บทที่ 8 Episode 8

"ลูกควรหาคนที่จะมายืนเคียงข้าง เป็นคู่ชีวิตที่พร้อมจะอยู่กับลูกในทุกช่วงเวลา แม่ว่ามันเหมาะสมแก่เวลาแล้วนะสิงห์"

"..."

"ดอกแก้วเขาไปดีแล้วนะ..อีกอย่างสิ่งที่มันเกิดขึ้น สิงห์ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับอะไรทั้งนั้น"

"เกี่ยวสิครับแม่ เพราะมันคิดว่าผมอยู่ในรถคันนั้น"

"สิงห์ก็ได้ยินที่มันพูด พอมันเห็นว่าคนในรถไม่ใช่สิงห์ มันก็หักหลบไปอีกทางแต่มันก็เกิดอุบัติเหตุโดยที่มันไม่ได้ตั้งใจเหมือนกัน เพราะมันก็รู้ว่าเด็กในท้อง..." คนเป็นแม่หยุดพูดไว้เพียงแค่นั้น เพราะโซแอลรู้ รู้ว่าสิงห์รู้ดีว่ามันเป็นเพราะอะไร

"ทิ้งความเจ็บปวดและเรื่องราวร้ายๆไว้เพียงเบื้องหลังไปเถอะนะ" เจ้าป่าพูดขึ้นมาเมื่อเห็นว่าโซแอลกับสิงห์ต่างคนต่างเงียบไม่ได้พูดอะไรต่อ

"ครับ ถ้าพ่อกับแม่ไม่มีอะไรแล้ว ผมขอเข้าไปดูงานที่โกดังก่อนนะครับ" สิงห์หันไปกอดคนเป็นแม่อีกครั้งก่อนที่จะเดินออกไปจากห้องแล้วตรงไปที่รถยนต์ที่จอดรออยู่

"ไปโกดัง"

"ครับนาย"

มหาวิทยาลัยXX

ครืด..ครืด เสียงสั่นของโทรศัพท์ทำให้คนที่หลับอยู่ สะดุ้งตื่นก่อนจะเอามือล้วงเข้าไปในกระเป๋าผ้าเพื่อควานหาโทรศัพท์มือถือของตัวเอง

"ค่ะ น้ำอิงพูดค่ะ"

"น้ำอิง นี่ฝ่ายบุคคลของบริษัทจัดหาแม่บ้านนะคะ" ทันทีที่น้ำอิงได้ยินว่าใครโทรมา จากที่ง่วงตอนนี้กลับตาสว่างขึ้นมาในทันทีก่อนจะรีบตอบกลับไปในปลายสาย

"ค่ะว่างค่ะ" ทั้งที่ยังไม่ได้รับคำสั่งหน้าที่อะไรออกมา ด้วยความดีใจที่ตนจะได้รับงานก็รีบพูดขึ้นทันที

"ขยันจริงๆ คืองี้นะ พอดีป้าแม่บ้านเขาต้องกลับไปเลี้ยงหลานด่วนน่ะ พี่จะให้เรารับงานต่อเพราะที่นี้เขาเซ็นสัญญากับทางบริษัทปีต่อปี เราโอเคใช่ไหม เหลืออีกประมาณเจ็ดเดือน"

"รับค่ะ ไม่มีปัญหาค่ะพี่ เริ่มงานเลยไหมค่ะ" น้ำเสียงของน้ำอิงดูกระตือรือร้น เธอดีใจที่จะได้รายได้เพิ่มขึ้น

"พรุ่งนี้นะคะ เวลาทำงานคือช่วงเช้า ตั้งแต่เจ็ดโมงเช้า จนงานเสร็จค่ะ"

"ตกลงค่ะ เดี๋ยวเลิกเรียนหนูเข้าไปเซ็นรับมอบงานนะคะ"

"โอเคค่ะน้องน้ำอิง เดี๋ยวพี่จะเตรียมเอกสารไว้ให้นะคะ"

"ค่ะ ขอบคุณมากๆนะคะ"

น้ำอิงกดวางสายก่อนจะเงยหน้าขึ้นมา ดีหน่อยที่ยังเช้าอยู่ยังไม่ค่อยมีใครเข้ามาในหอสมุด ไม่อย่างงั้นตนเองคงโดนดุไปแล้ว มือเล็กหย่อนโทรศัพท์มือถือลงที่เก็บที่กระเป๋าใบเดิม แล้วลุกขึ้นออกจากห้องสมุด เพราะเธอต้องเผื่อเวลาเดินไปที่ตึกเรียนด้วย

ความโดดเด่นของคนร่างบาง ไม่ว่าจะเดินไปทางไหนก็มีสายตาหลายคู่ จับจ้องที่ใบหน้าหวาน รูปร่างถึงจะเล็กแต่ก็เห็นว่าอะไรเป็นอะไร ทุกสัดส่วนดูกลมกลืนแม้จะไม่ได้ใส่ชุดนักศึกษารัดรูปเหมือนใครหลายๆคน

