บทที่ 18 ไวรัล ไฮโซหนุ่มตบตีกับแฟนสาว(ลิง)กลางห้างดัง
วันอาทิตย์...
เช้าที่น่าจะสงบสุขของวันหยุด กลับกลายเป็นเช้าที่คนหนึ่งต้องทนฟังเสียงบ่นไม่หยุดตั้งแต่หน้าห้างยันประตูหน้าร้านเสื้อแบรนด์หรู
“พี่คินน์ หนูไม่เข้าไปนะ หนูยืนรอตรงนี้ก็ได้”
เสียงแหลมเล็กที่แค่ฟังก็เหนื่อยแทนดังขึ้นพร้อมท่าทีถอยหลังเหมือนเด็กไม่อยากไปหาหมอฟัน
คินน์ยืนกอดอก ยกคิ้วขึ้นเล็กน้อยมองเธออย่างรำคาญ
“จะโวยวายทำไมเนี่ย?” คินน์ถามออกมาอย่างหงุดหงิด
“ก็หนูไม่อยากเข้านี่! ดูป้ายราคาสิพี่ มันจะแพงเกินไปแล้ว! เสื้อผ้าหนูใส่ของตลาดนัดได้ หนูไม่เรื่องมาก!”
เธอว่าพลางทำท่าจะหนีไปอีกครั้ง แต่คินน์ไวกว่ามาก มือใหญ่คว้าข้อมือเรียวของปั้นแป้งเอาไว้แน่น ก่อนกระชากลากเข้ามาใกล้จนเกือบชนกัน
“หยุดดิ้นสักที คิดจะใส่ชุดเฉิ่มๆนี่ไปหลอกแม่ฉันเหรอ”
“ชุดหนูมันทำไมคะ! นี่มันแฟชั่นฮิปสเตอร์! พี่อ่ะไม่มีเทสเลย!”
ปั้นแป้งสะบัดมือหนีสุดแรงเกิด แต่เหมือนเอาไม้ซีกไปงัดไม้ซุง
ไม่มีเทส?
เขาเนี่ยนะไม่มีเทส? อยากจะขำให้ฟันร่วง
สายตาคมกวาดมองคอลเลกชันวินเทจบนตัวเธอด้วยความสมเพช
เสื้อเชิ้ตตัวโคร่งลายดอกไม้สีพาสเทล...
กระโปรงยาวกรุยกรายที่พวกเด็กสมัยนี้ฮิตใส่กัน...
บวกกับรองเท้าผ้าใบสีครีมสภาพเยินๆนั่นอีก
สภาพ!
ขืนพาไปเจอแม่สภาพนี้คงนึกว่าเขาไปหิ้วเด็กฮิปสเตอร์ตามตลาดนัดมาหลอกต้มตุ๋นแน่ๆ
“อย่ามาเถียง...ตามมาดีๆ”
คินน์ออกแรงกระชากแขนเรียวให้เดินตาม เวลามีน้อย ขืนมัวแต่ยืนเถียงกันเรื่องแฟชั่น วันนี้คงไม่ได้ไปไหนพอดี
“ไม่เอา! ปล่อยนะคะ!”
ปั้นแป้งร้องลั่น
ร่างเล็กดีดตัวโผเข้าหาที่ยึดเหนี่ยวทันที มือเล็กคว้าหมับเข้าที่เสาต้นใหญ่ข้างร้าน กอดรัดฟัดเหวี่ยงแน่นหนึบยิ่งกว่าลูกลิงเกาะต้นไม้
“ปล่อยมือซะยัยหัวก้อน!”
“ไม่ปล่อยค่ะ!”
ภาพชายหนุ่มหน้าตาดีในชุดลำลองราคาแพง กำลังยื้อยุดฉุดกระชากกับสาวน้อยในชุดลายดอกที่เกาะเสาแน่นเป็นปลิง สร้างความแตกตื่นให้ไทยมุงละแวกนั้นทันที
“อุ๊ย...พี่ผู้ชายคนนั้นรังแกน้องผู้หญิงเหรอ?”
