บทที่ 67 งอนเองหายเอง

พออุ้มคนน้องขึ้นไปนั่งจนใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกัน วีรพัทธ์ก็แทรกตัวเข้าไปในหว่างขา ใช้มือข้างหนึ่งรัดรอบเอวบาง ส่วนมืออีกข้างก็เลื่อนขึ้นมาเชยคางบังคับให้สบตา “โมโหหิวเหรอครับ”

“โมโหพี่นั่นแหละ!” ตอบด้วยท่าทางหัวร้อนสุด ๆ ทั้ง ๆ ที่พยายามระงับอารมณ์มาแล้วตลอดทาง แต่เหมือนยิ่งอยู่ในความคิดของตัวเองน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