บทที่ 6 บทที่ ๕ ❝แรงอารมณ์ของเสี่ยเพชร❞

วันงานแต่งงาน

“เตรียมการให้พร้อม คืนนี้อั๊วจะฉุดแม่กุหลาบ”

“ครับเฮีย!” เสี่ยเพชรสั่งให้ลูกน้องเตรียมการจัดเตรียมอาวุธและรถให้พร้อม วันนี้เขาจะฉุดแม่กุหลาบ เพราะอยากจะพาคนรักให้หนีไปด้วยกัน ไอ้กัลปพฤกษ์มันกล้ามากที่พรากคนรักไปจากเขา

รอเวลาให้ถึงช่วงเวลากลางคืน เสี่ยเพชรจะฉุดแม่กุหลาบตอนถึงฤกษ์เข้าหอ หลีกเลี่ยงการกระทำอย่างโจ่งแจ้ง เพราะแขกเหรื่อในงานค่อนข้างเยอะ ในอนาคตเขาจะต้องลงการเมือง หากลงมือทำอะไรสุ่มเสี่ยงในเวลานี้อาจไม่ส่งผลดี

ในเวลานี้ เสี่ยเพชร กัมปนาท แห่งพรรคมังกรนิลที่ทุกคนต่างเกรงกลัวกำลังจะสูญเสียความน่าเกรงขาม เพราะไอ้ตำรวจหนุ่มที่พึ่งย้ายมาใหม่กล้าลองดี โดยกล้าท้าเปิดศึกกับเขา

เสี่ยหนุ่มนึกเจ็บแค้นที่มันแยกเขาออกจากกุหลาบ แต่ใจที่เจ็บแค้นยิ่งกว่าคือมันเผาโรงงานฝิ่นของเขา! บ่อเงินบ่อทองที่ตั้งใจสร้าง ได้มลายหายไปกลายเป็นผงเถ้า ไหนจะต้องเสียลูกค้ารายใหญ่ที่อยู่ประเทศเพื่อนบ้านอีก นับว่าปัญหาในครานี้ทำให้ชื่อเสียงของเสี่ยเพชรในวงการธุรกิจใต้ดินเสียหายหนักมาก แค้นนี้อย่างไรก็ต้องชำระ

ณ บ้านกัญจน์ชลเนตร

ภูวริช ♡ กุหลาบ

ป้ายชื่อเจ้าบ่าวและเจ้าสาวถูกแขวนห้อยโชว์หราอยู่หน้าแบ็กดร็อป กัลปพฤกษ์เป็นคนออกมาต้อนรับแขก รอคอยขบวนแห่ขันหมาก ฝ่ายเจ้าสาวก็เตรียมตัวอยู่บนเรือน

“ไปจัดการให้เรียบร้อย”

“ครับนาย”

รองสารวัตรกระซิบบอกลูกน้องคนสนิทข้างกาย กำชับให้จัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย กัลปพฤกษ์ค่อนข้างระมัดระวังเป็นอย่างมาก เขาเตรียมการอย่างถี่ถ้วน จ้างวานมือปืนนอกเครื่องแบบให้ดูแลรักษาความปลอดภัยภายในงาน โดยไม่ให้แขกเหรื่อรู้ตัว

กัลปพฤกษ์ไม่รู้ว่าไอ้เวรนั่นมันจะบุกมาเมื่อไหร่ เขารู้อยู่แล้วว่าอย่างไรเสียไอ้เสี่ยเพชรนั่นก็ต้องบุกมาเพื่อทำลายงานแต่งและเขาจะไม่ยอมให้มันเป็นแบบนั้นแน่นอน น้องสาวเขาจะต้องแต่งงานกับคนที่คู่ควร