"อ้าว! น้ำอิงทำไมเดินมาทางนั้นล่ะ" เพื่อนสาว ที่น้ำอิงเพิ่งรู้จักตอนที่เข้ามาเรียนในวันแรกเธอชื่อจอม ถือว่าเป็นลูกคุณหนูเลยแหละ เพราะเธอใช้ของแบรนด์เนมแทบจะทั้งตัวไม่นับเสื้อนักศึกษากับกระโปรงนะ

"อ๋อ เรามาเร็วน่ะ เลยเข้าไปหลับในหอสมุด" น้ำอิงพูดไปตามตรงเพราะจอมรู้อยู่แล้วว่าน้ำอิงทำงานหารายได้พิเศษ เพราะตั้งแต่เจอกันวันแรกทั้งสองคนก็สนิทกัน และต่างคนต่างเล่าเรื่องของตนเองให้อีกคนฟัง

"มีอะไรก็บอกเราได้เสมอนะ" ถึงบ้านจอมจะค่อนข้างมีฐานะแต่เธอก็ไม่เคยคิดถือตัว จอมสอบติดที่นี้เป็นมหาลัยของรัฐบาลที่มีชื่อเสียง และเธอชอบมหาลัยแห่งนี้

"เราไหว ไปกันเถอะ" น้ำอิงตอบกลับด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มก่อนจะพากันเดินด้วยท่าทางกระฉับกระเฉงและร่าเริง

ระหว่างที่สองสาวพากันเดินไปที่ตึกคณะ ไลออนที่นั่งอยู่ใต้ตึกเห็นว่าเพื่อนใหม่ของตนเองเดินมาก็โบกมือให้พร้อมกับรอยยิ้ม น้ำอิงกับจอมจึงโบกมือตอบกลับไปพร้อมกับกวักมือเรียกให้เดินไปด้วยกัน

"มาถึงเร็วเหมือนกันนะ" จอมหันไปพูดกับไลออนด้วยรอยยิ้มที่สดใส

"อือ พอดีเราอยู่คอนโดที่ใกล้กับมหาลัยน่ะ" ไลออนตอบกลับไปตามจริง

"น้ำอิงดูง่วงๆนะ เมื่อคืนนอนดึกเหรอไง" ไลออนเอ่ยถามน้ำอิง เพราะเขาสังเกตหน้าของน้ำอิงที่ดูเหมือนคนง่วงนอนแต่ทว่าก็ยังคงมีรอยยิ้มอยู่

"อือ เรานอนดึกตื่นเช้าน่ะ"

"เออจริงสิ วันนั้นไลออนบอกว่าที่ทำงานที่เราทำอยู่พี่ชายนายเป็นคนดูแลเหรอ" น้ำอิงนึกขึ้นได้ว่าวันนั้นไลออนบอกว่าผับโซแอลเป็นของพ่อของไลออน และพี่ชายแท้ๆของไลออนก็เป็นคนดูแล

"ใช่ ทำไมเหรอ แต่เราไม่ค่อยสนิทกับพี่ชายสักเท่าไหร่หรอกนะ" ไลออนพูดด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความน้อยใจและเสียใจถึงแม้ในตอนนั้นตัวเองจะอายุแค่เก้าขวบ แต่ภาพจำมันยังติดตาที่เห็นว่าพี่ชายของตัวเองโศกเศร้าแค่ไหนที่พี่สะใภ้ได้เสียชีวิตลง

"เปล่าหรอกเราแค่ถามดูน่ะ" เธอตอบไปตามความจริง ไลออนจึงพยักหน้าตอบรับแล้วทั้งสามคนก็พากันขึ้นไปเรียน

โกดังที่รั้วรอบขอบชิดที่แข็งแรง เป็นสถานที่ที่เอาไว้พักของเพื่อเตรียมส่งให้ลูกค้า ภายในเต็มไปด้วยลังไม้ใบเล็ก ลังไม้ใบใหญ่ รวมไปถึงตู้คอนเทนเนอร์ขนาดใหญ่ที่วางเรียงรายต่อกันกันแถวๆอย่างเป็นระเบียบ

สิงห์เดินตรวจความเรียบร้อยด้านในของโกดัง ไม่เว้นแต่กล้องวงจรปิด ห้ามเสียเด็ดขาด เมื่อเดินตรวจทุกอย่างแล้วเข้าก็เดินเข้าไปนั่งดูเอกสารต่อในห้องออฟฟิคของโกดัง

"นายครับ แม่บ้านที่มาทำความสะอาดคอนโดเขาขอลาออกครับ" องอาจพูดพร้อมกับสังเกตสีหน้าของสิงห์ไปในตัว เมื่อเห็นนายของเขายังเงียบอยู่ เขาจึงพูดประโยคต่อไปทันที

"ผมจะบอกนายว่า ผมให้ทางบริษัทหาแม่บ้านคนใหม่มาให้แล้วครับ ผมอยากแจ้งให้นายทราบก่อนครับ" สิงห์เงยหน้าขึ้นมอง แล้วก้มหน้าอ่านเอกสารต่อก่อนจะตอบออกไปด้วยคำสั้นๆอย่างที่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง

"ตามนั้น"

"ครับนาย"