บทที่ 11 ตอนที่ 10.1 อย่าฝันร้ายนะปอรัก
โปรดปราณ Part
ตั้งแต่วันที่ออกจากห้องไอ้ปอผมก็ไม่เคยแวะเวียนไปทางนั้นอีกเลย จวบจนวันนี้ที่ไอ้ยิ้มมันเป็นแกนนำพามากินลาบร้านนี้แหละ อยากรู้จริง ๆ ว่ากรุงเทพมันมีร้านลาบอยู่ร้านเดียวรึไงวะ
"อ้าวอิโปรดเป็นอะไรของมึงอีกล่ะลงสิหรือกินลาบไม่ได้ผื่นจะขึ้น? " ไอ้ยิ้มมันถามปนจิก ๆ กัด ๆ จนผมตัดความรำคาญโดยการลงจากรถแล้วเดินนำพวกมันไปนั่งที่โต๊ะประจำ
"ดูเหมือนว่าจะมาบ่อย ๆ นะมึง หึหึ" ไอ้นัทจอมเก็บพอนั่งปุ๊บมันก็เก็บรายละเอียดกับผมปั๊บ ผมก็แค่หัวเราะตอบมันเบา ๆ โดยไม่ได้ปฏิเสธอะไร คนอย่างไอ้นัทยิ่งปฏิเสธมันยิ่งจับไต๋ได้ไม่แน่เผลอ ๆ ตอนนี้มันอาจจะรู้ว่าผมเคยกินเด็กเสิร์ฟร้านนี้แล้วก็ได้
"รับอะไรดีครับ จดไว้เลยนะพี่เดี๋ยวผมมารับรายการ" เปี๊ยกเด็กเสิร์ฟอีกคนเอาเมนู สมุดปากกาวางไว้ให้บนโต๊ะก่อนจะรีบไปรับออเดอร์โต๊ะอื่น วันนี้ลูกค้าเข้าเยอะจนเปี๊ยกกับลุงเลิศแทบจะบริการไม่ทัน เพื่อนผมมันก็พากันแย่งจดรายการอาหารยาวเหยียดเหมือนข้าวไม่ตกถึงท้องกันสักอาทิตย์ โดยเฉพาะไอ้โยมันสั่งแบบไม่ลืมหูลืมตาจนผมต้องกาออกไปหลายรายการ ถ้าเหลือนะกูจะให้มึงช่วยลุงเลิศเสิร์ฟลาบทั้งคืนเลยคอยดู
"ไอ้โปรดเมื่อวานซืนกูเห็นมึงเอาใครขึ้นรถไปด้วยวะ ผู้ชายตัวเล็ก ๆ ขาว ๆ คนนี้เพิ่งได้มาใหม่รึไงไม่เคยเห็นหน้าสักที" ไอ้เดียร์ถามไปมือก็ตักลาบเลือดใส่ปากตกลงมึงเป็นผู้หญิงจริง ๆ ใช่ไหมเดียร์
"หึหึ เพิ่งได้กันสองครั้ง"
ปึก! "โทษทีน้ำแข็งครับพี่" เปี๊ยกวางถังน้ำแข็งให้ก่อนจะเดินหน้ามุ่ยไปหาลุงเลิศ สงสัยจะเหนื่อยมั้งครับก็เห็นวิ่งวุ่นตั้งแต่พวกผมเข้ามานั่ง แล้วไอ้ปอมันไปไหนวันนี้ผมยังไม่เห็นมันเลย ผมก็ไม่ได้สนใจจะมองหามันอย่างเอาเป็นเอาตายหรอกนะจบแล้วก็จบไปเจอหน้าก็ทักทายกันได้ตามปกติเหมือนเปานั่นแหละ แต่ไอ้ปอนิสัยมันไม่เหมือนเปาไงผมเลยไม่รู้ว่ามันจะทำตัวปกติกับผมได้ไหมแต่ก็ช่างเถอะจะทำยังไงก็เรื่องของมัน
"โปรดมึงสั่งต้มแซ่บให้กูอีกชามซิอร่อยว่ะ" ดูท่าไอ้ตุลย์มันจะชอบจริง ๆ ซดเอาซดเอานี่ชามที่สองละ ผมหันซ้ายหันขวาจะเรียกเปี๊ยกแต่เห็นว่ายุ่งอยู่เลยเดินออกไปหาลุงเลิศหน้าร้านเพื่อสั่งต้มแซ่บ ลุงแกก็เหมือนไม่อยากคุยกับผมมากนักหรอกดูจากอาการผมว่าลุงเลิศน่าจะเดาเรื่องผมกับไอ้ปอออกแล้วล่ะและตอนนี้คงจะเคืองผมมากด้วยมั้ง