ทางด้านของเจ้าสาวอย่างกุหลาบ

กุหลาบเดินไปเดินมาภายในห้องราวกับหนูติดจั่น เริ่มอยู่ไม่สุข นัยน์ตาแดงก่ำ พึ่งผ่านจากการร้องไห้มา รู้สึกเสียใจ ผิดหวัง ที่ไม่ได้แต่งงานกับคนรัก ทว่าอีกใจก็เข้าใจความรู้สึกของพี่ชายดี หากเธอเป็นกัลปพฤกษ์ก็คงเลือกที่จะทำแบบเดียวกัน แต่นี่เธอเป็นกุหลาบ เธอรักเสี่ยเพชรอย่างหมดใจ

“กุหลาบไม่ดีใจเหรอที่จะได้แต่งงาน” มะลิวรรณ เพื่อนสาวเพียงคนเดียวของกุหลาบถามด้วยความเป็นห่วง เธอเห็นเจ้าหล่อนเดินไปเดินมา ทำหน้าเครียด ทุกข์ใจ เหมือนคนไม่อยากแต่งงาน

“ฮึก เธอก็รู้ว่าเราไม่ได้รักพี่ภู” กุหลาบโผเข้ากอดมะลิ ร้องไห้จนน้ำตาเลอะเทอะเครื่องสำอาง เธอนั้นรู้ดีว่ากุหลาบมีคนรักอยู่แล้ว แต่จะทำอย่างไรได้ เพราะภูวริชเป็นคู่หมั้นของกุหลาบมาตั้งแต่เด็กแล้ว แล้วแบบนี้จะให้เธอทำอย่างไรล่ะ

“พี่ภูเป็นคนดี เราเชื่อว่าพี่ภูจะดูแลกุหลาบได้เป็นอย่างดี อย่าร้องไห้เลยนะ”

กว่าขบวนแห่ขันหมากจะเริ่ม กว่าจะผ่านพิธีแต่ละขั้นตอน กินเวลาไปเกือบวัน กุหลาบยอมแต่งงานกับภูวริชแต่โดยดี โดยไม่ได้แสดงอาการต่อต้าน เพราะเธอรู้ดีอยู่เต็มอกว่าไม่ว่าอย่างไรเสี่ยเพชรก็ต้องมาช่วยเธอแน่ เพราะวันก่อนหน้าที่จะแต่งงานสองวัน เธอได้รับจดหมายจากลูกน้องคนสนิทของเสี่ยเพชร เสี่ยเพชรบอกให้เธอรอ และเมื่อวันแต่งงานคืนเข้าหอเสี่ยเพชรจะมารับ

ที่วันนี้กุหลาบไม่ได้แผลงฤทธิ์เพราะกลัวจะมีปัญหา จึงเลือกที่จะรอเสี่ยเพชรมารับแต่โดยดี

ยี่สิบเอ็ดนาฬิกา สิบเก้านาที ฤกษ์เข้าหอ

หลังจากที่ผู้หลักผู้ใหญ่ได้เข้ามาร่วมส่งคู่บ่าวสาวในห้องหอเสร็จก็พากันกลับไป กุหลาบไม่รู้เลยว่า มือปืนที่กัลปพฤกษ์จ้างมา ในเวลานี้ได้ล้อมอยู่เต็มเรือนแล้ว กัลปพฤกษ์ไม่อาจนิ่งนอนใจหรือทำเป็นตายใจได้ เพราะตราบใดที่กุหลาบยังอยู่ที่เมืองนี้ เสี่ยเพชรย่อมมาฉุดไปแน่

คืนนี้กัลปพฤกษ์ตั้งใจจะส่งกุหลาบกลับไปอยู่ที่พระนคร ไปอยู่บ้านผู้กองภู เขาถึงสบายใจได้

ภายในห้องหอ

ทั่วทั้งห้องถูกประดับตกแต่งด้วยแจกันดอกไม้หลากหลายชนิด รวมทั้งเทียนหอมที่ถูกจัดอยู่ทั่วทุกมุมห้อง บนเตียงกว้างถูกโรยด้วยกลีบกุหลาบ เจ้าสาวนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง กุหลาบค่อย ๆ แสร้งแกะผมตัวเองที่ถูกทำเป็นทรงผมเกล้าตามฉบับเจ้าสาวแบบไทย ภูวริชเองก็ทำอะไรไม่ถูก เขาได้แต่นั่งอยู่บนเตียง

