บทที่ 20 บทเรียนสกินชิพ หลักสูตรเร่งรัด...
ชายหนุ่มพึมพำในลำคอ สายตาคมกริบจับจ้องแก้มป่องๆของคนที่กำลังก้มหน้าก้มตางับขนมปังปิ้งอย่างเอร็ดอร่อย โดยไม่รู้ชะตากรรมเลยว่า...บทเรียนหลักสูตรเร่งรัดกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว
ริมฝีปากหยักยกยิ้มมุมปากอย่างคนเจ้าเล่ห์
คราวนี้ไม่ใช่สอบจำข้อมูลแล้ว แต่จะทดสอบความต้านทานหัวใจต่างหาก
เสียงจ๊อกแจ๊กระหว่างคาบว่างในห้องเรียนไม่ได้ช่วยคลายความอึดอัดที่ก่อตัวขึ้นตรงหน้าเธอได้เลย...
“แป้ง เราว่า...ช่วงนี้เธอห่างเราไปเยอะเลยนะ”
น้ำเสียงของน้ำหนึ่งฟังดูเรียบ แต่แฝงไปด้วยความน้อยใจจนปั้นแป้งต้องชะงักมือที่กำลังคีบขนมเข้าปาก
"อะไรเนี่ยหนึ่ง..." เธอหลุบตาลง มองขนมในกล่องที่ไม่อร่อยขึ้นมาทันที “ก็แค่...ช่วงนี้เราต้องทำภารกิจอะ!”
“ภารกิจที่มีพี่คินน์คนเดียวอยู่ในนั้นสินะ...”
น้ำหนึ่งยกมุมปาก แต่สายตากลับไม่ขำเลยแม้แต่นิด “จะเจอเธอตอนว่างๆยังต้องอาศัยคาบเรียน นี่มันอะไรกันเนี่ย...”
ปั้นแป้งรีบเขย่าแขนเพื่อนเบาๆอย่างอ้อนๆ
“ง่าาา~ อย่าน้อยใจดิ เราก็ยังอยู่ตรงนี้ป่ะล่ะ อีกไม่ถึงสองอาทิตย์ก็หลุดจากแผนบ้าๆนี่แล้ว เรากลับมาอยู่กับหนึ่งได้แน่นอน!”
“เธอก็พูดแบบนี้ตลอด...”
น้ำหนึ่งจ้องมองใบหน้าหวานของคนตรงหน้าอยู่พักใหญ่ ก่อนจะจำใจเบือนสายตาหนีออกไปทางอื่น
ภายในใจไม่ได้มีแค่ความน้อยใจที่ถูกละเลย แต่มันกลับมีความกลัวลึกๆก่อตัวขึ้นมา...
กลัวว่าผู้หญิงที่เขายืนเคียงข้างมาตลอด จะค่อยๆห่างออกไปจนไม่กลับมาอยู่ที่เดิมอีกแล้ว
ทันทีที่เลิกคลาส ความสงบสุขของปั้นแป้งก็ปลิวหายไปพร้อมกับสายลม เมื่อจู่ๆร่างของเธอก็ถูกหิ้วขึ้นรถสปอร์ตคันหรูแบบมัดมือชก!
“จะพาไปไหนอีกล่ะคะเนี่ย?” เสียงหวานแหวขึ้นด้วยความระแวง
“คอนโดฉัน”
คำตอบสั้นห้วนมาพร้อมกับฝ่าเท้าที่เหยียบคันเร่งมิด รถหรูพุ่งทะยานออกจากลานจอดรถทันที เล่นเอาคนฟังถึงกับนั่งตัวแข็งทื่อ หัวใจดวงน้อยร่วงหล่นไปกองอยู่ที่ตาตุ่ม
ความหวาดระแวงนั้นลากยาวมาจนถึงวินาทีที่เธอถูกหิ้วขึ้นมาหย่อนแหมะลงบนโซฟาในห้องของเขา
เจ้าของห้องไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไรตั้งแต่ก้าวเข้ามา
ร่างสูงทำเพียงยืนกอดอกพิงตู้หนังสืออยู่ไม่ไกล ปล่อยให้ความเงียบกดดันคนตัวเล็ก พร้อมกับจ้องเธออย่างวางตา
ปั้นแป้งรู้สึกอึดอัดจนทนไม่ไหว
"มองอะไรนักหนาคะ..." เธอถามออกไปอย่างอดไม่ได้
"มองว่า...ควรเริ่มฝึกยังไงดี" คินน์พูดเสียงนิ่ง
ปั้นแป้งขมวดคิ้ว “ฝึกอะไรคะ?”
“ฝึกให้เธอเลิกสะดุ้ง เลิกทำตัวเหมือนโดนลวนลามเวลาฉันจับมือ โอบเอว หรือเดินใกล้ๆหน่อยน่ะสิ”
เขาเดินเข้ามาใกล้เธอทีละก้าว รอยยิ้มมุมปากผุดขึ้นบนใบหน้าราวกับจะประกาศว่า มีแผนชั่ว
“!!!”
ปั้นแป้งกลืนน้ำลายอึกใหญ่ หัวใจเธอเต้นรัวเหมือนเพิ่งวิ่งสองร้อยเมตรมา
ซวยแล้วไงปั้นแป้ง...เขาจะมาฝึกอะไรกับเธอเนี่ย! เดี๋ยวนี้มันมีคอร์สสกินชิพเร่งรัดด้วยเหรอ!
แค่จินตนาการก็จะตายแล้ว!
