บทที่ 5 CHAPTER 4 แอร์ไหมครับ
CHAPTER 4 แอร์ไหมครับ
หลังจากที่ออกจากห้องร่างเล็กมา เขาก็รีบตรงไปยังบริษัทเพื่อที่จะเคลียร์เอกสารใหม่รวมถึงของวันพรุ่งนี้ก่อนไปสิงคโปร์
"ผมจัดการแล้วครับ"
"ฝากดูหน่อยแล้วกัน ผู้หญิงน่าจะไม่เล่นด้วยแล้ว"
"น่าสงสารนะครับ ตัวเล็กนิดเดียวเอง"
"อืม น่าจะลูกคุณหนู โดนจับโดนอะไรหน่อยก็เขียว"
"เวลาใส่ชุดนักศึกษาน่ารักดีนะครับ"
"หรอ ไม่ได้สังเกต" เขาตอบกลับมันคล้ายว่าไม่สนใจ และเมื่อลองนึกถึงวันนั้นที่เขาเข้าไปยืนในลิฟต์ข้างเธอ
ดูเหมือนคนละคนจริง ๆ ไม่เหมือนพลอยขวัญในชุดอยู่บ้าน ชุดธรรมดา..ความน่ารักเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวเมื่อเธออยู่ในชุดนักศึกษา
"ยังเด็กอยู่นะ อย่าเชียวนะมึง!"
"เด็กของนายเกิน 18 ก็พอแล้วครับ"
"พลอยขวัญ 19"
"ชื่อพลอยขวัญหรอครับ" ครามยิ้มกริ่มมองผู้เป็นนายที่หายเข้าไปในห้องกับหญิงสาวสองต่อสองอยู่นาน
"อืม ยังเด็กอยู่"
"เด็ก ๆ ก็ขี้อ้อนดีนะครับ"
"พูดเหมือนเคยมีเมียเด็กเลยเนอะ พวกมึง"
"ก็อ้อนกว่าผู้ใหญ่แหละครับ วัยกำลังโตน่ารัก..น่า.."
"น่า ?" เขาวางปากการาคาแพงกระแทกแฟ้มอย่างแรง เงยหน้ามองมันที่เริ่มพูดจาแทะโลมหญิงสาวต่อหน้าเขาด้วยสายตาไม่สบอารมณ์
"น่ารักน่าเอ็นดูครับ"
"ตามนั้น" ขุนเขาตอบและไม่ได้พูดอะไรต่อหลังจากนั้น
จนกระทั่ง..เขาต้องบิน
"สวัสดีค่ะคุณอา.."
"ครับ"
"ไปทำงานแต่เช้าเลยหรอคะ"
"อืม เธอมีเรียนเช้าหรอ ?"
"ค่ะ ^ ^" พลอยขวัญยิ้มตอบจนตาหยี ทว่าคนตรงหน้ากับหยุดชะงักอยู่กับที่ ไม่รู้เป็นเพราะคำพูดทักทายของเธอหรือรอยยิ้มที่มันกว้างจนเกินไป
"..." รอยยิ้มแบบนี้คืออะไร ? หรือเป็นเขาที่ไม่เคยได้รับรอยยิ้มสดใสจากผู้หญิงคนไหนมาก่อน ส่วนใหญ่ล้วนแต่หวังผลประโยชน์ กับคนตรงหน้าคงไม่ใช่..
"ตั้งใจทำงานนะคะคุณอา ^ ^"
"..." เขาเหมือนตกอยู่ในภวังค์อีกครั้ง
คนเราจะบังเอิญเจอกันซ้ำแล้วซ้ำเล่าถึงสี่ครั้งเชียวหรือไง ? มันต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่ ๆ เพราะฉะนั้นเขาควรเว้นระยะห่าง เลี่ยงดีกว่าพบเจอ
รอยยิ้มวันนี้..อันตรายต่อเขามากเกินไป
ขุนเขาบินมาถึงสิงคโปร์ในช่วงสายของวัน ผู้ติดตามมีเหมือนเดิมคือนำหน้า ด้านหลังและประกบอีกสองข้าง..
