บทที่ 6 ตอนที่ 5 หนูเป็นผู้หญิงของคุณรันไงคะ
ตอนที่ 5 หนูเป็นผู้หญิงของคุณรันไงคะ
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา..
มินนีราเริ่มปรับตัวเข้ากับสถานที่ได้บ้างแล้ว รวมถึงเวลาในการจัดการตัวเอง เวลาทำอาหารเช้าและช่วงเวลาของการทำงาน
ทว่าตลอดสัปดาห์เธอสังเกตเห็นความผิดปกติ เพราะคนข้างกายไม่ได้นอนหลับสนิทข้างเธอตลอดทั้งคืน เขาหายไปค่อนข้างนาน เป็นชั่วโมงสองชั่วโมง..ก่อนจะกลับมานอนเหมือนคนเหนื่อย ๆ
แล้วก็เหมือนเดิม ขยับศีรษะมานอนหนุนหมอนใบเดียวกัน กอดเอว..
"วันนี้ผมกลับดึก ไม่ต้องรอ"
"ทำงานเหรอคะ" ถามทั้งที่ไม่ได้เงยหน้ามอง หรือเรียกสั้น ๆ ถามตามมารยาท
"ไปเที่ยว มีนัดกับเพื่อน"
"ตามสบายค่ะ"
"บอกไว้ ไม่อยากให้โทรตาม"
"ฉันไม่โทรค่ะ"
"เป็นแบบนี้ให้ตลอดนะ" การันต์ยักยิ้มมุมปากพึงพอใจที่ภรรยาในนามไม่ได้เรื่องมาก มากความแบบที่คิด บางครั้งเธอก็ดูห่วงใยเขา บางครั้งก็ดูไม่สนใจ แบบนี้สิดี จะได้อยู่กันยาว ๆ
คิดอีกทีสิ่งที่มินนี่ทำเธออาจจะทำเพราะหน้าที่ภรรยาค้ำคอก็ได้ อีกอย่าง..ไม่ทำก็ไม่เป็นไร ไม่ได้ขอให้ทำ
ใบหน้าสวยแหงนขึ้นมองบานประตูที่ปิดลงก่อนจะคว่ำปาก..
"เป็นแบบนี้ให้ได้ตลอด.." พูดเลียนเสียงเขาที่พูดใส่เธอก่อนหน้านี้ไม่สะทกสะท้าน
การันต์ที่ลงมาด้านล่างหยุดยืนมองสาวใช้คนโปรดพร้อมกับหัวคิ้วที่ขมวดแทบชนกัน..
"คุณรันจะไปไหนคะ"
"เรื่องของฉัน"
"คืนนี้มาหาหนูไหม..หนูรอนะ" น้ำมนต์ใช้เสียงอ่อนลงแทนแข็งกระด้างเดินตามหลังเจ้าของร่างกายเธอติด ๆ ไม่ห่าง เมื่อเห็นว่าลับตาคนจึงรีบโผกอดร่างสูงแน่น
"กลับมานอนกับหนูนะคะ.."
"อย่ากอด ตอนนี้ที่บ้านมีเมียฉันอยู่เธอไม่เห็นเหรอ"
"คุณมินนี่เป็นแค่ภรรยาในนามเฉย ๆ นี่คะ.."
"แล้วเธอเป็นอะไร ถึงคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์กอด ?"
"หนูเป็นผู้หญิงของคุณรันไงคะ"
"เธอเป็นของเล่นของฉัน ของเล่นที่ควรให้ฉันเล่นคนเดียว"
"หนูก็ไม่เคย.." ไม่เคยอยากให้ใครคนอื่นมาจับเนื้อจับตัว นอกจากคุณรัน เมื่อวันก่อนที่เขาไม่มาหา เธอแสร้งเป็นสนใจพ่อบ้านคนอื่นนั่นก็พอเรียกความสนใจจากคุณรันได้บ้าง
แลกกับจุกท้องนิด ๆ หน่อย ๆ ขอแค่มาหามานอนด้วยกันแค่นี้เธอก็พอใจ..
