บทที่ 4 ใครๆก็รู้ว่าพี่เป็นเสือ...
คินน์กระพริบตาถี่ๆ สายตามองเงินในมือเธอแล้วเลื่อนขึ้นมองหน้าเธออีกที
สามร้อย...อะไรสามร้อย...
อ้อ...
มือถือนั่น...
ข้างๆกันไทป์กับกัสถึงกับมองหน้ากัน แล้วหลุดหัวเราะลั่นเหมือนดูตลกคาเฟ่
“เดี๋ยวๆๆๆ...มึง อย่าบอกนะว่าเด็กนี่คือ...!” ไทป์พยายามกลั้นขำ ในขณะที่กัสหัวเราะไปตบเข่าระบายความขำไป
“ฮ่าๆๆๆ เดี๋ยวนี้เปลี่ยนแนวเหรอคินน์?”
“ไม่ใช่!” คินน์สวนเสียงแข็งทันที แล้วหันขวับไปถามอีกฝ่ายด้วยสีหน้าเริ่มคิ้วผูกกันแน่น
ไอ้ห่าพวกนี้จะขำอะไรกันนักหนา
เขาหันไปมองเด็กสาวตรงหน้าอย่างจริงจังมากขึ้น
“เธอ...ชื่ออะไรนะ?”
“ปั้นแป้งค่ะ...” เธอตอบเสียงแผ่วแล้วกลืนน้ำลายอย่างช้าๆ “พี่คินน์จำหนูไม่ได้เหรอคะ...เมื่อวาน...หนูเหยียบมือถือพี่...แสนแปด...”
อา...ใช่
ยัยตัวซวย
เขาลืมไปแล้วจริงๆ เด็กคนนี้นี่หลุดออกจากสมองเขาไปตั้งแต่แม่ตามตัวไปเล่นงาน
ปั้นแป้งยื่นเงินให้เขาอีกครั้ง ใบหน้าเธอซีดเผือดลงและมือก็สั่นน้อยๆ แต่ยังคงทำใจดีสู้เสือ
“หนูรู้ว่ามันไม่พอค่ะพี่ แต่หนูจะทยอยใช้คืนทุกเดือน หนูไม่หนีหนี้แน่นอน...หนูสัญญา”
คินน์มองหน้าเธอ...แล้วมองเงินในมือ
จริงจังเหรอวะเนี่ย?
ไทป์กับกัสหัวเราะจนหลังงอ
“โอ๊ยยย! แสนแปดกับสามร้อย! ฮ่าๆๆๆ กูจะไม่ไหวแล้ว!”
ความพยายามใช้หนี้แสนแปดด้วยเงินสามร้อยแรกนี่มันทั้งน่าสงสารและน่าขันในเวลาเดียวกัน
ปั้นแป้งหน้าแดงเถือกเพราะความอับอายที่เหมือนโดนเพื่อนๆของเขาดูถูกแบบกลายๆ
คินน์มองภาพน่าสมเพชตรงหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า
ความหงุดหงิดที่สะสมมาทำให้เขาตัดสินใจทำสิ่งที่ใจร้ายที่สุดโดยไม่ต้องคิด
พรึ่บ!
มือหนาปัดมือเธอออกอย่างรำคาญ มันแรงพอที่จะทำให้ธนบัตรทั้งสามใบหลุดร่วงปลิวลงสู่พื้นดิน
“เก็บคืนไปเถอะ”
น้ำเสียงเขานิ่งเรียบ แต่บาดลึกไปถึงขั้วหัวใจคนฟัง
“แค่สามร้อย...เอาไปทำอะไรได้? ค่ากาแฟฉันแก้วเดียวยังไม่พอเลย”
น้ำเสียงเขานิ่ง แต่ปั้นแป้งหน้าชาไปแล้ว
คำพูดของเขามันฟังดูง่ายดาย แต่ทิ่มแทงจนเธออยากมุดดินหนี
สามร้อยนั่น...คือชีวิตเธอสามวันเต็มๆ
แต่กับเขา...แค่กาแฟหนึ่งแก้ว?
ไทป์มองเด็กสาวที่น่าสงสารแล้วหน้าเริ่มเปลี่ยน สีหน้าขำกลายเป็นเห็นใจ มือก็เอื้อมไปช่วยเก็บแบงก์จากพื้น
“มึงแรงไปปะวะ น้องเขาก็ตั้งใจนะ อย่างน้อยก็ไม่หนี”
กัสขยับตัวเล็กน้อยก่อนพูดลอยๆ
“เห้ย...หรือให้น้องเขาเล่นบทแฟนมึงวะ?”
