บทที่ 12 ตอนที่ 10.2 อย่าฝันร้ายนะปอรัก
โปรดปราณ Part
ซ่าาาา ตอนนี้พวกผมติดฝนอยู่ที่โรงอาหารยัยชมพู่ก็โทรมาจะให้ไปรับแต่ผมขี้เกียจไปเลยบอกให้มาหาที่โรงอาหาร สภาวะอารมณ์ตัวเองตอนนี้ไม่มีอารมณ์จะไปรับใครหรอก จะเรื่องอะไรอีกล่ะนอกจากเรื่องข้าวของพวกนั้นแหละไอ้ปอมันส่งคืนมาแม้กระทั่งกางเกงในกับแปรงสีฟัน ฮึ่ม ผมก้มหน้าส่งไลน์ไปด่ามันได้สองวันแล้วมันก็ขึ้นอ่านนะแต่ไม่ยอมตอบนี่แหละทำให้น่าหงุดหงิด
โปรดปราณ : สัส นึกว่าจะหยิ่งตลอด แน่จริงก็คืนโทรศัพท์มาด้วยดิวะ
แมงปอ : อ่านแล้ว
ฮึ่ม ไอ้แมงปอเดี๋ยวกูจะเด็ดปีกมึงให้บินไม่ได้เลย ผมยิ่งหงุดหงิดเข้าไปใหญ่เมื่อมันเปลี่ยนชื่อไลน์จากแมงปอที่ผมตั้งให้เป็นรูปเท้า เท้าที่แปลว่าตีนเฉย ๆ นี่แหละแบบนี้มันท้าทายกันนี่หว่า สักพักชมพู่ก็เดินเข้ามาพร้อมเพื่อน ๆ อ้อนให้ผมไปส่งที่คอนโด และตอนนั้นเองที่ผมได้รู้จักน้องมินเด็กซุกของไอ้ตุลย์ความสนใจเรื่องไอ้ปอเลยหายไปทันที
ผมกับไอ้นัทหันมาสบตากันเมื่อเห็นพฤติกรรมของไอ้ตุลย์ หึหึ น่าสนุกจริง ๆ จากนั้นผมก็ไปส่งยัยชมพู่กับเพื่อนอีกคนแล้ววนรถมารับไอ้นัทไปซุ่มดูไอ้ตุลย์ที่คอนโด ชัดเจนครับไอ้ตุลย์มันหิ้วน้องมินขึ้นคอนโดที่มันหวงนักหวงหนา มึงเสร็จกูกับไอ้นัทแล้วว่ะไอ้หมอตุลย์เพื่อนรัก
ติ๊ง รูปเท้าบ่งบอกแทนชื่อเจ้าตัวเด้งขึ้นมาพร้อมกับสติกเกอร์กระต่ายร้องไห้หลาย ๆ เวอร์ชันทำให้ผมอดขำไม่ได้
โปรดปราณ : ถ้ามึงไม่เปลี่ยนชื่อไลน์กลับไปเป็นแมงปอเหมือนเดิมก็ไม่ต้องไลน์มาหากูอีก
ติ๊ง แมงปอ : เปลี่ยนก็ได้
ไม่กี่วินาทีมันก็เปลี่ยนมาเป็นแมงปอเหมือนเดิม จากนั้นมันก็ส่งสารพัดสติกเกอร์มาให้ผมรัว ๆ เหมือนที่ผมเคยส่งไปให้มันรัว ๆ จนผมไม่เป็นอันทำงานเลยต้องปิดเสียงโทรศัพท์ทั้งคืนเสียเลย
พอไปเรียนเช้าวันถัดไปนั่นแหละถึงรู้ว่าไอ้ตุลย์ไม่สบาย ตอนกำลังจะไปหามันยัยชมพู่ก็เอาข้าวต้มปลาฝากไปให้มันแถมกำชับห้ามไม่ให้บอกว่าเอามาจากไหน เรื่องที่ยัยชมพู่แอบปลื้มไอ้ตุลย์ผมไม่แปลกใจหรอกเพราะเห็นยัยชมพู่ปลื้มไอ้ตุลย์ตั้งแต่เปิดเรียนใหม่ ๆ อยากรู้อะไรก็มาถามเอาที่ผมนี่แหละ
แต่ยัยชมพู่คงไม่รู้ว่าเพื่อนในกลุ่มอย่างมินเป็นเด็กซุกของไอ้ตุลย์ ผมก็ไม่ได้โฟกัสเรื่องที่น้องสาวปลื้มไอ้ตุลย์มากเท่าไหร่เพราะรู้ว่าน้องสาวผมมันชอบเหมือนไอดอลคนหนึ่งไม่ได้ชอบในลักษณะชู้สาว เลยไม่ต้องกังวลว่าน้องตัวเองจะเป็นหนึ่งในสองอาทิตย์ตามฉายาของไอ้เพื่อนรัก
ไปเยี่ยมไอ้ตุลย์ครั้งนี้สิ่งที่ได้มาก็เกินคาดพอหลักฐานครบหมดผมก็หมดความสนใจพักเรื่องไอ้ตุลย์ไว้ชั่วคราวก่อนจะก้มหน้าจิ้มไลน์ไปป่วนไอ้ปอต่อ มันเป็นความบันเทิงเริงใจอย่างหนึ่งที่ผมกวนตีนไอ้ปอจนเห็นมันเต้นได้
ติ๊ง แมงปอ : ส่งอะไรมานักหนาคนจะนอน คิดถึงรึไง
ผมหลุดขำเบา ๆ เมื่อเห็นสติกเกอร์กระต่ายง่วงที่มันส่งมา นี่มันไม่ไปร้านลาบหรือไง?
