วิศวะร้ายพ่ายรักแฟนเด็กกำมะลอ

 “ขอทางหน่อยค่า! พี่คะ...หลบหน่อยยย!”

 เสียงหวานตะโกนแหวกอากาศมาแต่ไกล รองเท้าผ้าใบสีขาวคู่เก่งซอยยิกๆ สับตีนแตกอย่างไม่คิดชีวิต 

 เป้าหมายคือตึกเรียนรวมที่อยู่อีกฟาก แต่วินาทีที่เลี้ยวตัดผ่านคณะวิศวะฯด้วยความรีบร้อน หายนะก็พุ่งเข้าใส่ทันที!

 ปึ้ก!

 แรงกระแทกเกิดขึ้นอย่างจังราวกับวิ่งชนกำแพงหิน! 

 ปั้นแป้งหน้าหงาย เซถลาจนเกือบจะล้มก้นจ้ำเบ้า สัญชาตญาณสั่งให้เธอรีบย่ำเท้าลงพื้นเพื่อทรงตัวโดยไม่ทันได้มองว่าพื้นตรงนั้นมีของที่เพิ่งหลุดจากมือคู่กรณีร่วงลงไปรออยู่ก่อนแล้ว

 กร๊อบ...!!

 เสียงวัตถุบางอย่างแตกละเอียดดังลอดขึ้นมาจากใต้ฝ่าเท้า 

 วินาทีนั้นปั้นแป้งสาบานได้ว่าเธอได้ยินเสียงหัวใจตัวเองหยุดเต้นตามไปด้วย!

 ความเจ็บจากการชนเมื่อกี้หรือความรีบร้อนที่ต้องวิ่งไปเช็กชื่อให้ทันคลาสอาจารย์แม่มลายหายไปจนหมดสิ้น 

 เหงื่อกาฬแตกพลั่กไหลอาบแก้มด้วยความหวาดหวั่น ทั้งหมดนั้นมาจากรังสีอำมหิตของเจ้าของเงาที่ยืนค้ำหัวเธออยู่นั่นเอง

 ซวยแล้วไงปั้นแป้ง! ขอให้สิ่งที่เหยียบเป็นแค่กล่องดินสอ หรือแว่นกันแดดตลาดนัดเถอะนะ!

 ทว่าความจริงโหดร้ายกว่าที่คิด...

 สิ่งที่ปรากฏหลังจากยกเท้าออก คือสมาร์ทโฟนหรูที่บัดนี้กลายเป็นเศษเหล็กไร้ค่า หน้าจอดำสนิทแตกยับเยินจนเห็นแล้วใจหาย

 นิ้วมือเย็นเฉียบ ปั้นแป้งกลืนน้ำลายฝืดคอ

 เสียงคนที่ยืนหัวเธออยู่สบถต่ำๆออกมาทำให้เธอสะดุ้งเฮือก

 “ฉิบ...”

 แค่คำสั้นๆ แต่ทำเอาปั้นแป้งสะดุ้งขนลุกเกรียวไปทั้งร่าง

 คนตัวเล็กค่อยๆเงยหน้าขึ้นมองด้วยอาการสั่นเทา กลัวยิ่งกว่าเจอผีหลอกตอนกลางวันแสกๆ 

 แต่สิ่งที่เห็น...กลับไม่ใช่ผี

 ร่างสูงที่ยืนค้ำหัวเธอไว้ ใส่เสื้อช็อปวิศวะ ใบหน้าคมจัด ดวงตาเรียวลึกเฉียบคมแบบที่สาวครึ่งมหาวิทยาลัยยกให้เป็นอันดับหนึ่งของคณะ

 คินน์ รุ่นพี่ปีสี่

 ผมสีบลอนด์ทองถูกเซ็ตมาแบบลวกๆ ดูยุ่งเหยิงแต่กลับโคตรเท่ราวกับเป็นความตั้งใจ 

 หล่อแบบไม่ต้องขออนุญาตใคร...

 และหล่อแบบที่คนไม่ต้องเสียเวลาอวย เพราะความสมบูรณ์แบบมันฉายชัดออกมาจากทุกองศา ทั้งยังมีออร่านิ่งขรึมและเย็นชาที่แผ่ออกมาจางๆ ยิ่งส่งให้ดูเหมือนคนมีอิทธิพลที่รวยล้นฟ้าอยู่ตลอดเวลา

 ซวยแล้วปั้นแป้ง...งานนี้ตายแน่ๆ!

 และสิ่งที่น่ากลัวกว่าความหล่อคือ...

 ใช่ เธอรู้จักเขา แต่ในทางไม่ค่อยดีนัก

 หน้าหล่อระดับเดือนมหา’ลัย แต่ชื่อเสียงเรื่องคาสโนว่าตัวพ่อก็เลื่องลือไม่แพ้กัน ใครได้เข้าใกล้มีแต่จะเจ็บตัวฟรี เขาคือผู้ชายที่ไม่เคยหยุดที่ใคร

 ไม่เว้นแม้แต่แม่บ้านหอหญิงยังเคยพูดว่า ‘ใครอยากจะรักผู้ชายแบบนั้น ต้องเผื่อใจไว้ให้เจ็บด้วยนะลูก’ 

 “ขะ...ขอโทษค่ะ!” เสียงของปั้นแป้งแหลมสูงปี๊ดจนคนรอบข้างหันขวับมามองกันเป็นตาเดียว เสียงสั่นพร่าเหมือนจะร้องไห้รอมร่อ “หนูไม่ได้ตั้งใจจริงๆค่ะ หนูรีบมาก แล้วก็...หนู...”

