่ชอบที่ทั้งวันต้องจดจ่ออยู่กับใครคนหนึ่ง สุดท้ายเราจึงไม่ได้เป็นเพื่อนกันในเฟซบุ๊กจนถึงวันนี้
ขณะที่เชกำลังเลื่อนดูโพสต์เดิม ๆ ของพี่โปรดอยู่นั้น จู่ ๆ ป๊อปอัพไลน์ก็เด้งขึ้นพร้อม ๆ กับเชที่รีบลุกขึ้นจากเตียง หลังเห็นว่าเป็นใครที่ส่งมา หัวใจของเขากลับมาเต้นแรงอีกครั้ง เชต้องนั่งตั้งสติอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกดอ่านข้อความไลน์จากพี่โปรด
‘พี่ถึงห้องแล้วนะ ฝันดี :)’ มันเป็นข้อความสั้น ๆ แต่เชอ่านซ้ำไม่รู้กี่รอบ หลังอ่านประโยคเดิมจนพอใจ ริมฝีปากของเขาคลี่ยิ้มออกมา รู้สึกอิ่มเอมอย่างบอกไม่ชอบ
พรุ่งนี้เชมีเรียนตอนเช้า แต่เขาจะข่มตาลงได้ยังไง ในเมื่อหัวใจมันว้าวุ่นขนาดนี้…..
