บทที่ 53 ข้าอิ่มแล้ว เต็มตื้อยิ่งนัก NC++ 1/2

 ฟางลู่เอินรู้สึกตัวช่วงเย็นย่ำของวันถัดไป ดวงตาปรือปรอยขึ้นอย่างช้าๆ เห็นเพดานห้องที่ไม่คุ้นเคย เมื่อมองเลยไปอีกนิดก็พบกับลายฉลุของเตียงอันประณีตพร้อมผืนผ้าที่ยังคงผูกคาเอาไว้อยู่ ทำให้ความทรงจำเริ่มตีหวนย้อนกลับ ใบหน้าเริ่มเจือสีแดงระเรื่อ คิดจะมุดหน้าลงกับเตียง แต่เพียงขยับตัว ความอุ่นร้อนก็โอบรั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