NT..
ขุนเขามาในตัวแทนของนันท์นภัส..โดยที่เขามีสิทธิ์ตัดสินใจและเซ็นอนุมัติทุกอย่างแทนเธอตามที่เห็นสมควร ทางนี้ค่อนข้างวุ่นวายเพราะต้องรับพนักงานใหม่
ผู้เชี่ยวชาญด้านต่าง ๆ ถูกโยกย้ายไป NT ประเทศไทย ที่เตรียมตัวเปิดอย่างเป็นทางการเร็ว ๆ นี้ ทำให้ทางนี้เหมือนต้องเริ่มใหม่
ทุกอย่างคุยง่ายขึ้นเมื่อคุณพีเจเสนอยื่นมือเข้ามาช่วย..พร้อมกับฝากแสดงความยินดีกับนัทที่ใกล้จะคลอดแล้วเร็ว ๆ นี้ สาเหตุที่คุณพีเจไม่ติดต่อนัทไป คงไม่แคล้วไอ้กวินท์ตัดช่องทางการติดต่อ 'พาลเหมือนหมา!'
เมื่อทุกอย่างเริ่มลงตัว..ทำให้เขาไม่ได้ลำบากใจมากนัก อย่างน้อยยังมีคุณพีเจหนุนหลังอีกแรง จากที่คิดว่าอาจต้องมายาวเป็นสัปดาห์ก็ลดระยะเวลาลง
สองวันเต็ม ๆ ที่ขุนเขาวุ่นอยู่กับ NT ทุกอย่างเขาตัดสินใจเองเกือบทั้งหมด..
"เหนื่อย!" เขาบอกไอ้ครามที่นั่งด้านข้างพลางหลับตาลงอย่างคนเหนื่อยล้า สองวันเต็มที่เขาหัวหมุนอยู่กับงานแทบไม่ได้หลับไม่ได้นอน ทำให้รู้สึกว่าร่างกายต้องการพักผ่อน ผ่อนคลายเป็นอย่างมาก
"แอร์ไหมครับ ตอนนี้คงไม่ทันแล้ว"
"อืม.." เขาตอบรับในลำคอ หลับตาลงพักสายตาก่อนจะไปถึงสนามบิน
เมื่อเครื่องบินเริ่มทะยานสู่ท้องฟ้า เขาก็เอนตัวลงนอน..หันไปสบตาไอ้ครามให้เรียกแอร์เข้ามาปรนนิบัติ
แอร์สาวสวยหน้าตาดียิ้มให้เขายั่ว ๆ ก่อนจะย่อตัวลงปลดเข็มขัดกระดุมกางเกง ลูบกายใหญ่ที่นอนหลับใหลให้ตื่นขึ้น..เขาหยิบถุงยางอนามัยวางลงข้างที่นั่งตัวเอง ทำแอร์ยิ้มกริ่ม
รีบดึงรั้งกางเกงเขาลงและสวมเครื่องป้องกันให้..
ริมฝีปากสีแดงสดครอบความใหญ่ยาวไปกว่าครึ่ง ผงกหัวรัวอย่างเป็นงาน ทำให้เขาไม่ต้องกดประคับประคองทิศทาง เพียงแค่เชิดหน้าครางเสียวในลำคอ..นานหลายนาทีกว่าเขาจะเสร็จสมจากปากสีแดงสดของเธอ
แล้วก็ต้องยักยิ้มมุมปากเมื่อเห็นหล่อนถอดถุงน่องลง..
