บทที่ 93 ที่แท้ก็แค่หมูหัน

“หมูหันเนื้อนุ่มอายุสองสามเดือนตามที่คุณจิ้นสั่งมาส่งแล้วครับ” เขาเอามันไปวางลงบนโต๊ะอาหาร แล้วเปิดฝาครอบออก

ทุกสายตาเหลือบไปมองเจ้าหมูหันที่นอนขาชี้อยู่บนโต๊ะ พร้อมกับสมองที่ประมวลผลทุกอย่างอย่างรวดเร็ว

สหัสสะกับวีรพัทธ์ค่อย ๆ ปล่อยมือจากพิภู แล้วก็ยิ้มให้กันขำ ๆ ก่อนที่ทั้งสองจะพากันไปนั่งลงบนโต...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