โปรดปราณ : เออกูคิดถึงมึงอยากแจกยำตีนให้ ฝากมาได้นะไอ้กางเกงในของกูน่ะมึงไม่กลัวไอ้ดิวจะเอาของกูไปดมรึไง
พอผมส่งไปแบบนี้มันก็ส่งสติกเกอร์อ้วกมาจนดูไม่ทัน ไปขออุปการะมันเป็นน้องชายจะยอมมั้ยวะอย่างน้อยผมก็อยากเห็นอนาคตมันไปไกลกว่าเด็กเสิร์ฟแบบนี้ ผมได้แต่เก็บความคิดนี้เอาไว้ก่อนถ้าได้มีโอกาสเจอกันอีกผมจะลองถามมันดูสักครั้ง
"เฮ้ย ที่บอกว่าไอ้เด็กปอเอาโคตรมันจริงเหรอวะ"
"จริงสิกูได้ยินมากับหูชักอยากจะลองสักครั้งละ ลีลาเด็กวัดที่ผันตัวเองมาเป็นเด็กขายจะถึงใจขนาดไหนเห็นเขาว่ามันโดนผู้ชายหักอกเลยขายตัวประชดว่ะ"
"กูต้องลองบ้างแล้วเว้ย" ทำไมมาสูบบุหรี่ทีไรผมต้องได้ยินเรื่องไอ้ปอเป็นเด็กขายทุกทีวะแล้วนี่มันไปเหยียบเท้าใครเข้าอีกล่ะถึงมีข่าวลือแบบนี้ หรือว่ามันอกหักมาจริง ๆ หวังว่าคงไม่ใช่ไอ้เด็กที่ไปค้างห้องมันวันนั้นนะ ผมรึก็อุตส่าห์สอนแล้วเตือนแล้วว่าทำอะไรให้คิดหน้าคิดหลังแต่มันก็ดันรั้นจนมีข่าวลือขึ้นอีก ผมไม่เชื่อหรอกว่าไอ้ปอจะขายตัวมันกลัวหลวงพ่อผิดหวังจะตายแต่ในกรณีผมเป็นข้อยกเว้นนะผมรู้ว่ามันทำไปเพราะอะไร
ผมใช้เท้าเหยียบก้นบุหรี่แล้วเดินกลับเข้าไปในร้าน ไม่ได้คุยไลน์กับมันมาหลายวันแล้วมัวแต่ขลุกอยู่กับยัยชมพู่ที่มาบ่นให้ฟังว่ามินมีท่าทางแปลกไป จนผมต้องเอ่ยปากว่าสนใจมินนั่นแหละคืนนี้ยัยชมพู่ถึงพามาหาที่ร้าน แล้วก็ไม่ผิดหวังทุกอย่างเป็นอย่างที่ผมกับไอ้นัทคิดไว้ไอ้ตุลย์หางโผล่จนได้ ดูท่าทางมันจะหวงเด็กคนนี้ไม่ใช่เล่นหวงไม่หวงคิดดูมันชกปากและประกาศพร้อมชนกับเพื่อนรักอย่างผม ทั้งที่วันนี้มันเองก็ควงนิชาสาวคนใหม่มาแต่ขากลับดันลากมินกลับไปด้วยซะงั้น ดูแล้วคืนนี้ผมว่ามินคงจะระบมพอสมควรขอโทษด้วยก็แล้วกันนะมินที่พี่ยั่วเพื่อนรักแรงไปหน่อยแต่คนที่รับกรรมกลับเป็นมิน ยังไงก็ขออย่าให้ไอ้ตุลย์กินน้องมันจนไม่เหลือซากก็แล้วกัน
หลังจากที่ไอ้ตุลย์มันลากมินกลับไปพวกเราก็นั่งดื่มนั่งคุยถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้ คนที่มีคำถามมากที่สุดก็คือไอ้โยส่วนผมกับไอ้นัทแค่มองตากันก็รู้เรื่องทั้งหมด ปากผมที่โดนไอ้ตุลย์ซัดมายังแสบไม่หาย สัสตุลย์เดี๋ยวเหอะกูจะเอาคืนให้โลกรู้เลยว่ามึงซุกเด็กคิดแล้วอดหมายหัวไอ้ตุลย์ไม่ได้เลยว่ะ