 คำแก้ตัวจุกอยู่ที่ลำคอเมื่อสบเข้ากับดวงตาดุๆคู่นั้น

 เขามองเธอเหมือนอยากจะจับหักคอทิ้งเสียเดี๋ยวนั้น!

 แย่แล้วแม่จ๋า! หนูซวยแล้ว! เขามองเหมือนอยากจะจับหนูไปฆ่า!

 ในหัวของเธอประมวลผลไปไกลลิบลิ่ว จะวิ่งหนีก็ดูจะตายอนาถคาเท้า จะร้องไห้ก็ใช่เรื่อง จะอ้อนวอนก็กลัวโดนถีบหน้า 

 ปั้นแป้งเอ้ย ไม่น่าเดินผ่านตึกวิศวะเลยจริงๆ รู้งี้อ้อมโลกไปเลยดีกว่า!

 ขณะที่เธอกำลังคิดอยู่ว่า...จะร้องไห้ หรือควรแกล้งเป็นลม คินน์ก็ก้มลงเก็บมือถือขึ้นมาแบบหัวเสียสุดๆ

 เขาถือโทรศัพท์ไว้ในมือ ขมวดคิ้วแน่น สีหน้าแสดงออกชัดมากว่าอยากขยี้เธอให้กลายเป็นฝุ่น

 ปลายนิ้วยาวๆลูบไปตามหน้าจอแตกละเอียด แตกยับ ร้าวทั้งหน้า ทั้งหลัง...

 “แม่งเอ๊ย...” เขาสบถเสียงต่ำ แต่กลับดังชัดเจนกว่าที่คิด

 จู่ๆอากาศร้อนตับแลบก็พลันเย็นวาบจนขนลุก รังสีอำมหิตจากคนตรงหน้าแผ่พุ่งออกมากลบความร้อนของแสงแดดจนมิด

 คินน์เงยหน้าขึ้นมองคู่กรณี คิ้วเข้มขมวดมุ่นอย่างอารมณ์เสีย

 ดวงตาสีเข้มดุดันกวาดมองเธอรวดเดียวตั้งแต่หัวจรดเท้า

 สภาพ...

 เด็กกะโปโล ผมมวยยุ่งเหยิงเหมือนรังนก หน้าสดจนเห็นรูขุมขน เสื้อนักศึกษาไซส์ใหญ่โคร่งที่ดูโครตจะเชย

 แถมกระเป๋าผ้าเน่าๆนั่นอีก...ชายขาดรุ่ยขนาดนั้น สภาพเหมือนไม่ได้ซักมาสักสามปีได้

 ยาจกชัดๆ!

 ดูทรงแล้ว...เงินในบัญชีทั้งเดือนรวมกันจะถึงสามพันหรือเปล่ายังน่าสงสัย

 จะหวังให้ควักเงินแสนมาจ่ายค่าเสียหายเหรอ?

 ฝันกลางวันยังง่ายกว่า!

 คินน์ถอนหายใจยาวโดยไม่ได้พูดด่าอะไรออกมา 

 วันนี้มันวันซวยอะไรของเขาวะ

 ส่วนปั้นแป้ง...นาทีนี้หน้าแห้งยิ่งกว่าปลาเค็มตากแดด

 สมองเริ่มคำนวณราคาอวัยวะตัวเองอย่างบ้าคลั่ง

 ไม่รู้จะเอาอะไรไปชดใช้เขาดี หรือจะยกไตให้ไปเลยข้างนึงดี เผื่อจะพอค่าซ่อม!

 “รู้ตัวไหมว่าเหยียบอะไรไป...”

 เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามเรียบๆแต่ฟังแล้วขนหัวลุก

 ปั้นแป้งส่งยิ้มเจื่อนที่ เธอหัวเราะแห้งๆ กลบเกลื่อนความผิดที่เพิ่งก่อไว้พลางลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ เมื่อเห็นว่าคนตัวโตยังคงยืนกอดอกนิ่งแผ่รังสีอำมหิตใส่เธอไม่หยุด

 “แหะๆ...มือถือ...ระ...รุ่นแพงใช่ไหมคะ?”

 “XL-Phone 15 Pro Max 1TB...Custom Limited Edition”

 คินน์เน้นเสียงหนักๆ ทีละคำ ชัดถ้อยชัดคำบาดลึกถึงขั้วหัวใจ

 “นำเข้าจากนอก...เครื่องนี้ แสนแปด”

 “ห๊า!?”

 ปั้นแป้งร้องเสียงหลง ตาถลนแทบหลุดจากเบ้า

 แสนแปด!