บทที่ 6 Episode 6

หลังจากประโยคคำว่าไม่อิ่ม หญิงสาวก็ถูกเขาจับกระแทกอีกครั้งจนเสร็จสม ร่างหญิงสาวอ่อนยวบลงไปนอนกับพื้นกระเบื้องห้องน้ำ ร่างสูงใหญ่ใส่ผ้าขนหนูแล้วเดินออกมาต่อสายให้คนสนิทเอาร่างของหญิงสาวออกไปจากห้องของเขา

บนเตียงนุ่มขนาดคิงไซต์ยังไม่มีใครได้นอน และนี่เป็นครั้งแรกที่เขาให้พาหญิงสาวมาบริการถึงห้อง แต่ก็แค่ในห้องน้ำ เขายังไม่อยากให้ให้มานอนทับที่ที่เคยเป็นของดอกแก้ว และนี่เป็นสาเหตุที่ทำให้เขาไม่สามารถอยู่ที่ไทยหลังจากแฟนสาวได้เสียชีวิต เพราะไม่ว่าจะมองไปไหน เขามักจะเห็นเป็นภาพซ้อนของดอกแก้ว ทุกๆที่ ที่เขาไปกับดอกแก้ว

เขานั่งดูข่าวสารต่างๆจากไอแพค และไม่ลืมที่จะเปิดดูกล้องวงจรปิดของทางผับ เขาดูได้ทุกซอกทุกมุมเพื่อปกป้องการเหตุการ์ณต่างๆที่อาจจะเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ ในภาพวงจรปิดในเวลายี่สิบสามนาฬิกาสี่สิบห้านาที เขามองจอในส่วนของห้องครัว และหยุดนิ่งตรงเก้าอี้ที่มีหญิงสาวคนที่เขาบังเอิญได้เจอและถูกหญิงสาวเหยียบที่ปลายเท้าอย่างไม่ตั้งใจและรวมไปถึงก่อนที่เขาจะกลับเข้าคอนโด

แววตาคมกริบจ้องผ่านหน้าจอแทบเล็ตอยู่นานจนกระทั่งหญิงสาวคนนั้นลุกขึ้นยืนแล้วถือกะละมังไปล้างที่อ่างล้างจาน จนกระทั่งเวลายี่สิบสี่นาฬิกาห้านาทีภาพเธอก็หายไปจากกล้องวงจรปิด

"...เพื่ออะไร มึงทำอะไรของมึงห๊ะ! ไอ้สิงห์" เสียงพูดที่แผ่วเบาราวกับบ่นพึมพำให้กับตัวเองที่ตอนนี้กำลังทำเรื่องที่ไร้สาระอยู่

เขาปิดหน้าจอแล้ววางที่บนหัวเตียงก่อนจะดึงผ้าห่มหนาขึ้นมาห่ม ท่ามกลางความมืด แต่นั่นยังไม่มืดเท่ากับจิตใจของเขาในตอนนี้ หัวใจที่มืดมน มันนานและยากลำบากสำหรับเขาในการนอนให้หลับในแต่ละวัน มือหนาเอื้อมมือไปเปิดลิ้นชักที่มียาคลายเครียดที่สั่งจ่ายโดยคุณหมอประจำตระกูล เขาหยิบขึ้นมาสองเม็ด ใช่..ต้องสองเม็ดถึงจะเอาเขาอยู่

น้ำอิงหลังจากที่ปอกหอมกระเทียมเสร็จ เธอก็เดินไปเก็บของให้เรียบร้อย แล้วเดินไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ชั้นสอง เธอเปิดล็อคเกอร์เพื่อหยิบเอาโทรศัพท์และกระเป๋าผ้าใบเก่งออกมาแต่มีกระดาษใบเล็กๆตรงลงมาที่พื้น น้ำอิงหยิบขึ้นมาอ่าน แต่นั่นกลับสร้างความไม่สบายใจให้กับเธอเป็นอย่างยิ่ง

"น้ำอิงครับ พี่ขอไปส่งที่คอนโดเหมือนเดิมนะครับ" พี่กล้า

"เห้ออ.." ถึงแม้เธอจะปฏิเสธไปแล้ว กล้า รุ่นพี่ที่ทำงานทำในส่วนของเด็กเสิร์ฟก็ยังตามตื้อไม่เลิกเสียที

"น้ำอิง!" กล้าส่งเสียงเรียกทันทีที่เห็นน้ำอิงออกมาจากประตูด้านหลัง

"ให้พี่ช่วยถือไหมครับ" กล้าผู้ชายวัยยี่ห้าปี เขาตกหลุมรักน้ำอิงเข้าอย่างเต็มเปา ถึงแม้น้ำอิงจะไม่ได้มีใจหรือรับรักก็ตาม เขาก็ยังไม่คิดที่จะล้มเลิกในการตามตื้อหรือขายขนมจีบให้ในแต่ละวัน

"พี่กล้า..เอาอีกแล้วนะคะ"

"วันนี้ปล่อยพี่ไปหนึ่งวันก็แล้วกัน พี่คิดถึงหน้าคอนโดของน้ำอิงน่ะครับ"

"ก็ได้ค่ะ แต่พี่อย่าลืมนะคะว่าน้ำอิงคิดกับพี่กล้าแค่นับ.."

