บทที่ 12 โทรสั่งตอนตีหนึ่ง...เพื่อมาเจอสภาพนี้...
ทันทีที่ถึงห้องชุดสุดหรู คินน์ก็จัดการอาบน้ำจนหัวโล่ง
เขาเดินนุ่งผ้าขนหนูผืนเดียวอวดกล้ามหน้าท้องเป็นลอนสวยมาทิ้งตัวลงบนโซฟา หยิบมือถือขึ้นมาไถเล่นฆ่าเวลาไปเรื่อยเปื่อย
นิ้วเรียวเลื่อนผ่านฟีดข่าวสังคมไฮโซ ภาพงานปาร์ตี้หรูหรา...
จู่ๆความคิดหนึ่งก็แวบเข้ามาในหัว
พรุ่งนี้เขามีนัดกับเด็กก้อนแป้งคนนั้น
คิ้วเข้มขมวดมุ่นทันทีเมื่อภาพเด็กหัวก้อนลอยมาซ้อนทับกับภาพสังคมหรูหราในมือถือ
เสื้อยืดเก่าๆย้วยๆ กางเกงยีนส์ซีดๆ รองเท้าผ้าใบมอมแมม...
เดี๋ยวนะ...
ถึงพรุ่งนี้เขาจะวางแผนพาเธอมาคอนโดเขาเพื่อซ้อมบทก็เถอะ
แต่ระหว่างทางล่ะ?
ขืนยัยนั่นแต่งตัวสภาพนั้นเดินลงจากรถแลมโบฯของเขา หรือเดินผ่านล็อบบี้คอนโดหรู มีหวัง รปภ. นึกว่าเขาพาเด็กเก็บของเก่ามาด้วยแน่ๆ
ไม่ได้การ...จะให้ภาพลักษณ์เขามามัวหมองเพราะรสนิยมการแต่งตัวของแฟนกำมะลอไม่ได้เด็ดขาด
นิ้วเรียวจึงกดโทรออกไปยังรายชื่อล่าสุดที่เพิ่งเมมฯไว้เมื่อบ่ายทันที
‘ที่รัก’
ชื่อที่เขาเป็นคนบังคับให้เธอตั้งเองกับมือ...
ทางฝั่งปั้นแป้งที่กำลังหลับอุตุ สะดุ้งตื่นเพราะเสียงเรียกเข้าที่ดังสนั่น มือเล็กควานหาโทรศัพท์ด้วยความงัวเงีย หรี่ตามองหน้าจอที่สว่างจ้า
...ที่รัก...
ชื่อหราบนหน้าจอทำเอาเธอตาสว่างวาบ เบ้ปากมองบนใส่เพดานทันที
โทรมาทำไมป่านนี้! เจ้ากรรมนายเวรชัดๆ!
เธอกดรับสายแล้วกรอกเสียงงัวเงียแกมประชดประชันลงไป
“ฮัลโหล...มีอะไรคะที่รัก โทรมาทวงหนี้ตอนตีหนึ่งเหรอคะ?”
“เลิกกวน แล้วตั้งใจฟัง”
ปลายสายตอบกลับมาเสียงห้วน ไม่เล่นด้วยแม้แต่นิดเดียว
“พรุ่งนี้แต่งตัวให้มันดีๆหน่อย”
“คะ?” ปั้นแป้งขมวดคิ้ว ปรับอารมณ์ตามไม่ทัน
“นี่พี่โทรมาปลุกหนูตอนตีหนึ่ง...เพื่อวิจารณ์การแต่งตัวเนี่ยนะ?”
“ใช่” คินน์ตอบหน้าตาย “ฉันเพิ่งนึกได้ว่ารสนิยมเธอมันแย่”
เขาเว้นจังหวะเหมือนกำลังหาคำด่าที่สุภาพที่สุด
“พรุ่งนี้ฉันจะพาไปสถานที่ที่ต้องรักษาภาพลักษณ์หน่อย...ห้ามใส่เสื้อยืดลายการ์ตูนปัญญาอ่อน หรือกางเกงยีนส์ขาดๆมาเด็ดขาด เข้าใจไหม?”
ปั้นแป้งอ้าปากค้าง
โอ้โห...พ่อคุณทูนหัว พ่อเทพบุตรจุติ!
“พี่คินน์! นี่มันตีหนึ่งนะพี่! จะบ้าเหรอ! เรื่องแค่นี้คุยพรุ่งนี้เช้าก็ได้มั้งคะ!”
“ไม่ได้” คินน์สวนกลับทันที “ขืนบอกหน้างาน เธอเตรียมตัวไม่ทัน แล้วฉันก็ไม่อยากเดินควงกับคนที่แต่งตัวเหมือนเพิ่งหนีน้ำท่วมมา”
“ปากเหรอนั่น!” ปั้นแป้งแหวลั่น “หนูก็มีเสื้อผ้าแค่นี้แหละค่ะ หนูไม่ใช่ลูกคุณหนูไฮโซเหมือนพี่นะ จะให้ไปขุดชุดหรูๆมาจากไหนตอนนี้!”
“นั่นมันปัญหาของเธอ”
เขาตอบอย่างไม่ยี่หระก่อนจะยกขาขึ้นไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์
“หามาให้ได้ จะยืมเพื่อน หรือจะรื้อตู้เสื้อผ้าแม่มาใส่ก็เรื่องของเธอ...ขอแค่อย่าทำให้ฉันขายหน้าก็พอ”
“เผด็จการที่สุด! บ้าอำนาจ! หลงตัวเอง!”
