บทที่ 98 อย่าดูถูกความรู้สึกของพี่แบบนั้น...

 คนโดนบ่นนอนเอกเขนกอยู่บนโซฟา เท้าคางมองร่างเล็กที่เดิน

 ดุ๊กดิ๊กไปรอบห้องพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่กลั้นไม่อยู่ 

 “ก็รอแม่บ้านมาเก็บให้ไงครับ...จ้างมาแพงก็ต้องใช้ให้คุ้มสิ”

 “เดี๋ยวเถอะ! เดี๋ยวหนูจะคิดโอทีเพิ่ม!” เธอหันมาค้อนขวับ แต่มือก็ยังตามเก็บกวาดให้เขาอยู่ดี

 คินน์หลุดขำในลำคอ เขามองภาพความวุ่นวาย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