บทที่ 3 CHAPTER 2 เก็บเงินไว้ให้เมียกับลูกในอนาคต
CHAPTER 2 เก็บเงินไว้ให้เมียกับลูกในอนาคต
วันต่อมา
ขุนเขาขยับเสื้อสูทระหว่างที่เดินไปยังลิฟต์ ประตูลิฟต์ที่กำลังจะปิดลงทำให้เขารีบทักท้วงขึ้น
"รอด้วยครับ"
คำพูดของเขาทำให้คนด้านในกดเปิดประตูลิฟต์ค้างไว้รอ
"ขอบคุณครับ"
"ไม่เป็นไรค่ะ" ร่างเล็กยืนกำโทรศัพท์มือถือในมือแน่น เพราะคนตรงหน้าคือคุณอาคนเมื่อวานที่ช่วยเธอ ช่วยให้สามารถกลับขึ้นห้องได้อย่างปลอดภัย
ไม่รู้เขาจำเธอได้หรือเปล่า แต่เธอจำเขาได้ดี..ด้วยรูปร่าง หน้าตา หล่อราวกับฟ้าประทาน ไหนจะความเป็นสุภาพบุรุษ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าผู้ชายในอุดมคติเธอคือแบบนี้
โทรศัพท์สั่นครืด ทำให้ขุนเขาเปิดเสื้อสูทหยิบขึ้นมากดรับสาย..
"กำลังลงไป มีเวลาอยู่ไม่สายหรอก"
(คุณกวินท์ไม่ได้เข้าร่วมประชุมนะครับ)
"เออมันไม่มาก็ไม่เป็นไร ให้มันดูแลนัทดีแล้ว"
(แต่วันนี้มีเอกสาร..)
"เดี๋ยวค่อยแวะ" เขาตอบกลับครามเพียงเท่านั้นก่อนจะตัดสายทิ้ง มองตัวเลขลิฟต์ที่กำลังถอยหลังจนถึงชั้นล่างสุด เขาขยับให้น้องนักศึกษาที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ออกไปก่อน ไม่ลืมเอื้อมมือไปบังประตูลิฟต์ให้ เผื่อว่าเซนเซอร์ลิฟต์จะผิดพลาด ปิดเข้าปิดออกโดนเธอ
"ขอบคุณค่ะ"
"ไม่เป็นไรครับ" เขาตอบหญิงสาว ก่อนจะเดินตามหลังออกมา แล้วก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเธอหยุดเดิน ทันทีที่เงยหน้าขึ้นเห็นชายหนุ่มคนเมื่อวานทำเขาขมวดคิ้ว
'นักศึกษาที่อยู่ในลิฟต์คือน้องคนนั้น ?' เขาคิดไม่ตก ยิ่งเห็นท่าทางหวาดระแวงของร่างเล็กตรงหน้าก็ยิ่งแปลกใจ
"เรื่องเมื่อวานขอโทษ..วันนี้ไบร์ทมารับไปเรียน"
"..." เธอยืนนิ่งไม่ได้ตอบกลับ
"ไปเรียนเถอะเดี๋ยวสายนะ"
"อ..อืม" หญิงสาวพยักหน้ารับอย่างเกร็ง ๆ
ขุนเขาที่เห็นแบบนั้นถึงกับยักยิ้มมุมปาก พลางคิดว่า..เมื่อวานคงทะเลาะกันสินะ ถึงได้มีปากมีเสียง เถียงกันจนตัวสั่น
และเมื่อเขาเข้ามานั่งในรถ ไอ้ครามก็เริ่มอธิบายเกี่ยวกับงานวันนี้ จนเมื่อรถจอดดับเครื่องสนิท..
"มึงหิวน้ำไหม ?"
"ผมต้องพูดครับ เผื่อนายลืม"
"กูขุนเขา ไม่ใช่กวินท์!"
"คุณวินลืมเพราะมัวแต่สนใจคุณนัทครับ"
"กูไม่ได้มีใครให้สนใจ ไม่ต้องห่วง" เขาปัดมือให้มันหายห่วงเพราะเขาไม่ได้มีอย่างอื่นให้สนใจมากกว่างานที่ทำอยู่ตรงหน้าตอนนี้
ขุนเขาร่วมประชุม ออกความคิดเห็นไปกว่าครึ่งค่อนวัน ทำให้รู้สึกเหนื่อยล้าพอสมควร เมื่อกลับมานั่งในรถเขาก็ขยับเอี้ยวตัวซ้ายทีขวาทีอย่างคนปวดเมื่อย
"ไปบ้านกวินท์"
"ครับ" ครามตอบและพยักหน้ารับคำสั่งผู้เป็นนาย
บ้านกวินท์..
