บทที่ 32 บทที่ ๓๑ ❝ ความทรงจำที่เลือนลาง ❞

“แค่นี้โกรธหรอวะ หึ อั่ก” ภาคิณเย้ยยัน แม้จะนอนอยู่ใต้ร่างก็ไม่วายจะปากดี ใบหน้าเริ่มบอบช้ำจากการต่อสู้ เสี่ยเพชรเหยียบอกอีกฝ่ายพร้อมทั้งบดขยี้จนคนเจ็บแสดงสีหน้าเจ็บปวด

“อย่าอยู่เลยไอ้เวร” กระบอกปืนชี้หน้าภาคิณจนหมดมาด

“เอาซิ มึงอยากทำไรก็ทำ แต่ตอนนี้ไอ้พฤกษ์มันคงจะจำทุกอย่างได้แล้ว เดียวมันก็ไม่ต่า...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