บทที่ 7 CHAPTER 6 กลัวฉันไหม
CHAPTER 6 กลัวฉันไหม
ขุนเขาเอ็นดูและสงสารคนด้านข้างอยู่ไม่น้อยจึงพยักหน้าตกปากรับคำอนุญาตให้เธอไปห้องเขาด้วยกัน..
"เอาเสื้อผ้าเธอไปด้วย"
"คะ ?"
"ห้องเธอเดี๋ยวพรุ่งนี้ให้แม่บ้านมาเก็บกวาดให้ คืนนี้นอนห้องฉัน"
"..."
"มีห้องหลายห้อง เหมือนห้องเธอ ไม่ต้องกลัวฉันจะทำอะไร"
"ค่ะ.." พลอยขวัญได้ยินแบบนั้น รีบวิ่งเข้าห้องไปเก็บข้าวของเครื่องใช้สำคัญใส่กระเป๋าผ้าในทันที เดินถือออกมาตาใสพยักหน้าให้คุณอา..
"ส่งมา"
"หนูถือเองดีกว่าค่ะ"
"ถือให้.." เขาเดินอ้อมไปหาเธอ คว้ากระเป๋าผ้าของพลอยขวัญขึ้นมาถือให้เอง จับข้อมือเล็กของเธอให้เดินตามกันมาจนหยุดอยู่ที่ประตูห้อง
"เอาคีย์การ์ดออกมาด้วย"
"ค่ะ.." เธอพยักหน้ารับไม่เรื่องมาก ทำตามที่คุณอาบอก เดินออกมาจากห้องก้มหน้าก้มตาไม่กล้าสบตาชายชุดดำด้านนอกที่ไม่รู้ว่ามาจากไหนหลายคน..
"พรุ่งนี้ให้แม่บ้านเข้าไปทำความสะอาดห้องด้วย จัดการแล้วใช่ไหม ?"
"รอนายครับ"
"บอกไอ้ครามเลย พรุ่งนี้"
"ครับ"
ขุนเขากลับเข้าห้องเดินนำร่างเล็กไปยังห้องข้างห้องเขา เอ่ยบอกให้เธออาบน้ำห้องนี้ สามารถใช้ข้าวของในห้องได้เลย เพราะเป็นของใหม่ยังไม่เคยมีใครใช้..
"อาบน้ำเสร็จออกมานั่งรอก็ได้ เดี๋ยวสั่งอาหารรอ"
"ขอบคุณค่ะ" พลอยขวัญพนมมือไหว้คุณอาที่ยืนตรงหน้า เดินไปไหว้บนอกเขาอีกครั้ง ขอบคุณที่เขาช่วยเธอจากเหตุการณ์เดิมซ้ำ ๆ ซาก ๆ
ขุนเขาวางมือลงบนศีรษะมน ลูบแผ่วเบา..ก่อนจะเอ่ย
"ไปอาบน้ำ เดี๋ยวออกมากินข้าว เธอแพ้อะไรไหม" พลอยขวัญส่ายหัวในอก เขาจึงได้ผละกอด และเดินออกจากห้องไป เพื่ออาบน้ำล้างคราบเหงื่อไคลที่สะสมมาตลอดทั้งวัน จนรู้สึกเหนียวเหนอะหนะหลังจากที่ได้ออกกำลังกายกับแฟนเก่าของเธอไป
ร่างเล็กที่โดนลูบหัว..โดนกอดลูบหลังปลอบรู้สึกใจชื้นขึ้นมาบ้าง ที่แปลกไปมากกว่านั้นคือเราอยู่ห้องข้างกัน แต่ไม่เคยรู้มาก่อนหรืออาจเป็นเพราะเวลาที่ออกจากห้องไม่ตรงกัน ?
เธอเดินไปหยุดที่ประตูห้อง แนบหูฟังเสียง แง้มประตูออกเล็กน้อยเพื่อสอดส่อง เมื่อเห็นว่าคุณอาไม่ได้อยู่กลางห้องแล้วเธอจึงออกไปเดินสำรวจ..