"อย่าเอาร่างกายไปแปดเปื้อนผู้ชายคนอื่น และอย่าคิดว่าเป็นคนโปรดใกล้ตัวแล้วฉันจะไม่เขี่ยทิ้ง" การันต์หันมองใบหน้าเด็กสาวตรงหน้านิ่ง
เขาชอบ หลงใหลในความเป็นเด็กใสซื่อบริสุทธิ์ ชอบที่ว่านอนสอนง่ายใช้ให้ทำอะไรก็ทำ อยากได้แบบไหนก็ได้ แถมยังไม่เรื่องมากเจียมตัว รับแรงกระแทกได้ทุกครั้งทุกท่า..
แต่มันก็ไม่มากพอจะยกขึ้นเหนือหัว บูชาให้เป็นเมีย ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปกี่เดือนกี่ปีเขาก็ยังเห็นเธอเป็นของเล่น ที่เอาไว้เล่นคลายเหงาอยู่ในบ้าน
"หนูจะไม่ดื้อ คุณรันรีบกลับมานะคะ"
"..อืม" การันต์ตอบรับในลำคอ ดึงมือสาวใช้คนโปรดออกไม่ไยดี เข้าไปนั่งในรถและขับออกไปไม่แม้แต่จะหันมอง
คลับ..
ชายหนุ่มนั่งดื่มอยู่เงียบ ๆ หันมองซ้ายมองขวาเอนตัวลงพิงพนักพิงหลัง หยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดไฟสูบจนควันขาวลอยโขมง
หรี่ตามองเพื่อนที่เป็นเจ้าของคลับตรงมาทางเขายิ้ม ๆ
"ห้ามสูบบุหรี่ในคลับ"
"ห้ามสูบก็ปิดไปเลย" การันต์เหยียดยิ้มมุมปาก พ่นควันขาวออกมาอีกครั้งไม่สนใจสีหน้าเจ้าของคลับ
"แต่งงานแล้วแต่ยังออกมา หวังว่ามึงคงไม่ออกมาหากินหรอกนะ"
"ทำไม ? แต่งแล้วเอากับใครไม่ได้เหรอ"
"แต่งงานแล้วก็กลับไปกกเมียสิครับ!"
"ไม่ กูไม่อยากกินตอนหย่าจะได้ไม่มีอะไรมาพูด"
"ไม่อยากกินแต่ออกมาหากินข้างนอก คิดด้วยนะ เวลามีคนถ่ายภาพหรือมีข่าว เมียมึงจะเอาหน้าไปซุกที่ไหน"
"ไม่ต้องซุกที่ไหน อยู่เฉย ๆ พอ"
"ไอ้รัน มึงมีเมียแต่งงานแล้วให้เกียรติผู้หญิงหน่อย"
"ให้อยู่ ให้โดยการไม่ขืนใจนี่ไง"
"...แต่ออกมาหากินข้างนอก"
"ถูก!" การันต์ขยิบตาใส่คนด้านข้าง ขยับนิ้วเรียกหญิงสาวที่มองเขาไม่กะพริบ เชื้อเชิญให้มานั่งร่วมโต๊ะเดียวกัน
"ไอ้รันมึงใช้ชีวิตแบบเดิมไม่ได้แล้วนะ ถ้าจะทำก็หลบ ๆ ซ่อน ๆ หน่อย มึงไม่ใช่ชายโสดแล้วนะ"
"คุณเกมครับ กูไม่เกมแบบชื่อมึงหรอกครับไม่ต้องห่วง"
"กูก็แค่หวังดี ไอ้พวกมีเมียไม่เกม ไม่เกมระวังไม่มีเงาหัว กูถือว่าเตือนมึงแล้วนะการันต์!"
"กูไม่มีทางเกม รักก็ไม่ เอาก็ไม่ ทนไม่ได้ซัดใบหย่าใส่หน้า รีบเซ็น ๆ ซะ จะได้ไสหัวไป ยากตรงไหน"
"เออ กูจะคอยดู" เกมพูดเสียงเรียบ กระตุกยิ้มมุมปากมองไอ้การันต์
มึงรู้จักความเคยชินน้อยไปแล้วเพื่อน! หึหึ..
