บทที่ 4 CHAPTER 3 เวลาคุยกับผู้ใหญ่เงยหน้าสบตาสิ
CHAPTER 3 เวลาคุยกับผู้ใหญ่เงยหน้าสบตาสิ
หนึ่งวันก่อนบินไปสิงคโปร์..
"กูจะออกไปดูเสื้อที่สั่งไว้สักหน่อย"
"นายสั่งไว้หลายร้านครับ"
"ถ้ามึงไม่อยากขับก็ไปนั่ง กูขับเอง"
"ขับสิครับ ผมจะให้นายขับให้ผมนั่งได้ยังไง" ครามพูดพลางกลั้นขำ มองหน้านายที่สบตาเขาไม่ละสายตา
"อย่าให้กูพูดดีกว่า!" ขุนเขาส่ายหน้ามองลูกน้องคนสนิทที่กวนไม่เว้นแต่ละวัน
สิ่งที่เขาไม่อยากได้ยิน..ได้ยินอีกครั้ง
ครั้งนี้ไกลจากลิฟต์ แต่เสียงดัง..เล็ดลอดออกมา
"อั๊ก! อึก! จ..เจ็บ ฮึก..เจ็บ!!" เสียงร่างเล็กปลิวกระแทกกำแพงอย่างแรง พร้อมกับสะอื้นไห้บอกคนตรงหน้าว่าเจ็บ ทว่าคำพูดของเธอไม่ได้เรียกสติของแฟนหนุ่มให้กลับคืนมาได้เลย
เธอบอกเลิกเขา..แต่เขากลับมาทำร้ายกัน และทำหนักกว่าทุกครั้ง
"บอกเลิกทำไม! ฮะ!!"
"ฮึก..ก..ก็เป็นแบบนี้ไง" เธอพยายามรวบรวมความกล้าเอ่ยกับคนตรงหน้าให้เข้าใจ เพราะอยากจะตัดขาดสัมพันธ์ตั้งแต่วันนี้
นับวันเขาก็ยิ่งรุนแรงมากขึ้น เนื้อตัวเธอเขียวช้ำเป็นจุด ๆ จากน้ำมือคนรักเก่า
"เป็นแบบไหน! เอะอะก็อยากเลิก ทำไม ? เจอคนใหม่หรือไงวะ ฮะ!!" ไบร์ทกระชากร่างเล็กขึ้นมาเขย่าให้ตอบคำถาม ก่อนจะรีบปล่อยมือออก จนเธอล้มไปกองบนพื้น เพราะมีคนเปิดประตูตรงที่เขาและเธอทะเลาะกันเข้ามา
ขุนเขามองชายหนุ่มตรงหน้าไม่สบอารมณ์ รีบเข้าไปประคองร่างเล็กที่ล้มฟุบไปกับพื้นให้ลุกขึ้นยืน ตาคมมองร่างกายอ่อนแรงของหญิงสาวก่อนจะช้อนขึ้นมาไว้ในอก..
"ช่วยจัดการผู้ชายที่ทำร้ายร่างกายผู้หญิง..ให้หน่อย" ขุนเขาเอ่ยบอกครามก่อนจะเดินออกไปยืนรอลิฟต์ ระหว่างนี้เขาพยายามเพ่งมองคนในอกที่ยังร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่
"อยู่ชั้นไหน..ครับ"
"หมายเลขห้อง ?" เมื่อได้ยินชั้นกับหมายเลขห้องทำเขาแปลกใจอยู่ไม่น้อย ทั้งที่ห้องอยู่ข้างกัน เรากับไม่เคยเจอกัน มาเจอกันก็ในลิฟต์ ข้างล่าง..เหมือนอย่างวันนี้
ขุนเขาวางร่างเล็กที่ร้องไห้ตัวสั่นเทาในอกให้ลงยืน ช่วยประคองเธอให้ไม่เซล้ม มองเธอหยิบคีย์การ์ดออกมาสแกนอย่างสั่น ๆ
"เข้าไป ได้ไหม ?" เขาถามอย่างมีมารยาท เพราะร่างเล็กตรงหน้าตอนนี้กำลังกลัว หากให้เขาปล่อยไปคงไม่ดีและไม่รู้คนด้านล่างจะตามมาข่มขู่อะไรเธออีกหรือเปล่า
"ค่ะ.."
"ไม่ต้องรับแขก แค่มาอยู่เป็นเพื่อน" น้ำเสียงเรียบเอ่ยบอกหญิงสาวที่กำลังเดินไปยังตู้เย็น เมื่อเขาพูดจบทำให้เธอเดินกลับมานั่งตรงหน้า ก้มหน้าไม่กล้าสบตา
"เป็นแฟนกันหรือเป็นอะไร ถามได้ไหม ? ทำไม..ทำเธอแบบนี้"
"แฟนเก่าค่ะ เราเคยเป็นแฟนกัน"
"ไม่ยอมเลิก ?"
"ค่ะ.."