ไม่รู้ว่าควรจะต้องทำอย่างไร จะต้องเข้าไปช่วยกุหลาบแกะผมไหม

ภูวริชหลงรักกุหลาบตั้งแต่ยังเป็นเด็ก เวลานี้กุหลาบโตเป็นสาวสะพรั่ง เธอสวยเสียจนภูวริชทำตัวไม่ถูก

“พี่ภูอาบน้ำก่อนได้เลยนะคะ” กุหลาบเมื่อเห็นคนเป็นเจ้าบ่าวนั่งหน้าดำหน้าแดงก็เอ่ยปากบอกให้ไปอาบน้ำ เพราะถ้าภูวริชเข้าห้องน้ำเมื่อไหร่ เวลานั้นเธอจะหนีออกจากบ้านเพื่อไปรอเสี่ยเพชรที่จุดนัดหมายทันที

“แล้วกุหลาบล่ะ พี่ว่ากุหลาบอาบก่อนดีกว่านะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ เชิญพี่ภูเลย”

“อืม แบบนั้นก็ได้” ภูวริชทำตามอย่างว่าง่าย เขาเดินเข้าห้องน้ำไปอย่างไม่ลังเล โชคดีที่ภายในห้องนอนมีห้องน้ำในตัว เขาจะได้สะดวกมากยิ่งขึ้น กุหลาบค่อย ๆ แง้มประตูห้องหอออก มองซ้ายมองขวาไม่เห็นคนของพี่ชายอยู่เฝ้า ทำให้เธอสบายใจไปหนึ่งเปลาะ จึงย่องขาออกจากห้องอย่างช้า ๆ พยายามปิดประตูให้เกิดเสียงเบาที่สุด

เวลานี้เธอร้อนใจ เพราะไม่เห็นคนรักอย่างเสี่ยเพชรมารับสักที อย่างน้อยถ้าเธอหนีออกไปได้ เธอจะได้ไม่ต้องใช้ชีวิตอยู่กับภูวริชฉันผัวเมีย

ตอนแรกเธอได้รับจดหมายมาว่าเสี่ยเพชรจะมารับ จู่ ๆ เมื่อเช้าก่อนเริ่มพิธีก็ได้รับจดหมายอีกฉบับหนึ่ง โดยเนื้อหาจดหมายเขียนว่าให้เธอหาทางหนีออกไปรอที่จุดนัดพบ แม้จะไม่เข้าใจคนรักที่ทำแบบนี้ แต่ก็ไม่ได้คิดตะขิดตะขวงใจแต่อย่างใด กลับกันยิ่งหนีออกไปได้เร็วเท่าไรก็ยิ่งดี

“จะไปไหนเหรอกุหลาบ” ระหว่างที่เธอกำลังจะเดินออกจากห้อง ก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยเอ่ยเรียก ขาเรียวสวยสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว

‘อย่าผิดปกติ’ กุหลาบเรียกสติตัวเอง ค่อย ๆ หันหน้าไปหาผู้เป็นพี่ชาย ใช่ จะต้องไม่ทำตัวมีพิรุธ

“อ๊ะ พี่พฤกษ์!” เธอแกล้งทำเป็นตกใจ มือเรียวสวยกุมหน้าอกไว้ ทำท่าทีเหมือนคนตกใจทั่วไป

“ตกใจอะไรขนาดนั้น” กัลปพฤกษ์ถาม นัยน์ตาคมมองน้องสาวแบบจับผิด

“ปะ…เปล่า กุหลาบแค่จะไปหาน้ำมาดื่มน่ะค่ะ”

“น้ำในห้องก็มี”

“…มันหมดน่ะค่ะ”

แก้ตัวออกไปน้ำขุ่น ๆ เธอคิดว่ากัลปพฤกษ์คงจะเชื่อ แต่เปล่าเลย พี่ชายเธอเป็นถึงตำรวจ จับโจรมาก็มาก เรื่องแค่นี้ทำไมจะดูไม่ออก