“ถ่ายคลิปเร็วแก คอนเทนต์!”
“ดูสิๆ เหมือนลิงเกาะต้นไม้เลยแม่” เด็กน้อยคนหนึ่งชี้มือมาทางปั้นแป้งแล้วหัวเราะเอิ๊กอ๊าก
คินน์ยกมือกุมขมับ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนจนเต้นตุบๆ
เกิดมาไม่เคยอายอะไรขนาดนี้มาก่อน!
นี่เขากำลังจะเป็นไวรัลใน Tiktok หัวข้อ ‘ไฮโซหนุ่มตบตีกับแฟนสาว (ลิง) กลางห้างดัง’ งั้นเหรอ?!
เจ้าหน้าที่หน้าร้านทำหน้าเกร็งจนเหงื่อซึมกับเหตุการณ์ตรงหน้า
“โอเค! ยอมแล้ว!”
คินน์ยกมือสองข้างขึ้นระดับอกทำท่ายอมแพ้ ถอนหายใจพรืดใหญ่อย่างหมดอาลัยตายอยาก
“ไม่ซื้อแล้ว! ไม่ต้องเปลี่ยน! พอใจหรือยัง?!”
ปั้นแป้งชะโงกหน้าออกมาจากหลังเสา ตาแป๋วแหววระริกไหวอย่างผู้ชนะ
“จริงนะคะ? สัญญานะ?”
“เออ! ออกมาได้แล้ว อายชาวบ้านเขาโว้ย!”
เขาว่าพลางรีบเดินหนีออกจากจุดเกิดเหตุทันทีโดยไม่รอ
ปั้นแป้งรีบปล่อยเสาแล้ววิ่งดุ๊กดิ๊กตามหลังเขาไป พร้อมรอยยิ้มกว้างจนแก้มปริ
“รอด้วยสิคะพี่คินน์~ โอ๋ๆ ไม่โกรธน้า~”
“หุบปากไปเลย เดี๋ยวฉันคิดดอกเบี้ยค่าทำให้อับอายเพิ่ม!”
คินน์ขู่ออกมาเลยทำให้ปั้นแป้งสงบปากสงบคำทันที
ร่างสูงเดินจ้ำนำหน้าไปอย่างหงุดหงิด ทิ้งระยะห่างจนปั้นแป้งต้องซอยเท้าถี่ยิบตามให้ทัน
ในใจก็นึกหวั่น...เขาโกรธจริงหรือเปล่าเนี่ย?
เมื่อกี้เธอเล่นใหญ่เกาะเสาโชว์คนทั้งห้างไปขนาดนั้น เป็นใครก็คงอายม้วน
แต่จู่ๆขายาวๆคู่หน้าก็หยุดชะงักกึกโดยไม่มีสัญญาณเตือน!
ปึ้ก!
“โอ๊ะ! พี่คินน์หยุดทำไมอะ?”
ปั้นแป้งเบรกตัวโก่ง หน้าเกือบทิ่มแผ่นหลังกว้าง รีบถอยกรูดออกมาตั้งหลัก
“ยื่นมือมา”
เสียงทุ้มสั่งห้วนๆโดยไม่ยอมหันหน้ามามอง
“คะ?”
ปั้นแป้งงงตาแตก มองแผ่นหลังเขาด้วยความระแวง
เอาแล้วไง...หรือจะถึงเวลาชำระแค้น?
ภาพเจ้าหนี้โหดทวงหนี้ลอยมาในหัวทันที
“จะ...จะตีหนูเหรอ? สัญญาแล้วนะว่าจะไม่...”
เธอยื่นมือออกไปอย่างกล้าๆกลัวๆหลับตาปี๋เตรียมรับแรงปะทะ หรือไม่ก็โดนดีดมะกอกโทษฐานทำเขาขายหน้า
กริ๊ก...