"นับถือเหมือนพี่ชายคนหนึ่ง.." น้ำอิงไม่ทันได้พูดจบประโยคก็เป็นกล้าที่พูดสวนขึ้นมา เพราะน้ำอิงมักจะเน้นย้ำประโยคนี้กับเขาเสมอ

"พี่จำได้ครับ ไปครับมอไซค์พี่จอดอยู่ตรงนั้นครับ"

"ค่ะ" เสียงหวานตอบรับ พร้อมกับเดินไปซ้อนมอไซค์อย่างคุ้นเคย เพราะเธอนั่งมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน

จริงๆพี่กล้าเป็นที่ดีมากๆคนนึง และความเสมอต้นเสมอปลายและไม่เคยลวนลามหรือฉวยโอกาสแต่อย่างใด และนี่เป็นสาเหตุที่เธอยอมให้เขามาส่งแค่หน้าคอนโด

ใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีมอไซค์ก็เคลื่อนมาจอดที่ทางเข้าของคอนโดที่น้ำอิงพักอาศัยอยู่ เขาจัดแจงจะถอดหมวกกันน็อคให้น้ำอิงแต่ น้ำอิงเอี่ยวตัวหลบเพื่อที่เขาจะได้ถอดเอง

"น้ำอิงถอดเองได้ค่ะพี่กล้า ขอบคุณมากนะคะที่มาส่ง"

"ครับ พรุ่งนี้เจอกันนะครับ"

"ค่ะ ขี่รถกลับดีๆนะคะ" เธอพูดเสร็จก็กลับหลังหันเดินขึ้นไปที่หน้าลิฟต์ทันที ไม่นานนักเธอก็ได้ยินเสียงมอไซค์ขับออกไป เธอได้แต่นึกโทษตัวเองว่าทำไมเธอถึงใจอ่อนให้เขามาส่งในวันนั้น ถ้าไม่มีวันนั้นทุกวันนี้เธอคงไม่รู้สึกลำบากใจมากถึงขนาดนี้อย่างแน่นอน

หลังจากอาบน้ำแต่งตัวน้ำอิงก็ปิดไฟนอนทันที เพราะพรุ่งนี้เธออยากตื่นให้ทันรถเมล์ในรอบเจ็ดโมงครึ่ง ถึงแม้พรุ่งนี้เธอจะมีเรียนช่วงสิบโมงเช้าก็เถอะ เพราะอะไรน่ะเหรอ เพราะเธอจะได้เจอลุงคนนั้นอีก ภาพใบหน้า น้ำเสียงที่ตอบ 'อืม' สั้นๆมันทำให้หัวใจของเธอสั่นและเอาแต่นึกถึงใบหน้าที่นิ่งขรึมได้ตลอดเวลา

เช้าวันรุ่งขึ้น หญิงสาวในวัยแรกแย้มหลังจากส่องกระจกดูความเรียบร้อยเธอก็รีบออกจากห้องและไม่ลืมที่จะล็อคประตู ก่อนจะรีบเดินไปรอลิฟต์ที่เพิ่งซ่อมเสร็จ

"ช้าจัง" น้ำอิงยกมือถือขึ้นมาดูเวลา ก่อนจะเริ่มลังเลว่าเธอควรจะรอลิฟต์ต่อ หรือจะวิ่งลงทางบันไดดี ไวกว่าความคิดเท้าเล็กก้าวสั้นๆอย่างรีบร้อนแล้ววิ่งลงทางบันไดของคอนโด

ถึงแม้ระยะจะไม่ได้ไกลมากนักแต่นั่นก็ทำเอาเธอเหนื่อยและมีเหงื่อไหลตามกรอบหน้าได้เหมือนกัน และตอนนี้ได้เวลาที่รถเมล์คันนั้นต้องมาแล้ว เจ็ดโมงสามสิบห้านาทีสำหรับวันนี้แต่ก็เป็นรอบเดียวกับเมื่อวานอยู่ดีถึงแม้มันจะมีสายบ้างก็เถอะ

"ชิดในเลยครับชิดใน" เสียงของกระเป๋ารถเมล์คนเดิม และแน่นอนเธอพร้อมจะชิดในอยู่แล้วเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มที่ทำให้เธอหัวใจเต้นกำลังยืนเกาะที่จับบนเก้าอี้ของรถเมล์อยู่

"ขอโทษนะคะ" น้ำอิงเอ่ยขอโทษออกมาทันทีเมื่อเธอจงใจที่จะยืนเบียดจนแขนของเธอไปโดนกับแขนแกร่งของเขาอย่างตั้งใจ

"อืม..." เสียงตอบกลับที่แผ่วเบาดังขึ้นในลำคอ