บทที่ 14 พังทลาย
เมื่อหาเหตุผลไม่ได้วีรพัทธ์ก็ใจชื้นขึ้นมาบ้าง เพราะบางทีเขาอาจจะเข้าใจผิดหรือคิดไปเอง เอาไว้ให้สหัสสะกลับมาแล้วเขาค่อยถามดีกว่า คนน้องไม่น่าจะทำเรื่องแบบนั้นได้อย่างแน่นอน
แต่ก่อนที่วีรพัทธ์จะหมุนตัวกลับไปที่จอดรถของตัวเอง เขาก็ได้ยินเสียงบางอย่างเล็ดลอดออกมาจากในห้องนั้น ห้องหมายเลขสิบแปดที่มีพนักงานชายเดินเข้าไปเพียงลำพัง แล้วทำไมจึงมีเสียงดังราวกับคนกำลังร่วมรักกันดังออกมาจากในนั้น
“นั่นอะไร?”
พนักงานชายคนนั้นหันขวับมามองหน้าวีรพัทธ์อย่างตกใจพร้อมกับท่าทางลนลาน เขารีบลดโทรศัพท์มือถือในมือลงและทำท่าจะเก็บมันยัดเข้าไปในกระเป๋ากางเกง แต่วีรพัทธ์ที่ช่างสังเกตและตาไวกว่าทันได้เห็นภาพเคลื่อนไหวที่หน้าจอ ชายหนุ่มแย่งมันมาทันทีตามสัญชาตญาณ และลางสังหรณ์บางอย่างที่กำลังบอกว่ามันอาจเกี่ยวข้องกับสหัสสะ
หัวใจในอกข้างซ้ายของวีรพัทธ์เต้นแรงราวกับจะทะลุออกมา เมื่อสายตาสบเข้ากับภาพเคลื่อนไหวบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือ ภาพของผู้ชายคนนั้นคนที่เพิ่งขับรถออกไป กำลังร่วมรักอย่างเมามันกับใครอีกคน
“ไมล์!”
โทรศัพท์มือถือถูกแย่งคืนไปอยู่ในมือของพนักงานชายที่แอบถ่ายลูกค้า ก่อนที่เขาจะรีบกดลบคลิปวิดีโอแอบถ่ายทันทีเพราะกลัวความผิด
“ผมลบแล้ว พี่อย่าเอาเรื่องผมเลยนะครับ ผมสาบานว่าไม่ได้กดส่งออกไปไหน ลบไปแล้วจริง ๆ ครับ”
พนักงานคนนั้นหน้าซีดเหงื่อตกเพราะกลัวความผิด ด้วยได้ยินจากเพื่อนพนักงานอีกคนว่าแขกห้องสิบเก้าเป็นเพื่อนกับแขกห้องสิบแปดที่เขาเอาโทรศัพท์มือถือมาตั้งกล้องแอบถ่ายเอาไว้ และเมื่อเห็นว่าวีรพัทธ์เอาแต่ยืนนิ่ง พนักงานคนนั้นก็ทำท่าจะวิ่งหนี
“เดี๋ยว!”
วีรพัทธ์ได้สติขึ้นมาจึงกระชากแขนจนอีกฝ่ายเสียหลัก พนักงานหนุ่มที่กลัวความผิดจึงรีบคุกเข่าแล้วยกมือไหว้ขอร้อง
“พี่อย่าทำอะไรผมเลยนะครับ ผมมียายกับแม่ที่แก่แล้วก็ป่วย น้องก็กำลังเรียนมอต้น ผมต้องส่งเสีย ถ้าผมติดคุกทุกคนต้องลำบากแน่ ๆ เลยครับ ผมสัญญาว่าจะไม่ทำอะไรแบบนั้นอีก”
วีรพัทธ์นิ่งฟัง ก่อนจะล้วงกระเป๋าแล้วหยิบธนบัตรใบละพันหลายใบยื่นให้ ทำพนักงานคนนั้นยิ่งตกใจเข้าไปอีก
“เอาไปซื้อมือถือเครื่องใหม่”
ชายหนุ่มปล่อยธนบัตรในมือให้ร่วงลงพื้น ก่อนจะเอื้อมไปแย่งโทรศัพท์มือถือเครื่องนั้นมาถือไว้ แล้วเขาก็หมุนตัวเดินออกมาจากห้องหมายเลขสิบแปด ฝ่ามือหนาออกแรงบีบจนโทรศัพท์แทบแหลก แล้วพาทั้งมันและตัวเองเข้าไปในรถ ก่อนจะขับออกไปอย่างรวดเร็ว
“ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก กรุณาติดต่อใหม่อีกครั้งค่ะ”
เสียงจากระบบอัตโนมัติดังออกมาจากโทรศัพท์มือถือของวีรพัทธ์วนอยู่เช่นนั้นมาหลายชั่วโมงแล้ว ที่ข้าง ๆ กันเจ้าของมันกำลังเหม่อมองออกไปยังผืนน้ำเบื้องหน้า แสงสว่างจากสะพานข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาสาดลงมาให้เห็นเพียงราง ๆ เพราะมันเป็นเวลาตีสามของวันใหม่
หลายชั่วโมงแล้วที่วีรพัทธ์ไม่สามารถติดต่อสหัสสะได้ คำถามมากมายจึงผุดขึ้นมาในหัวใจว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เขาห่วงแสนห่วง กลัวแสนกลัว ห่วงว่าคนรักจะเป็นอะไรไป กลัวว่าภาพที่เขาเห็นในคลิปนั้นมันจะเป็นเรื่องจริง
แต่… มันจะไม่จริงได้อย่างไรในเมื่อเสื้อสีชมพูอ่อนที่กองอยู่บนเตียงสีขาวนั้นมันเป็นตัวที่วีรพัทธ์ให้คนรักเมื่อไม่กี่เดือนก่อนเพื่อเป็นของขวัญวันเกิด เสื้อคู่ที่เขาเองก็มีอยู่อีกตัวหนึ่ง มันมีแค่สองตัวในโลกเท่านั้นเพราะเขาสั่งทำขึ้นมาเอง และใบหน้าด้านข้างของคนที่นั่งควบอยู่บนกึ่งกลางกายของผู้ชายคนนั้นก็เป็นหน้าเดียวกันมุมเดียวกันกับที่เขาเห็นในยามร่วมรัก แล้วจะเอาอะไรมาไม่ใช่สหัสสะ พอคิดได้ดังนั้นฝ่ามือหนาที่กำโทรศัพท์มือถือเครื่องที่คลิปถูกลบไปแล้วก็สั่นแรง เพราะเจ้าของมันออกแรงบีบแน่น ก่อนจะออกแรงเหวี่ยงแขนขว้างมันลงไปในแม่น้ำอย่างแสนโกรธแค้น
วีรพัทธ์ค่อย ๆ หยัดตัวขึ้นยืน เขากำหมัดทั้งสองข้างแน่น ก่อนจะต่อยมันกับเสาสะพานอย่างไม่คิดจะยั้งเพื่อระบายความเจ็บปวด
