บทที่ 72 วันชื่นคืนสุข

ที่ท่าเรือของโฮมสเตย์เล็ก ๆ แห่งหนึ่งในจังหวัดจันทบุรีตอนเวลาห้าทุ่ม มีหนุ่มวัยรุ่นผิวคล้ำท่าทางทะมัดทะแมงคนหนึ่งกำลังยืนจังก้าอยู่ตรงหัวเรือหางยาว มือข้างหนึ่งยกขึ้นมาปิดปากหาวหวอด ๆ ส่วนมืออีกข้างก็ยกขึ้นมาเท้าสะเอว

“พวกพี่หายหน้าไปตั้งหลายปี จะกลับมาทั้งทีทำไมไม่มาตอนกลางวัน ดีนะที่เลยังไม่หลับ ...