"อ้าวกลับมากันแล้วเหรอ" ผมคุยกับลุงเลิศได้ไม่กี่คำก็มีเด็กผู้ชายเดินเข้ามาหา หน้าตามันคุ้น ๆ นะ
"ครับลุง มาส่งถึงนี่เลยนะเนี่ย"
"เออ ดี ๆ มีความรับผิดชอบดีนี่หว่าคืนนี้มึงค้างกับไอ้ปอมั้ยวะ"
"ค้างสิลุงไม่ค้างได้ไง" พอได้ยินประโยคถามตอบของทั้งคู่ผมแทบจะหันไปจ้องไอ้เด็กนั่นตั้งแต่หัวจรดเท้าทันที อ๋อ นึกว่าใครที่แท้ก็ไอ้คนที่ดึงกระเป๋าไอ้ปอหน้าโรงเรียนนั่นเอง
"งั้นเอากับข้าวไปกินกับไอ้ปอไป นอนเร็ว ๆ แล้วอย่าเล่นกันจนดึกล่ะมึง" ลุงเลิศยื่นถุงให้ไอ้เด็กนั่น มันยกมือไหว้แล้วหันมาสบตากับผมอย่างแปลกใจก่อนจะเดินออกไปทางซอยข้าง ๆ ทางที่จะไปห้องแถวของไอ้ปอท่าเดินกวนส้นเบอร์สี่สิบสี่ของผมดีนะ
"เป็นไรวะมึง" พักนี้สงสัยไอ้นัทจะคลุกคลีกับไอ้โยเยอะเกินไปถึงขี้เสือกจัง ผมเลยไม่ได้ตอบคำถามมันแต่ยกแก้วดื่มต่อ พวกเรานั่งกันจนดึกจะเที่ยงคืนได้มั้งก่อนจะเช็กบิลต่างคนต่างกลับ
ไอ้โยเจ้าเก่าแดกเหล้าไม่บันยะบันยังไอ้ตัวภาระให้ผมต้องแบกมันกลับอีก แถมถูกมันลวนลามทั้งล้วงทั้งหอมทั้งบีบนมเหมือนผมเป็นเด็กของมันตั้งแต่อยู่ในร้านยันในรถจนผมแทบจะถีบมันลงรถทุกไฟแดง เอามันไปถวายตัวให้ไอ้ดิวคืนนี้เลยดีไหมวะความคิดวูบหนึ่งเกิดขึ้นพร้อมกับมือก็โทรหาไอ้ดิวด้วยความรวดเร็ว
"ว่าไงครับท่านโทรมาซะเที่ยงคืนเลย อย่าบอกว่าตัวเองเป็นนางซินให้ผมไปรับที่ร้านไหนนะ"
"หึหึ กูไม่รบกวนมึงขนาดนั้นหรอกน้องรักแต่กูมีเรื่องรบกวนมึงนิดหน่อยน่ะ" ผมปรายตามองไอ้โยที่นอนทำปากแจบ ๆ ถกเสื้อล้วงมือไปเกาในกางเกงก่อนจะเอามือข้างนั้นมาดม มึงไม่ใช่เพื่อนกูไอ้สัสโยอุบาทว์ชะมัด
"มีอะไรอะท่านเรียกน้องลงน้องรักแบบนี้ผมชักเสียวสันหลัง ผมรุกนะท่านไม่รับแน่นอนไม่ต้องมารักผม" ไอ้ดิวไอ้หน้ามึนไอ้กวนตีนคืนนี้มึงได้ป่วนแน่
"มึงอยู่คอนโดใช่มั้ย? อีกสิบนาทีลงมารอกูข้างล่างตามนี้" ผมรีบวางสายก่อนไอ้ดิวจะเซ้าซี้ถามอะไรอีกไม่ได้สิเดี๋ยวไก่ตื่นหมด โยเพื่อนรักเอ๋ยอย่าว่ากูใจดำกับมึงเลยนะ ดูสภาพมึงแล้วต่อให้ไอ้ดิวมันเมามันก็เอามึงไม่ลงหรอก แต่ยังไงมึงสองคนคืนนี้ควรไปสิงสู่อยู่ด้วยกันซะเผื่อยังไงจะสปาร์คกันขึ้นมาจริง ๆ