"ถ้าเจ็บอย่าร้อง เพราะฉันไม่โอ๋!" เขาเตือนหล่อนที่ทำยั่วยวนให้คิดอีกทีว่าอยากมีเซ็กซ์กับเขาหลังจากแตกในปากเธอไปหรือเปล่า
หล่อนยืนกรานลูบไล้ ชักให้ไม่หยุดหย่อนทำเขากลั้วหัวเราะ วางมือคว่ำลงดันตัวเองให้นั่งพิงดี ๆ หรี่ตามองเธอแกะและสวมเครื่องป้องกันอันใหม่ให้
และเมื่อแอร์สาวสวยนั่งลงทิ้งน้ำหนักใส่กายใหญ่..ทำเขาเหยียดยิ้มมุมปากอีกครั้ง ดันลิ้นสากติดกระพุ้งแก้มจับเอวเธอให้ขึ้นขย่มเขารัว ๆ หลังจากที่ใส่ตัวตนเข้าไปแล้ว
เสียงเนื้อกระทบกันดังตับ ตับ เป็นระยะ ทว่าไม่มีใครหันมาสนใจไยดีเสียงที่ดังขึ้นเลยแม้แต่น้อย จนกระทั่งเขาดันเธอที่นั่งขย่มไม่ได้เรื่องออก
ดันท้ายทอยให้เอนลงไปทิ้งน้ำหนักตัวช่วงบน..ตรงที่วางของที่เขาดึงลงมา
"ม..มันจะหักเอานะคะ"
"เรื่องของเธอ!" เขาตอบกลับเสียงดัง อะไรจะหักจะพังเขาไม่สน รู้แค่ว่าเธอขย่มไม่ถูกใจ ไม่เป็นจังหวะ พูดง่าย ๆ คือมีดีแค่ปาก เอวไม่ได้ดีเหมือนที่ยั่ว
เขาขุนสอดใส่เข้าไปครั้งเดียวสุดความยาว กระแทกเน้นย้ำหนักหน่วงทำเธออ้าปากค้าง ครางไม่เป็นภาษาส่งมือมาตีหน้าขาเขารัว
เอวสอบที่ขยับกระแทกรัวแรง..ขยับรัวขึ้นเรื่อย ๆ พยายามให้ตัวเองผ่อนคลายและสุขสม มือหนากระชากผมของคนตรงหน้าขึ้นมาจนเธอครางเสียงหลงนั่นยิ่งทำให้เขาอยากทวีคูณความรุนแรงขึ้นด้วยการฉีกกระชากเสื้อผ้าของเธอออก ทว่าเมื่อนึกถึงเหตุการณ์หลังจากนี้ จึงทำได้เพียงข่มตัวเองให้เสร็จสม ตอนนี้ ตรงนี้..เสียเลย
เพียงไม่กี่ครั้งหลังจากคิดอยากให้ตัวเองเสร็จ..เขาเกร็งจนน้ำขาวขุ่นพุ่งกระฉูดใส่เครื่องป้องกัน รู้สึกวูบวาบที่ส่วนหัว ผละตัวออกมานั่งที่เดิมดึงเครื่องป้องกันวางไว้ให้เธอดูต่างหน้า ก่อนจะก้มหยิบถุงน่องขึ้นมาเช็ดทำความสะอาดส่วนหัวชมพูของตัวเอง ดันมันทั้งที่แข็งขืนให้กลับเข้าที่
"ไปได้แล้ว"
"..ค..ค่ะ" แอร์สาวกุมหน้าท้อง ประคองตัวเองให้ยืนหลังตรง ใช้ทิชชูหยิบเครื่องป้องกันถึงสองอันมาไว้ในมือ ไม่ลืมหยิบถุงน่องที่หล่นพื้นออกไปด้วย
ใบหน้าสวยเหยเกด้วยความจุกปนเจ็บ..ก่อนจะเข้าไปนั่งพักที่ห้องด้านใน
"เป็นไงบ้าง ? คุณขุนเขา" แอร์อีกคนถามขึ้นดี๊ด๊า
"จุกสิ..ไม่ยั้งไม่พักเลย ไม่สนใจความรู้สึกด้วย" เธอตอบอย่างคนที่รู้สึกระบมช่วงล่างจนถึงช่องท้อง
