บทที่ 64 เสียงสองที่หวานหยดย้อย...

ปั้นแป้งมองตามแผ่นหลังที่ดูโดดเดี่ยวของเพื่อนสนิทด้วยความรู้สึกโหวงเหวงในอก

 ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาจนขอบตาร้อนผ่าว

 เธออยากจะวิ่งตามไป...อยากจะอธิบายว่าเธอยังแคร์เขาเหมือนเดิม

 แต่แขนแกร่งที่โอบเอวเธออยู่กลับรัดแน่นขึ้น เหมือนจะรู้ทันและกักขังเธอไว้กับที่

 ความอึดอัดปนเสียใจทำให้เธอหันขวับกลับมาฟา...