“กุหลาบคงไม่คิดจะหนีหรอกใช่ไหม” คนเป็นพี่กดน้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถาม สีหน้าเรียบนิ่ง ไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ รู้อยู่แล้วว่าอย่างไรกุหลาบก็ต้องหนี เพราะเขาเป็นคนส่งจดหมายฉบับที่สองให้กุหลาบเอง พร้อมระบุนัดหมายจุดนัดพบให้ และเป็นอย่างที่คาด กุหลาบตั้งใจจะหนีไปกับไอ้เสี่ยเพชรจริง ๆ

“จับตัวกุหลาบ!” รองสารวัตรเอ่ยปากสั่งลูกน้องที่เร้นกายอยู่ในเงามืด ทันทีที่ได้ยินคำสั่งพวกลูกน้องของกัลปพฤกษ์ก็เข้ามาประชิดตัวพร้อมจับแขนกุหลาบล็อกซ้ายขวา

“ปล่อยนะ! พี่พฤกษ์จะทำแบบนี้ไม่ได้นะ ถ้าพี่พฤกษ์ทำแบบนี้ กุหลาบจะฆ่าตัวตาย!” กุหลาบดิ้นพล่านไปมา เธอไม่พอใจที่ถูกจับขังแบบนี้ พร้อมกับเอ่ยปากประชดประชัน หากไม่ปล่อย เธอจะฆ่าตัวตาย ทำให้สติของกัลปพฤกษ์ขาดผึง เอาสิ อยากฆ่าตัวตายก็ลองดู เขาโกรธน้องสาวไม่น้อย และยิ่งแค้นไอ้เสี่ยเพชรยิ่งกว่าเดิม ที่มันทำให้น้องสาวเขาเปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้

นี่ถึงขั้นขู่ว่าจะฆ่าตัวตาย น้องสาวที่เคยน่ารักไม่เคยทำนิสัยแบบนี้มาก่อน

“เออ! ถ้ากล้าคิดสั้นก็ลองดู!”

“ฮึก พี่พฤกษ์ ฮือออ!” กุหลาบนั่งทรุดลงกับพื้น สองแก้มอาบไปด้วยน้ำตา กำลังจะพูดถ้อยคำที่ตัดพ้อกับผู้เป็นพี่ชาย จู่ ๆ เธอก็โดนปิดปากจากทางด้านหลัง

พึ่บ! ภูวริชปิดปากเธอด้วยผ้าเช็ดหน้าที่โปะยาสลบ ใจจริงเขาไม่อยากทำร้ายกุหลาบ แต่ก็ไม่สามารถปล่อยให้กุหลาบอยู่ที่นี่ต่อได้ เพราะอาจเกิดอันตราย

ภูวริชไม่เคยล่วงรู้ว่ากุหลาบเป็นคนรักของเสี่ยเพชร เพราะกัลปพฤกษ์ไม่เคยบอก รู้เพียงแค่ว่ากุหลาบโดนผู้มีอิทธิพลตามตื๊อและกำลังหลงมันอยู่ เขาจึงได้ตกปากรับคำว่าจะแต่งงานด้วย

เพราะอยากจะพากุหลาบไปอยู่ให้ไกลแสนไกล จะได้ปลอดภัย ภูวริชคิดเช่นนี้

“พากุหลาบขึ้นไปพระนคร” กัลปพฤกษ์ออกคำสั่ง มือหนาล้วงปลดสร้อยคอของตัวเองยัดใส่มือผู้เป็นเพื่อนสนิท…สร้อยล็อกเกตของพ่อและแม่

“อืม”

“รีบไป”

“มึงจะไม่เป็นไรใช่ไหม ถ้ามันบุกมา” ภูวริชถามเพื่อนสนิทตัวเองด้วยความเป็นห่วง

“อืม กูไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วง”

“ห้ามตายนะ”