ข้าวของแต่ละอย่างราคาค่อนข้างสูง..ให้เดาคุณอาคงมีฐานะพอสมควร ไม่อย่างนั้น ภายในห้องคงไม่หรูหรามากขนาดนี้ ถึงแม้จะเป็นของผู้ชายสีเทา ๆ หม่นหน่อย แต่ล้วนราคาสูงทั้งนั้น เธอเดินจนรอบไม่เห็นว่าเขาจะมีเจ้าของหรือมีผู้หญิงเลยหายใจโล่งขึ้น รีบกลับเข้าห้องไปอาบน้ำอาบท่า
เมื่อเธอออกมาคุณอาก็ออกมาแล้ว..กลิ่นหอมของเขาฟุ้งจนอยากเข้าไปโอบกอดอีกครั้ง..
"มากินข้าวแล้วไปนอนพัก"
"หนูมีงานต้องทำส่งอาจารย์ค่ะ"
"หรอ..ฉันก็มีงานเหมือนกัน ถ้าไม่อยากง่วงเอาออกมานั่งทำที่โซฟาก็ได้"
"แบบนั้นก็ได้ค่ะ หนูจะได้มีเพื่อนคุย คุณอาจะได้ไม่เหงาด้วย"
"..." 'ไม่เหงาด้วย ?' เขาทวนคำพูดหญิงสาวตรงหน้าซ้ำในใจ เขาอยู่คนเดียวมาเป็นสิบปี มีแต่งานและงาน ลูกน้อง เพื่อน..
แทบไม่รู้สึกแบบนั้นเลย มีบ้างบางครั้งที่เห็นกวินท์คลั่งรัก ในใจก็คิด..แต่แค่ยังไม่เจอ ไม่เจอใครสักคนที่โดนใจจริง ๆ
"คุณอาคะ.."
"คุณอาคะ คิดอะไรอยู่หรอคะ"
"คุณอา..คะ" พลอยขวัญโบกมือผ่านใบหน้าหล่อของคุณอาขุนเขาซ้ำหลายครั้ง ไม่มีวี่แววที่เขาจะกะพริบตาหรือสติหวนกลับมาเลย เธอจึงวางหน้ามือสัมผัสแก้มคุณอาแผ่วเบา
"..." ขุนเขาจับข้อมือเล็กอย่างแรงหวังจะสะบัดออกเหมือนอย่างผู้หญิงคนอื่น ๆ ที่ชอบมาสัมผัสหน้าเขา แล้วก็ต้องชะงักเพราะดวงตาใส ๆ ที่มองมา
"คุณอาเหม่อ คิดถึงแฟนอยู่หรอคะ หนูมารบกวนเวลาส่วนตัวไหมคะ" พลอยขวัญถามด้วยสีหน้าที่เศร้าลง วางแขนลงบนโต๊ะกินข้าว หันมองคนด้านข้างรอคอยให้เขาตอบถาม
"ไม่..แค่คิดเรื่องงานนิดหน่อย"
"เดี๋ยวหนูกินข้าวเสร็จ ขอล้างจานเองนะคะ"
"อืม.."
"หนูไม่รบกวนเวลาส่วนตัวของคุณอาแล้วค่ะ คืนนี้หนูกลับไปนอนห้องตัวเองคงดีกว่า"
"ทำไม ?"
"เกรงใจค่ะ"
"เกรงใจขนาดไหนถึงขั้นเก็บเสื้อผ้ามาอาบน้ำห้องฉัน"
"ก..ก็ตอนแรกหนูกลัว.." เธอตอบอย่างประหม่า เพราะใบหน้าหล่อที่ยื่นเข้ามาใกล้ และใกล้ยิ่งขึ้น
"ตอนนี้..กลัวฉันไหม"
"..ไม่ค่ะ" พลอยขวัญส่ายหน้าปฏิเสธ หากเป็นคนอื่นเธอคงรู้สึกกลัวอยู่ไม่น้อย ทว่าคนตรงหน้าไม่ได้มีท่าทีคุกคามแบบนั้น ทำให้เธอค่อนข้างวางใจเพราะเขาเองก็วางตัวดีในระดับหนึ่ง
"หึหึ..กินข้าวเถอะ" ขุนเขาหัวเราะในลำคอหยอกล้อคนตรงหน้าเล็กน้อย หันไปตักอาหารมาวางในจานให้เธอพร้อมกับบอกให้กินเยอะ ๆ ตัวจะได้โตกว่านี้อีกหน่อย
มื้อดึกจบลง..พลอยขวัญที่นั่งทำงานค้างไม่กี่นาทีก็ฟุบไปกับโต๊ะ คงเป็นเพราะความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดทั้งวัน ร่างกายคงแบกรับไม่ไหว ไหนจะที่ร้องไห้หนักหน่วงก่อนหน้านี้อีก..
