บทที่ 15 ทิ้งกันไปอย่างเลือดเย็น

มันจะไม่จริงได้อย่างไรในเมื่อเสื้อสีชมพูอ่อนที่กองอยู่บนเตียงสีขาวนั้นมันเป็นตัวที่วีรพัทธ์ให้คนรักเมื่อไม่กี่เดือนก่อนเพื่อเป็นของขวัญวันเกิด เสื้อคู่ที่เขาเองก็มีอยู่อีกตัวหนึ่ง มันมีแค่สองตัวในโลกเท่านั้นเพราะเขาสั่งทำขึ้นมาเอง และใบหน้าด้านข้างของคนที่นั่งควบอยู่บนกึ่งกลางกายของผู้ชายคนนั้นก็เป็นหน้าเดียวกันมุมเดียวกันกับที่เขาเห็นในยามร่วมรัก แล้วจะเอาอะไรมาไม่ใช่สหัสสะ พอคิดได้ดังนั้นฝ่ามือหนาที่กำโทรศัพท์มือถือเครื่องที่คลิปถูกลบไปแล้วก็สั่นแรง เพราะเจ้าของมันออกแรงบีบแน่น ก่อนจะออกแรงเหวี่ยงแขนขว้างมันลงไปในแม่น้ำอย่างแสนโกรธแค้น

วีรพัทธ์ค่อย ๆ หยัดตัวขึ้นยืน เขากำหมัดทั้งสองข้างแน่น ก่อนจะต่อยมันกับเสาสะพานอย่างไม่คิดจะยั้งเพื่อระบายความเจ็บปวด

พลั่ก ๆ ๆ ๆ

เสียงอะไรบางอย่างที่กระทบกับผนังห้องฉุกเฉินทำให้พยาบาลที่อยู่ในห้องต้องเดินออกมาดู ก่อนที่เธอจะอุทานอย่างตกใจเมื่อพบว่านักแสดงชื่อดังอย่างวีรพัทธ์กำลังซัดหมัดเข้ากับผนังห้องจนข้อมือแตกเลือดอาบไปทั่วหลังมือ

“ว้าย! ตายแล้ว”

เจ้าหน้าที่ต่างกรูกันออกมาดู พอตั้งสติได้ก็รีบเข้าไปห้าม พร้อมทั้งเขย่าร่างสูงที่ดูเหมือนจะขาดสติให้ได้สติขึ้นมา

“น้องวีร์คะ น้องวีร์”

พยาบาลนางหนึ่งที่ชื่นชอบวีรพัทธ์ร้องเรียกอย่างเป็นห่วง เธอบอกเพื่อนพยาบาลด้วยกันให้รีบไปตามหมอมาให้ที

“ต้องพบจิตแพทย์มั้ย?”

เพื่อนพยาบาลอีกคนถามกลับด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยพอใจนัก เพราะไม่กี่นาทีก่อนพวกเธอกำลังถกเถียงกันอยู่ในห้องฉุกเฉินหลังเคลียร์เคสต่าง ๆ เรียบร้อยหมดแล้ว ด้วยสภาพของคนไข้ที่ชื่อสหัสสะบ่งบอกได้ว่าชายหนุ่มหน้าหวานนัยน์ตาเศร้าคนนั้นโดนอะไรมา และคนที่ทำก็คือนักแสดงหนุ่มคนดังคนนี้ เธอที่สงสารสหัสสะจึงไม่พอใจ แต่เพื่อนสาวอีกคนที่เป็นแฟนคลับของวีรพัทธ์กลับเข้าข้าง หาข้ออ้างในการกระทำดิบเถื่อน เธอจึงอดที่จะประชดประชันไม่ได้ แต่ด้วยจรรยาบรรณที่ค้ำคออยู่จึงจำเป็นต้องทำตามหน้าที่

วีรพัทธ์ถูกพาเข้ามาสงบสติอารมณ์ในห้องฉุกเฉิน หมอให้ยานอนหลับ และพยาบาลก็ทำแผลที่มือให้เรียบร้อย ก่อนชายหนุ่มจะหลับไปยังขอร้องพยาบาลคนที่เป็นแฟนคลับว่าขอพักห้องเดียวกับสหัสสะ โดยอ้างว่าเขาอยากปรับความเข้าใจ

พยาบาลสาวที่แอบเอาใจช่วยเป็นทุนเดิมอยู่แล้วจึงรับปากว่าจะจัดการให้ ไม่นานสหัสสะก็ถูกย้ายจากห้องเตียงเดี่ยวมาเป็นเตียงคู่ ที่มีคนไข้หน้าคุ้นนอนพักอยู่ก่อนแล้ว

ชานนท์ยืนเท้าเอวอยู่ระหว่างสองเตียง เขามองทั้งสองสลับไปมา ก่อนจะมาหยุดที่ใบหน้าซีดเซียวของสหัสสะที่กำลังหลับใหลโดยไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองบ้าง ใจหนึ่งชานนท์ก็สงสารหนุ่มรุ่นน้องที่จะต้องตื่นมาเจอหน้าวีรพัทธ์ แต่อีกใจก็อยากให้ทั้งสองได้ใช้เวลายามเจ็บป่วยด้วยกัน บางทีวีรพัทธ์อาจกำลังพยายามทำอะไรบางอย่าง ไม่เช่นนั้นคงไม่ยอมเจ็บตัวเพื่อหาข้ออ้างเข้ามานอนในห้องเดียวกันแบบนี้หรอก

ชานนท์หันไปทางเพื่อนรัก เขาหลุบมองแผลที่มือวีรพัทธ์อย่างรู้ทัน ใจหนึ่งก็อยากจะอยู่ขัดขวางเพราะยังเคืองไม่หาย แต่อีกใจก็สงสารเมื่อคิดถึงความหลัง สภาพของวีรพัทธ์ตอนนี้ไม่ต่างจากคืนนั้นเลย คืนที่เพื่อนรักมาหาเขาตั้งแต่ท้องฟ้ายังไม่สาง ด้วยสภาพขอบตาช้ำ ใบหน้าเกรอะกรังไปด้วยน้ำตา และที่มือทั้งสองข้างมีรอยเลือดที่เกิดจากการต่อยเสาสะพาน รวมทั้งคำตัดพ้อสิ้นหวังที่ออกมาจากปากเพื่อนรักที่เคยเป็นคนเข้มแข็งและแสนดี

“เขาทิ้งกูไปแล้ว”

หลังจากวันนั้นชานนท์ก็ช่วยวีรพัทธ์ตามหาสหัสสะ แต่ทั้งสองก็ไม่พบหนุ่มรุ่นน้องอีกเลย สหัสสะดร็อปเรียนและหายไปอย่างไร้ร่องรอย วีรพัทธ์จมอยู่กับความทุกข์นานร่วมปี ความเจ็บปวดทรมานและความไม่เข้าใจในสิ่งที่ตนเองถูกกระทำจากคนรักสั่งสมกลายเป็นความเจ็บแค้น แม้เพื่อนของเขาจะพยายามใช้ชีวิตต่ออย่างแข็งแกร่งในสายตาคนอื่น แต่ชานนท์รู้ดีว่าวีรพัทธ์อ่อนแอแค่ไหน แม้วันที่ได้กลับมาพบกับสหัสสะอีกครั้ง เขาก็ยังไม่เคยหยุดเสียใจเลย