เสียงพูดนั้นที่ฟังดูเป็นแค่มุกขำๆ ทำให้ทั้งโต๊ะเงียบสนิท
คินน์มองปั้นแป้งอีกครั้ง...ครั้งนี้ยาวนานขึ้น
เธอดูไม่ใช่สเป็คเขาสักนิด ผมประหลาด หุ่นไม่ได้แซ่บ หน้าตาก็เด็กน้อย
แต่เธอ...ดู ซื่อๆ เรียบร้อย ในแบบที่หาไม่ค่อยได้ และแม่ของเขาเกลียดผู้หญิงเที่ยวกลางคืนแบบที่เขาชอบที่สุด
ไม่ลองก็ไม่รู้ใช่ไหมล่ะ? ถ้าใช้เด็กที่ดูเรียบร้อยแบบยัยเด็กนี่ แม่เขาอาจจะเชื่อก็ได้...
คินน์ลุกขึ้นยืนแล้วก้าวไปยืนตรงหน้าเด็กสาวที่ยังทำหน้ามึนๆ ราวกับสมองค้างกับบทสนทนาเมื่อครู่
“เธออยากใช้หนี้ฉันใช่ไหม?” คินน์ถามด้วยเสียงทุ้มเรียบ แต่ชัดพอให้หัวใจของเด็กสาวเต้นสะดุด
ปั้นแป้งเงยหน้ามองเขาช้าๆ ก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อยอย่างยอมจำนน เธอไม่ได้คิดหนีอยู่แล้ว
คินน์ยกมุมปากยิ้ม รอยยิ้มที่ไม่ทำให้ใครสบายใจสักนิด
สายตาเขากำลังประเมินเธอเหมือนคนเลือกของเล่นในร้านค้า แต่ก็เจือความสนุกเจ้าเล่ห์ที่เขาเองยังไม่ยอมรับ
“โอเค งั้นก็เป็นแฟนฉันซะ”
“หะ?”
ปั้นแป้งกะพริบตาปริบๆราวกับสมองกำลังประมวลผลคำพูดที่เพิ่งได้ยิน แต่ก็ยังเอ๋อจนจับต้นชนปลายไม่ถูก
หัวใจเต้นแรงจนเหมือนเสียงดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาท ความรู้สึกทั้งตกใจ งงงัน และไม่เชื่อประดังเข้ามาพร้อมกัน
นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน...เมื่อครู่เธอยังเป็นแค่เด็กที่ติดหนี้รุ่นพี่อยู่เลย แต่ตอนนี้...กลายเป็นว่าถูกสั่งให้เป็นแฟนของเขา!!! ได้ไง???
“ก็แฟนปลอมๆไง” คินน์พูดหน้าตาย “แค่เล่นละครตบตาแม่ ฉันจะได้ไม่ต้องโดนจับคลุมถุงชน”
ปั้นแป้งกระพริบตาปริบๆ มองเขาเหมือนเห็นสิ่งมีชีวิตประหลาด
“พี่...พูดเล่นใช่ไหมคะ?” น้ำเสียงเธอตะกุกตะกัก จับต้นชนปลายไม่ถูก
คินน์กอดอก โน้มตัวลงเล็กน้อยให้สายตาอยู่ระดับเดียวกับเธอ ดวงตาคมนั้นทำเอาปั้นแป้งขนลุกซู่
“ฉันหน้าเหมือนคนชอบพูดเล่นเหรอไง?”
ปั้นแป้งสั่นระริกทันที
บ้าเอ๊ย! นี่เธอไปเหยียบหางเสือที่ไหนมาเนี่ย!? จากลูกหนี้กลายเป็นแฟนเฉยเลย!
ปั้นแป้งยืนนิ่งงัน สมองประมวลผลแทบไม่ทันกับข้อเสนอสุดประหลาดนี้
เล่นเป็นแฟนกับพี่คินน์...เสือของมหา’ลัย...นี่ชีวิตเธออยู่ในละครน้ำเน่าเหรอ!?
“คือว่า...” เธออ้ำอึ้งก่อนจะยกมือขยี้ท้ายทอยแก้เก้อ “หนูไม่อยากเป็นขี้ปากคนในมหา’ลัยน่ะค่ะ ใครๆก็รู้ว่าพี่...เป...เป็นเสือ...”
ได้ยินยังไม่ทันจบประโยค คิ้วของคินน์กระตุกขึ้นทันที
“เสืออะไรนะ?”
“ก็...ก็เสือดาว เสือดำน่ะค่ะ!” ปั้นแป้งรีบกลบเกลื่อน “ไม่อยากให้ใครเข้าใจผิดว่าเป็นแฟนกับคนเจ้าชู้ เดี๋ยวโดนตัดแต้มโซเชียลเครดิตค่ะ!”
พรืด!
กัสพ่นน้ำออกมาทางจมูกทันที
ไทป์ขำจนหัวเราะก๊าก ปัดแก้วน้ำล้มดังเพล้งไปกับพื้น
คินน์ยืนนิ่ง ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มไร้รอยยิ้ม
เด็กบ้าอะไร ปากดีชะมัด...