ปั้นแป้งกรีดร้องในใจโดยที่ปากยังอ้าค้าง และทำได้แค่เบี่ยงตัวหลบสายตาเขาอย่างไม่เนียนเลยสักนิด
คินน์นั่งลงบนโซฟาข้างๆโดยไม่พูดอะไรต่อ เขาแค่เอนหลังพิงพนักแล้วเท้าคางมองเธอด้วยสายตาเจ้าเล่ห์
"มานี่ดิ เดี๋ยวฝึกขั้นแรก จับมือเฉยๆเอง อย่าทำหน้าเหมือนจะโดนจูบได้ป่ะ"
“อึก...”
เธอหน้าแดงเถือกทันทีเมื่อได้ยินคำว่า จูบ
ให้ตายสิ นี่มันการลงโทษแบบไหนกันแน่!
ทำไมอากาศในห้องถึงร้อนแปลกๆขึ้นมาเนี่ย ฮือออ
ปั้นแป้งรีบขยับตัวถอยไปอยู่ปลายโซฟาอย่างระวังสุดชีวิต ทำตัวเหมือนอีกฝ่ายเป็นเสือร้าย ไม่ใช่แค่คนธรรมดา
เด็กนี่...เคยนั่งห้องเดียวกับเขาตั้งกี่รอบแล้ว จะกลัวอะไรนักหนา
“จะมาทำกลัวอะไรนักหนา? ก็เคยมาตั้งหลายครั้งแล้ว” เขาถามเสียงหงุดหงิดนิดๆ
“ก...ก็นั่นแค่มาเฉยๆนี่คะ ม...ไม่ได้มา..ฝึกโดนพี่จับให้ชินแบบนี้สักหน่อย!” ปั้นแป้งพูดเถียงเสียงสั่น แต่สายตายังหลบไม่มองหน้าเขา ดวงตากลมโตจ้องพื้นอย่างเดียว
เขาก็แค่จะฝึกให้มันเนียนๆ ก่อนเจอแม่ ไม่ได้จะทำอะไรจริงๆนี่หว่า ยัยหัวก้อนนี่...กลัวจริงๆหรือแกล้งกันแน่วะ
ปั้นแป้งชำเลืองมองเขาอย่างระวัง เตรียมตีเนียนหนี
“เอ่อ...หนูขอเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ แบบว่า...ปวดฉี่อ่ะ!”
เธอยิ้มแห้งๆหวังจะพาตัวเองออกไปตั้งสติสักห้านาที แต่ยังไม่ทันได้ลุก คินน์ก็ขยับตัวเร็วกว่า
“ไม่ต้องมาเนียนหนีเลยยัยก้อน”
เสียงทุ้มดักทาง ก่อนที่ท่อนแขนแกร่งจะตวัดรัดเอวบางวูบเดียว
“ว้ายยยย!”
ปั้นแป้งหวีดร้องเสียงหลง ร่างทั้งร่างลอยปลิวตามแรงดึง ก่อนจะร่วงตุ้บลงมานั่งจุ้มปุ๊กอยู่บนตักแกร่งของคนตัวโต
แผ่นหลังบางแนบสนิทไปกับอกกว้างจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจ
“พี่คินน์! ทำอะไรเนี่ย ปล่อยนะคะ! ใครเขามานั่งตักกันแบบนี้!”
ปั้นแป้งดิ้นขลุกขลัก ใบหน้าหวานแดงซ่านลามไปถึงใบหู มือเล็กระดมทุบประท้วงลงบนท่อนแขนแกร่งที่รัดเอวเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อย
บ้าไปแล้ว! เกิดมาสิบแปดปี เธอเพิ่งเคยนั่งทับต้นขาผู้ชายก็วันนี้แหละ!
“อย่าดิ้นนักได้ไหม” เสียงทุ้มต่ำหยอกเย้าพ่นลมหายใจอุ่นเป่ารดข้างหูแกล้งเธอ “หรืออยากให้ฉัน จุก เหมือนรอบที่แล้ว?”
ปั้นแป้งชะงักทันที
ดวงตากลมโตเบิกกว้าง สมองประมวลผลย้อนไปถึงฉากหน้าจุ่มเป้าในตำนาน
เธออยากจะเถียง แต่ปากกลับหนักไปหมด ได้แค่ดิ้นเหมือนลูกแมวน้อยที่ไม่มีแรงสู้
บ้าจริง...พี่คินน์มันคนขี้แกล้ง!
ทำเอาใจเธอสั่นไปหมดเลย
ปั้นแป้งรีบหันหน้าหนีไปอีกทางเพื่อหลบสายตา ขืนหันไปปะทะหน้าเขาตรงๆตอนนี้ มีหวังหน้าเธอได้ร้อนจนไหม้แน่ๆ
คินน์นั่งเอนหลังสบายๆ แต่ไม่ยอมปล่อยเธอให้ลุก
เขาหันไปมองใบหูของเด็กน้อยที่ขึ้นสีแดงชัด แถมยังได้กลิ่นหอมจางๆลอยมาแตะจมูก
“หืม...กลิ่นแป้งเด็ก?” เขาเผลอขมวดคิ้วแล้วหลุดหัวเราะในลำคอ “เธอไปขึ้นมหา’ลัยแล้วแน่นะ? ยังใช้แป้งเด็กอยู่เลยเหรอ”
“อ้ะ! อย่าดมนะ!” เธอรีบยกมือตะครุบคอเสื้อตัวเองไว้แน่น แก้มใสขึ้นสีแดงจัดลามไปถึงใบหูจนปิดไม่มิด