"อายุเท่าไหร่ ? ยังดูเด็กอยู่เลย รู้จักความรักแล้วหรือไง" ขุนเขาถามกลับอย่างไม่เข้าใจ ทั้งที่พยายามเข้าใจในความวัยรุ่นใจร้อน แต่ก็อดที่จะถามไม่ได้
"อายุ 19 ค่ะ"
"ชื่ออะไร ?"
"พลอยขวัญค่ะ อายุ 19 ปี เพิ่งย้ายมาอยู่ที่นี่ค่ะ เรียนมหา'ลัย xx" ร่างเล็กก้มหน้าบีบมือแน่น เอ่ยบอกให้คุณอาคนตรงหน้าที่ถามคำถาม
"ฉันชื่อขุนเขา อายุ 27 ปี"
"ค่ะ ก็พอจะเดาได้ว่าคุณต้องอายุน้อยกว่าพ่อ ขออนุญาตเรียกคุณอานะคะ"
"คุณอา ?" คำว่าคุณอาทำเขาขมวดคิ้ว อายุเราห่างกันแค่ไม่เท่าไหร่
'ไม่เท่าไหร่ก็แค่..แปดปีเอง แค่แหละไม่ใช่ตั้ง..'
"สามครั้งแล้วค่ะที่คุณอาช่วย..ขอบคุณนะคะ"
"ครั้งแรกคือเตือน ครั้งที่สองในลิฟต์ ? แล้วก็..ครั้งนี้" เขาเลิกคิ้วขึ้นถามเธออย่างแปลกใจ ทว่าไม่มีทีท่าว่าพลอยขวัญจะเงยหน้าขึ้นมาสบตาเลยสักนิด
"ใช่ค่ะ ขอบคุณนะคะ"
"ไม่เป็นไร ฉันแค่เห็นว่ายังไงเธอก็สู้ผู้ชายคนนั้นไม่ได้อยู่แล้ว"
"..." พลอยขวัญบีบมือแน่นยิ่งขึ้น เพราะน้ำเสียงที่คนตรงหน้าส่งมาคล้ายว่าห่วงใย
"เวลาจะมีแฟน หาให้มันดี ๆ หน่อย อย่าปล่อยให้ใครที่ไหนไม่รู้มาทำร้ายตัวเอง พ่อแม่ยังไม่เคยทำแบบนี้กับเธอเลยมั้ง ฉันพูดถูกไหม ?" คำตอบของคนตรงหน้าคือพยักหน้าหงึกหงักแต่ไม่ยอมเงย ทำให้เขาถอนหายใจเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อ
"ผิวพรรณดีขนาดนี้ ลูกคุณหนูแน่นอน กลับบ้านไปพ่อแม่จะไม่ถามหรอ โดนอะไรมา ? ที่ห้องมียาไหม จะทาให้"
"ขอบคุณนะคะ.."
"พูดคำอื่นบ้างก็ได้พลอยขวัญ เวลาคุยกับผู้ใหญ่เงยหน้าสบตาสิ เธอก้มหน้าแบบนี้เหมือนคนกำลังหนีความผิด เธอทำผิดหรือเปล่า ?"
"เปล่าค่ะ ขวัญก็แค่เกรงใจที่คุณอาเข้ามาช่วย..แล้วก็สอน ไหนที่จะทายาให้ขวัญ แค่นี้มันก็มากพอแล้วค่ะ" เธอก้มหน้าสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะเงยหน้าสบตาคุณอาขุนเขาทั้งน้ำตา และเมื่อหยดน้ำตากำลังจะไหลเธอก็รีบใช้หลังมือปาดเช็ดลวก ๆ
"เฮ้อ..หน้าตาน่าเอ็นดู ทำไมมันถึงใจร้ายกับเธอได้ลง"
"คุณอาก็เอ็นดูขวัญหรอคะ" เธอเอียงคอถามเขาอย่างไร้เดียงสา
จนเมื่อเดินไปหยิบยา คุณอาก็อาสาช่วยทา ทำให้เธอยิ่งรู้สึกประหม่า..
"ขอบคุณอีกครั้งนะคะ"
"เปลี่ยนจากคำขอบคุณเป็นรักตัวเองให้มากขึ้นอีกหน่อย อย่าปล่อยให้คนอื่นมาทำร้ายเธออีก.."
"คุณอาดีกับหนูจัง.." พลอยขวัญมองคุณอาที่กำลังทายาบนแขนให้จนเมื่อเขาเงยหน้ามาสบตา ทำให้เราทั้งสอง..เหมือนตกอยู่ในภวังค์
"ใช้คำว่าหนูก็น่ารักดี เหมาะกับเธอ.."
"^ ^"
"ฉันต้องไปแล้ว"
"ขอบคุณนะคะ ^ ^"
"อืม" เขาครางรับในลำคอเช็ดมือที่เปื้อนยาออก ก่อนจะเดินไปยังประตูห้องที่คล้ายคลึงกับของเขาและเปิดออกไปทันที..