“อืม กูจะไม่ตาย” กัลปพฤกษ์ได้ให้คำสัญญา ใช่ เขาจะไม่ตาย แม้จะปราบโจรมานักต่อนัก ก็มั่นใจว่าตัวเองจะไม่ตาย เว้นแต่ครั้งนี้ที่เขารู้สึกใจหาย แต่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาจะไม่ยอมตายแน่นอน สายตาคมจ้องมองรถคันหรูที่เร่งขับออกไป เขาสั่งให้มือปืนรับจ้างจำนวนมากตามไปคุ้มกันภูวริชและน้องสาว

มองจนรถออกไปไกลจนสุดสายตา ถึงได้เดินขึ้นมาบนเรือน เวลานี้ไม่มีใครอยู่ที่เรือนเขาแล้ว นอกจากตัวเขา และลูกน้องคนสนิทที่คอยให้เฝ้าอยู่ใต้ถุนเรือน กัลปพฤกษ์ไม่อยากให้ทุกอย่างผิดสังเกต จึงไม่ได้ให้ใครอยู่เฝ้า หากขืนให้พวกมือปืนอยู่เฝ้า เกรงว่าหากไอ้เสี่ยเพชรมา มันจะไหวตัวทัน

“คงจะมีวิธีนี้ที่กูจะล้มมึงได้ ไอ้เพชร”

สองขาเรียวยาวเดินเข้าไปในห้องหอของผู้เป็นน้องสาว ภายในห้องปิดไฟสนิท มีเพียงแต่แสงเทียนที่กัลปพฤกษ์จงใจจุดไว้ตามมุมต่าง ๆ

กลิ่นกำยานหอมฟุ้งจนทั่วห้อง กำยานกลิ่นพิเศษที่กัลปพฤกษ์สั่งทำขึ้นโดยเฉพาะ กำยานที่ทำจากสมุนไพรพิเศษ มีฤทธิ์ให้หลงมัวเมา และเกิดอารมณ์ทางเพศ

กัลปพฤกษ์นั่งพิงกับผนังหัวเตียง เรียวขาขาวตั้งฉากอย่างเย้ายวน ปราศจากเสื้อผ้าปกคลุมส่วนบนร่างกาย เผยให้เห็นแผงอกที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม ผิวขาวสะท้อนแสงจันทร์ดูงามอร่ามอย่างน่ามอง สวมใส่โสร่งโชว์เรียวขาขาว

ฟู่ ~ เสียงควันจากไปป์ กัลปพฤกษ์แม้จะสูดดมกำยานแต่ทว่าเขากลับป้องกันมันด้วยการสูบไปป์แทน เพื่อที่ตัวเองจะไม่ต้องมีอารมณ์ร่วม

วิธีนี้เป็นวิธีเดียวที่เขาจะเอาชนะไอ้เสี่ยเพชรได้ เย้ายวนมันให้ลุ่มหลงแล้วฆ่ามันเสีย กัลปพฤกษ์มั่นใจว่าถ้าหากสู้กับมันซึ่ง ๆ หน้า เขาอาจจะไม่สามารถสู้มันได้ เพราะเขาเคยส่งมือดีที่ฝีมือพอ ๆ กับเขาไปสู้มันแล้วหนหนึ่ง ทว่ามือดีกลับเหลือแต่ชื่อ กลายเป็นศพอย่างน่าอนาถ

แกร๊ก! แกร๊ก! เสียงสะเดาะกุญแจหน้าต่าง สายตาคมจ้องมองไปยังประตูหน้าต่างที่ค่อย ๆ ถูกเปิดออก เสี่ยเพชรมองไม่เห็นคนบนเตียง เห็นแต่เรียวขาขาววับ ๆ แวม ๆ เพราะมีฉากไม้กั้นอยู่

“กุหลาบ เฮียมาช่วยแล้ว”