"สวัสดีครับท่าน ลมอะไรหอบท่านมาหาผมถึงคอนโดตอนเที่ยงคืนกว่าเนี่ย" ผมจอดรถเทียบไอ้ดิวที่ยืนสูบบุหรี่รออยู่ คำพูดกระแนะกระแหนของมันผมจะปล่อยให้ผ่านหูไปก่อนเพราะจุดประสงค์หลักคือนี่ต่างหาก
"แป๊บนะมึง อะลงมาได้แล้วเร็ว ๆ กูจะได้กลับไปนอนง่วงเว้ย" ผมเดินไปเปิดประตูทั้งดึงทั้งลากไอ้โย มันก็ถลาตามแรงดึงผมทั้งที่ตายังหลับแต่มือยังเกานมตัวเองอยู่ แล้วไปแกะกระดุมเสื้อจนหลุดลุ่ยตั้งแต่ตอนไหนวะ
"เฮ้ย! อะไรวะพี่โปรด"
"ไอ้โยรุ่นพี่โรงเรียนเก่ามึงไงคืนนี้กูฝากมันให้นอนด้วยคนนะ แค่นี้แหละกูไปละ ง่วงว่ะ" ผมผลักไอ้โยไอ้ตัวภาระไปหาไอ้ดิวจนไอ้ดิวต้องคว้าแขนมันไปประคองไว้ไม่งั้นไอ้โยได้นอนจูบพื้นแน่ ๆ พอเห็นไอ้โยอยู่ในความดูแลของไอ้ดิวผมก็รีบพูดรวบรัดตัดความแล้วกลับขึ้นรถขับออกมาโดยไม่หันไปมองความหายนะที่ตัวเองทิ้งไว้ด้านหลัง
คืนนี้ไอ้ดิวมันได้ประสาทเสียแน่ ๆ ก็ไอ้โยตอนเมาน่ะเรื้อนจะตาย อย่าว่าอะไรกูเลยนะดิวกูอุตส่าห์เอาว่าที่เมียมึงไปประเคนให้ถึงที่ยังไงก็หลับหูหลับตากินมันไปซะคงไม่ทำให้มึงท้องเสียจนตายหรอกมั้ง
ตรู๊ด ๆ ๆ "ว่าไงน้องรักหายเงียบทั้งเสาร์อาทิตย์เลยนะหรือเผลอไปกินอาหารเป็นพิษเข้าวะ" ผมหยอดถามถึงผลงานตัวเองสักหน่อย ก็ทั้งไอ้โยไอ้ดิวเงียบหายไปตั้งแต่เมื่อสองวันก่อนที่ผมเอาไอ้โยไปหย่อนไว้หน้าคอนโดไอ้ดิวนี่นา
"หึหึ พี่รหัสที่รักครับขยะเปียกไม่นับว่าเป็นอาหารครับพี่ อ้อเมื่อวานผมไปช่วยเขาย้ายของมาน่ะเลยลืมรายงานเรื่องขยะเปียกให้พี่ฟังอีกอย่างพอดีว่ามีเรื่องน่าสนใจมากกว่าขยะเปียกด้วยสิ" ผมเคาะนิ้วกับม้าหินอ่อนหน้าคณะอย่างใช้ความคิด สุ้มเสียงของไอ้ดิวมันแปลกไปรู้สึกเหมือนเห็นตัวเองตอนเสือกเรื่องไอ้ตุลย์ยังไงยังงั้น
"แล้วนี่มึงอยู่ไหนไม่มาเรียน? "
"มาสิพี่เห็นพี่เคาะโต๊ะเล่นด้วย"
"สัส! " ผมกดวางสายมันแล้วหันไปมองด้านหลังแม่งแล้วปล่อยให้กูคุยโทรศัพท์ตั้งนาน ไอ้ดิวเดินมานั่งตรงข้ามกับผมสายตามันทำให้ผมชักรำคาญ
"มึงมีอะไรจะพูดก็พูดมากูรำคาญ" ผมจ้องตามันตอบด้วยความต้องการให้มันรู้ว่ารำคาญจริง ๆ คือผมเป็นพวกไม่ชอบอะไรที่อมพะนำไง
"ก็ไม่มีอะไรมากหรอกพี่ ผมแค่อยากถามว่าเลิกเรียนวันนี้พี่ว่างปะ" ผมเลิกคิ้วงง ๆ อะไรของมันวะ
"เออว่างถึงแค่สองทุ่ม วันนี้กูต้องเข้าร้านเร็วหน่อยจะไปเคลียร์งาน"
