บทที่ 12 บทที่ ๑๑❝ครั้งแรกที่มีคนเป็นห่วง❞

“หึ ก็ยังไม่ตายนี่หว่า”

เสี่ยเพชรนั่งจ้องหน้าคนป่วยที่นอนหลับ ผ่านมาสองวันสีหน้าของกัลปพฤกษ์ก็เริ่มดีขึ้น เริ่มมีสีสัน มีเลือดฝาดขึ้นมาบ้าง มือหนาเกลี่ยเส้นผมที่บดบังใบหน้างาม

กัลปพฤกษ์ในเวลานี้สิ้นฤทธิ์ไม่ได้พยศเหมือนตอนที่เป็นตำรวจ คนป่วยที่จำตัวเองไม่ได้ นอนคุดคู้ด้วยอากาศที่หนาวเย็น นอนตัวสั่นงั...