“...” ไม่มีเสียงตอบรับ

“อึก กลิ่นไรวะ” เสี่ยเพชรยกมือขึ้นปิดจมูกทันทีที่ได้กลิ่น กลิ่นหอมของกำยานมันฟุ้งไปทั่วห้อง พานทำให้คนที่ได้กลิ่นเวียนหัว มือหนากำค้ำกับขอบหน้าต่างเอาไว้แน่น กลิ่นกำยานรุนแรงถึงขั้นที่เขาต้องสะบัดหน้าไล่อาการมึนงง ดวงตาพร่าเบลอมองสลับซับซ้อนไปหมด สองขาค่อย ๆ เดินไปหาคนบนเตียง เสี่ยเพชรยิ้มออกมาอย่างหื่นกระหาย เมื่อเห็นร่างของใครคนหนึ่งกำลังรออยู่บนเตียง

ความขาวเนียนตรงหน้าทำให้แก่นกายเริ่มปวดหนึบ

“มาแล้วเหรอไอ้เจ้าพ่อ กูรออยู่นานเลย” กัลปพฤกษ์ยกยิ้มมุมปาก มือเรียวค่อย ๆ เลื่อนชายโสร่งตัวเองถกขึ้นมาจนถึงต้นขา เผยให้เห็นเรียวขาสวยที่ซ่อนอยู่ใต้ร่มผ้า

เสี่ยเพชรโผเข้าหาคนที่อยู่บนเตียงด้วยสติที่เลื่อนลอย เสี่ยเพชรในเวลานี้เริ่มจำไม่ได้ว่าตนมาที่นี่ทำไมกัน กลิ่นหอมของกำยานมีฤทธิ์ทำให้คนลุ่มหลงและมัวเมา หากสูดดมเข้าไปมาก ๆ อาจทำให้ตาลาย เห็นภาพซ้อนได้

“อืมมม ใจเย็น ๆ สิวะ” ริมฝีปากหนาเริ่มซุกไซ้ไปทั่วลำคอระหง มือหนาเริ่มลูบไล้เอวบาง ทั้งบีบทั้งเคล้น กลิ่นหอมของคนตรงหน้าทำให้เผลอสูดดมกลิ่นหอมของลำคอขาวเข้าเต็มเปา

กึก!

“อื้มมม ช้าหน่อย”

“อึก” เสี่ยเพชรฝังขมเขี้ยวไว้บนลำคอขาวจนเกิดรอยแดง กัลปพฤกษ์หน้าเหยเกด้วยความเสียว แก่นกายที่อยู่ใต้ร่มผ้าเริ่มแข็งชูชัน มือหนาของเสี่ยเพชรไม่อยู่เฉย ลูบไล้ไปตามเรียวขาขาว แรงบีบและแรงขยำเรียวขาทำให้กัลปพฤกษ์กลับมามีสติอีกครั้ง

“ตายซะเถอะมึง!”

อึก! เขาตั้งใจจะหยิบมีดที่ซ่อนไว้แทงทะลุลำคออีกฝ่าย ทว่ากลับโดนจับได้เสียก่อน แรงของเสี่ยเพชรมีมากกว่าเขาหลายเท่า เสี่ยหนุ่มบีบข้อมือเรียวจนมีดตกลงไปอยู่ใต้เตียง

“มึง!” กัลปพฤกษ์มั่นใจว่าเสี่ยเพชรไม่มีสติแล้ว แต่ทำไมเวลานี้มันกลับยิ้มมาให้เขาล่ะ หรือว่ากำยานนั่นไม่มีผลกับมัน! มือหนาเปลี่ยนจากที่เคยลูบไล้เรียวขาขาว หันมาบีบคางของกัลปพฤกษ์เอาไว้แน่นจนเส้นเลือดที่ข้อมือนูนจนเห็นได้ชัด บ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าเขาบีบแรงขนาดไหน

อาจแรงถึงขั้นที่ทำให้กัลปพฤกษ์คางหักได้

“มึงคิดว่ากูเป็นเจ๊กเฒ่าลามกหรือไงวะไอ้รอง หึ กูไม่ได้โง่และตัณหากลับแบบมึงนะ”