"งั้นพี่พอจะมีรถหกล้อมั้ยพี่ช่วยหารถหกล้อไปขนของใต้คอนโดผมหน่อยสิผมฝากเขาไว้ตั้งแต่เมื่อวานเดี๋ยวมันจะหายไปซะก่อน ของดี ๆ มีราคาทั้งนั้นผมว่าน่าเสียดายว่ะ" ไอ้ดิวยังทำหน้าตาให้น่ารำคาญเหมือนเดิมแถมจู่ ๆ จะให้ไปขนของ ของอะไรของมันวะ
"ของอะไรของมึงแล้วจะให้กูขนไปไหน"
"หึหึ ของนี่ไงล่ะพี่คุ้นตามั้ยนี่ผมอุตส่าห์ลงทุนจ้างรถหกล้อไปขนมาด้วยตัวเองเลยนะ" ไอ้ดิวยื่นโทรศัพท์มาให้พอผมก้มมองเท่านั้นแหละ สัส! แบบนี้ไม่คุ้นตาธรรมดาเพราะแต่ละอย่างกูชี้นิ้วเลือกเองทั้งนั้น ไอ้ปอเล่นกูแล้วสิมึง
"คืนวันเสาร์ผมไปกินร้านลาบเจอน้องลาบเขาขอแรงมาน่ะ ตอนแรกผมก็ไม่อยากรับฝากมาหรอกแต่พอเจอเหตุผลน้องเขาเข้าไปแล้วไม่ช่วยไม่ได้จริง ๆ ว่ะพี่ น่ารักชะมัดนี่ถ้าผมไม่มีคนที่ปักใจอยู่แล้วนะไอ้น้องลาบนี่แหละคือคนที่ผมจะจีบ"
ผลัวะ! "สัส! ก็มึงเองไม่ใช่เหรอที่เทศนากูวันนั้นว่าบาปกรรมมันมีจริงทีงี้พูดเต็มปากเลยนะมึง" ผมโบกหัวไอ้ดิวแรง ๆ อย่างหมั่นไส้ ผมกินไอ้ปอไปครั้งเดียวเจอไอ้ดิวพูดซะต่อมละอายต่อบาปกรรมทำงานแทบไม่ทัน แล้วทีแบบนี้บอกจะจีบมึงก็บาปหนาพอกับกูแหละว้า
"โอ๊ย! มือหรือตีนครับพี่หนักไปไหนวะ ตกลงเย็นนี้พี่เอารถไปขนของที่คอนโดผมด้วยก็แล้วกันเดี๋ยวผมโดนเขาว่าอีก"
"เอาทิ้งไว้นั่นแหละใครอยากได้ก็ให้เขาเอาไปกูไม่รู้จะขนไปไว้ไหนเหมือนกัน แล้วไอ้ปอเสือกหยิ่งคืนมาทำไมวะห้องแม่งยิ่งอนาถาอยู่ โง่ฉิบหาย" ผมอดด่าไอ้ปอไม่ได้ มันไม่ได้โง่หรอกแต่ไม่ต้องถามไอ้ดิวผมก็รู้เหตุผลของไอ้ปอมันคงไม่พ้นค่าไฟอีกตามเคยไอ้เค็ม
"พี่ก็ว่าไปนั่น พี่ก็คิดดูเอาเองนะน้องมันยังเด็กอายุแค่นั้นรายได้ก็มีแค่ร้านลาบที่มันทำงานอยู่ไหนจะค่าใช้จ่ายเรื่องโรงเรียนอีก แล้วทำไมมันต้องมาเพิ่มภาระให้ตัวเองกับของไม่มีประโยชน์พวกนี้ด้วยล่ะ ไอ้ประโยคที่ว่าเพิ่มภาระให้ตัวเองนี่ผมลอกมาจากน้องลาบทั้งดุ้นเลยนะไม่ตัดออกสักคำ"
"สัส เป็นความผิดของกูอีก มึงจะให้ใครก็ให้ไปกูยกให้" ผมตัดบทอย่างรำคาญกับเรื่องจุกจิกแค่นี้ แต่ไอ้ดิวมันไม่ยอมเร้าหรือให้ผมเอารถไปขนให้ได้จนผมต้องเออออไปกับมัน เป็นภาระกูอีกแล้วสินะมึง ผมโทรศัพท์ให้เด็กที่ร้านไปขนของใต้คอนโดไอ้ดิวไปไว้ที่ห้องชั้นบนของผับ ส่วนไอ้ปอก็ช่างหัวมันไหน ๆ ก็จบกันไปแล้วอยากอยู่ยังไงก็แล้วแต่มึงเลย ผมว่าแบบนี้ดีที่สุดแล้วล่ะ