“ด่าจบยัง?”
คินน์ถามเสียงเรียบ ไม่สะทกสะท้าน
“ถ้าจบแล้วก็นอนซะ พรุ่งนี้ห้ามมีขอบตาดำเป็นหมีแพนด้าเด็ดขาด หน้าตาเธอยิ่งจืดๆอยู่ ขืนโทรมกว่าเดิมเดี๋ยวคนจะนึกว่าฉันพกซอมบี้ไปเดต”
“พี่คินน์!!!”
ติ๊ด
คินน์กดตัดสายทิ้งดื้อๆปล่อยให้เสียงแว้ดๆของเธอขาดหายไปในอากาศ
เขาหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ
ทีนี้ก็หมดห่วงเรื่องชุด แถมได้กวนประสาทคนขี้เซาแก้เบื่อด้วย
คุ้มค่าโทรจริงๆ
คินน์โยนโทรศัพท์ไปบนเตียง ก่อนจะล้มตัวลงนอนด้วยความสบายใจ
ต่างจากอีกคนที่ปลายสายที่ป่านนี้คงกำลังนั่งทึ้งผมตัวเอง กรีดร้องสาปแช่งเขาจนไม่ได้หลับไม่ได้นอนแน่ๆ
ท่ามกลางแสงไฟสลัวจากหัวเตียง คินน์ทอดสายตามองโทรศัพท์ที่เพิ่งโยนลงไปข้างตัว
ความรู้สึกขบขันระคนเอ็นดูยังตกค้างอยู่ในอก...
เด็กบ้าอะไร เสียงตอนโมโหตลกชะมัด
มุมปากหยักได้รูปเผลอยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆโดยไม่รู้ตัว
แต่เพียงเสี้ยววินาท พอตระหนักได้ว่าตัวเองกำลังเผลอไผล รอยยิ้มนั้นก็หุบฉับลงทันที
แววตาที่เคยผ่อนคลายกลับมาเรียบนิ่งและเย็นชา คินน์พลิกตัวนอนหันหลังให้แสงไฟ ข่มตาลงพร้อมกับปัดไล่ความรู้สึกไร้สาระทิ้งไปให้พ้นหัว
อย่าเผลอไปอินกับละครฉากนี้เด็ดขาด ไอ้คินน์...
แผลในอดีตตอกย้ำให้เขารู้ดีว่าคนที่ทำทีว่าแสนดีและไม่มีวันใจร้าย สุดท้ายบทจะทิ้งกันไป ก็กล้าเดินหันหลังให้ดื้อๆแบบไม่มีแม้แต่คำร่ำลา
สำหรับเขา เด็กก้อนแป้งก็เป็นแค่หมากตัวหนึ่งในเกมตบตาแม่
ไม่มีทางเป็นมากกว่านั้น...และจะไม่มีวันเป็น
เช้าวันเสาร์
07.55 น.
ปั้นแป้งรีบวิ่งกระหืดกระหอบมารอที่ปากซอยตามนัด
เธอแอบชะเง้อมองซ้ายขวาอย่างหวาดระแวง กลัวป้าข้างบ้านจะโผล่มาเห็น
ขืนใครเห็นเธอขึ้นรถหรูไปกับผู้ชายแปลกหน้า มีหวังข่าวลือสะพัดไปถึงหูแม่ภายในสามนาทีแน่!
ทันทีที่รถสปอร์ตคันคุ้นตาแล่นมาจอดเทียบท่า เธอก็รีบกระชากประตูแล้วแทรกตัวเข้าไปนั่งทันที
ปัง!
“ไปเร็วค่ะพี่! เดี๋ยวป้าข้างบ้านเห็น!”
“หึ...”
เสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอดังขึ้นขัดจังหวะความตื่นตระหนก
คินน์ละสายตาจากกระจกมองหลัง หันมาไล่มองสำรวจคนตัวเล็กตั้งแต่หัวจรดเท้า...
ตั้งใจเต็มที่ว่าจะตำหนิเรื่องรสนิยมถ้าเธอกล้าใส่เสื้อยืดกางเกงยีนส์ขาดๆมาให้เขาขายหน้า
แต่ภาพที่เห็นตรงหน้า...ทำเอาคำด่าที่เตรียมไว้จุกอยู่ที่คอ
ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่มุมปากจะกระตุกเหมือนคนพยายามกลั้นอะไรบางอย่างสุดชีวิต
ชุดเดรสลายดอกไม้สีสดใสที่ดูเหมือนหลุดมาจากนิตยสารแม่บ้านยุค 80...
บวกกับผมเปียสองข้างที่มัดมาอย่างตั้งใจนั่น...
พรืดดด!
“ฮ่ะๆๆ! นี่ชุดบ้าอะไรของเธอเนี่ยก้อนแป้ง!”
คินน์ระเบิดหัวเราะออกมาอย่างหมดมาด ความหงุดหงิดเรื่องภาพลักษณ์หรือความตั้งใจที่จะวางมาดเข้มใส่เธอหายวับไปทันที
เหลือแต่ความขบขันจนท้องคัดท้องแข็ง
ให้ตายเถอะ...