สัมผัสเย็นวาบของวัตถุบางอย่างกระทบข้อมือ ตามมาด้วยสัมผัสอุ่นร้อนจากปลายนิ้วสากที่แตะลงบนผิวเนื้อแผ่วเบา
ปั้นแป้งค่อยๆลืมตาขึ้นก้มมองข้อมือตัวเอง
ก่อนที่ดวงตากลมโตจะเบิกกว้างเป็นประกายวิบวับ
“อุ๊ย...น่ารักอะ!”
บนข้อมือขาวผ่องมีกำไลลูกปัดหลากสีร้อยเรียงกันอย่างน่ารักสวมอยู่พอดิบพอดี
ไม่ใช่เพชรพลอยหรูหราแบบที่เขาพยายามยัดเยียดให้ก่อนหน้านี้
แต่มันคือลูกปัดสีสดใส...แบบที่เธอชอบ!
“ให้หนูเหรอคะ? จริงดิ?”
เธอเงยหน้ามองเขาตาแป๋ว ใจเต้นตึกตักไม่เป็นจังหวะ
พี่คินน์เนี่ยนะซื้อของกุ๊กกิ๊กแบบนี้?
คินน์ยักไหล่ ทำท่าเหมือนไม่ใส่ใจพลางเสมองไปทางอื่น
“เห็นมันวางอยู่...สีมันดูลิเกเข้ากับชุดป้าๆของเธอดีก็เลยซื้อมา”
คำพูดขวานผ่าซากทำเอาปั้นแป้งชะงัก
ไอ้คนปากแข็ง!
ปากบอกว่าลิเก บอกว่าชุดป้าแต่เขากลับเลือกสีที่เข้ากับชุดเธอได้เป๊ะปังขนาดนี้เนี่ยนะ?
เขาจำได้...
เขาจำรายละเอียดการแต่งตัวของเธอได้ ทั้งที่ทำท่ารังเกียจมาตลอด
ความใส่ใจเล็กๆน้อยๆภายใต้คำพูดร้ายๆนั่นทำเอาหัวใจดวงน้อยทำงานหนักจนน่ากลัว
แย่แล้วปั้นแป้ง...แบบนี้มันอันตรายกว่าพาเข้าร้านแบรนด์เนมเป็นไหนๆ!
ของแพงเธอปฏิเสธได้...แต่ของที่ตั้งใจเลือกให้แบบนี้ เธอจะเอาอะไรไปต้าน!
“ปากร้ายที่สุด!”
ปั้นแป้งย่นจมูกใส่กลบเกลื่อนความเขิน
แต่ริมฝีปากกลับเผลอฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันครบทุกซี่ หมุนข้อมือดูของขวัญชิ้นแรกอย่างเห่อสุดขีด
“แต่มันเข้ากับชุดหนูจริงๆด้วย...พี่คินน์ตาถึงนะเนี่ย!”
คินน์ลอบมองรอยยิ้มกว้างที่ดูจริงใจนั่นแล้วเผลอกระตุกยิ้มตาม
ของราคาไม่กี่ร้อย...ซื้อจากแผงลอยข้างทาง
แต่ยัยนี่กลับทำหน้าดีใจเหมือนเขาซื้อเพชรเจ็ดกะรัตให้
เชื่อเขาเลยจริงๆ ...
หลังจากที่คินน์ถอดใจเรื่องเปลี่ยนลุคเธอแล้ว เลยเปลี่ยนแผนพาเดินกินลมชมวิวให้คนเห็นผ่านๆตาแทน
“อ่ะ เอาไป”
ไอติมโคนรสวานิลลาถูกยื่นมาตรงหน้า
ปั้นแป้งตาโต รับหมับมาถือไว้ทันที
“โห...เลี้ยงเหรอคะ? ใจดีจัง”