"ใกล้คลอดยัง ใหญ่มาก แบกยังไงไหว ?" ขุนเขาเอ่ยถามนัทที่นั่งอยู่บนโซฟาถือรีโมตทีวีนั่งข้างผู้เป็นพ่อแม่กวินท์ ก่อนจะพนมมือไหว้ทักทายท่านทั้งสอง
"ใกล้แล้ว วินอยู่บนห้องทำงาน"
"โอเค ฉันไปให้มันเซ็นเอกสารก่อน" ขุนเขาพยักหน้าให้แม่ของลูกไอ้วินด้วยรอยยิ้ม วางมือบนหน้าท้องใหญ่ของนัท เลี่ยงไปยังบันได เดินขึ้นด้านบนไปหาไอ้ตัวดีที่ไม่เข้าประชุม
"มึงก็ไม่ได้เฝ้าเมียทำไมไม่แวะไปบริษัทสักหน่อย"
"ไม่อยากเข้าไป"
"เหตุผล ?"
"เผื่อเมียกูน้ำคร่ำแตก ปวดท้อง กูจะกลับมาทันไหม คิดเยอะ ๆ"
"กูนี่นะไม่คิดเยอะ ?" เขาถามมันที่หันมาแหวใส่
"กูขี้เกียจ จบไหม"
"มึงเป็นพ่อคนแล้วนะไอ้วิน!"
"เออ ขี้เกียจ อยากทำงานอยู่บ้านอยากอยู่กับเมียพอใจยัง"
"เข้าไปเซ็นเอกสารหน่อย ไม่ก็ให้ส่งเอกสารมา มึงจะให้กูเซ็นแทนตลอดไม่ได้ บางทีคนอื่นเขาก็อยากได้ความคิดเห็นจากมึง ไม่ใช่แค่กู"
"พูดมาก ไว้มึงมีเมียมีลูกจะเข้าใจ"
"ถ้ามีแล้วคลั่งแบบมึง กูขอลา!"
"ปากดีไปเถอะแบบมึง ไว้เจอเด็กอ้อน ๆ น่ารักนุ่มนิ่มน่าหยิบน่าจับก่อนเถอะ วันนั้นความคิดมึงคงเปลี่ยนไปบ้าง!" กวินท์สวนกลับทันควัน ก่อนจะหน้าหงายเมื่อไอ้ขุนเขาตอกกลับ
"นัทนี่นะเด็กอ้อน ๆ โถ่! กวินท์เพื่อนรัก มึงมีเมียรุ่นเพื่อนครับ จะรู้ได้ยังไงเด็กอ้อน หืม..หรือว่าแอบมี ?"
"ถึงเมียกูจะอายุเท่ากัน แต่ก็อ้อน แล้วกูก็คิดว่าผู้หญิงที่อายุน้อยกว่าคงอ้อนมากกว่านี้ มึงคิดอะไร ?"
"เปล่านะ.." ขุนเขาคว่ำปากหันมองซ้ายขวา
"มึงคิด ไอ้สัด!"
"เออถ้าเจอเด็กอ้อน ๆ ก็ดี อ้อนให้เย..อะนะ"
"เออก็คงงั้น เพราะถ้ามาอ้อนขอเงินจากมึงคงต้องกลับไปตั้งหลักใหม่ เพราะมึงมันเขี้ยว!"
"กูทำงานเก็บเงินไว้ให้เมียกับลูกในอนาคตเว้ย! แก่ตัวไปจะได้สบาย ไม่ลำบาก" ขุนเขารีบแย้งขึ้นมาทันที เขาก็เปย์นะ แต่ไม่ได้เปย์จนแข้งขาถลอกขนร่วงแบบนั้นไม่มี ให้เท่าที่อยากจะให้ ทำดีก็ทิปหน่อย ค่าขนมหน่อย ไม่ได้มีพิเศษใส่ไข่อะไร
"มีเมียได้แล้ว ลูกกูกำลังจะคลอดแล้ว ออกไปไหนมาไหนกับมึงคงลำบากขึ้น" กวินท์พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังหันมองเพื่อนรักสลับกับประตูห้องทำงานที่เปิดออก
"ถ้านายมีเมียมีแฟนคงทำให้นายบ้างานน้อยลง อยากกลับบ้านมากขึ้น ลองพิจารณาดูนะขุนเขา อายุก็..ใกล้เลขสามกันแล้ว มองหาได้แล้ว" นัทเห็นด้วยกับพ่อของลูกที่ว่ากวินท์ไม่สามารถออกไปไหนกับขุนเขาได้อย่างอิสระอีกแล้ว อีกใจก็อยากให้ขุนเขามีคนดูแล..
"เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย เซ็นเสร็จไหม ? ไม่เสร็จเดี๋ยวกูให้ลูกน้องมาเอา ไม่อยากคุยแล้วเสียเวลา" ขุนเขาหยัดกายยืนขึ้นเต็มความสูงส่ายหน้าไปมา ให้กับความคิดสองคนผัวเมีย
