บทที่ 13 บทที่ ๑๒❝คำคนหลอกลวง❞

“ลื้อนี่นับวันยิ่งน่ามอง” สายตาคมจับจ้องไปยังกัลปพฤกษ์ที่เวลานี้กลับมาเป็นปกติ ไม่มีร่องรอยใด ๆ บนร่างกาย แม้แต่แผลที่หัว ก็ไม่มีแม้แต่รอยแผลเป็น

“...” คนงามไม่ได้สนใจคำพูดอีกฝ่าย นั่งผินหน้าออกไปนอกหน้าต่าง มองผู้คนที่พากันทำงาน เว้นแต่เขา ที่อีกฝ่ายบอกว่าไม่ต้องทำงาน อ้างว่าเป็นเมียเจ้านาย ไม่ต้อง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