"ขับรถดี ๆ ล่ะ แล้วเจอกัน" พอส่งเพื่อน ๆ ขึ้นรถเสร็จจากนั้นก็กลับมาขึ้นรถตัวเองกะจะกลับคอนโดห้องตรงข้ามไอ้ตุลย์เพื่อไปดูลาดเลานั่นแหละ แต่คำพูดไอ้สองคนตอนที่สูบบุหรี่แว่วเข้ามาให้อดคาใจไม่ได้ ผมไม่ได้รู้สึกหึงหวงไม่พอใจไอ้ปออย่างคนรักนะแต่ผมสงสัยเรื่องไอ้เด็กตัวสูงที่ค้างห้องมันวันนั้นต่างหาก คือถ้ามันจะคบกันจริง ๆ เอากันจัง ๆ ผมก็ไม่คิดอะไรหรอกเพราะดูแล้วเด็กนั่นมันก็ดูจริงใจและไม่ชวนกันไปเกเร แต่แค่ไม่ถึงเดือนคนอย่างไอ้ปอมันจะยอมให้คนอื่นเอาเหรอวะ?
ไม่รู้ว่าผมคิดเรื่องไอ้ปอเยอะไปหรือเปล่าพอรู้ตัวอีกทีพวงมาลัยในมือมันก็พาผมมาจอดร้านลาบที่ไม่ได้มาจอดในเวลาแบบนี้อีกเลย ตั้งแต่วันที่ไปบอกจบความสัมพันธ์กับไอ้ปอ
"อะไรวะ? " ผมจอดรถที่ร้านลาบในเวลาเกือบตีสามแล้วเดินเข้าซอยห้องแถวไอ้ปอ ยังไม่ทันถึงห้องแถวผมต้องเพ่งสายตามองเงาตะคุ่ม ๆ ตรงพงหญ้าหลังป้ายโฆษณาป้ายใหญ่ ทั้งเสียงอื้ออึงเหมือนมีอะไรปิดปากกับลักษณะการต่อสู้ดิ้นรนทำให้ผมรู้เลยว่าเงาไอ้ชั่วสองตัวกำลังคร่อมอีกคนที่พวกมันช่วยกันกดตัวให้นอนคว่ำหน้าไว้นั้น พวกมันกำลังจะทำเลวอะไรต่อไป
ผลัวะ!! "สัส! อยากมากนักทำไมไม่ไปล่อกันเองวะไอ้เหี้ย!! "ผมปรี่เข้าไปมือก็ดึงปืนที่เหน็บเอวด้านหลังมาฟาดใส่กกหูมันทั้งคู่อย่างแรง เอาสิหูไม่ดับกูให้เหยียบหน้าเลย
"โอ๊ย ไอ้เหี้ย!! " มันสองตัวตั้งท่าจะถลาเข้าหาผมเหมือนกัน
กริ๊ก "กูขอใช้ทางลัดเลยแล้วกันไม่อยากเสียเวลากับสวะสังคมอย่างพวกมึงมาก" ผมขึ้นลำปืนพร้อมจะแจกลูกปืนให้มันสองคนทันที พวกมันก็พากันลนลานหน้าซีดไปตาม ๆ กันจนถึงกับลืมใส่กางเกงเลยแหละ แม่งโดนทำไปแล้วหรือยังวะแต่ผมก็ยังไม่ได้หันไปมองคนที่ถูกจับให้นอนคว่ำหน้าอยู่ดี
"หน้าคุ้น ๆ นะมึงสองตัวน่ะไปคุยกันที่โรงพักหน่อยดีมั้ย สวัสดีครับลุงสันต์ผมมีเรื่องรบกวนให้ลุงช่วยหน่อย ลุงให้ลูกน้องมารับไอ้เลวสองตัวที่ซอยxxxข้างร้านลาบ อยู่ใกล้ ๆ โรงเรียนxxx เขตxxx ทีนะครับ พอดีผมจับสวะสังคมพร้อมส่งลุงได้สองตัวมันกำลังข่มขืนคนอื่นอยู่" มือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์โทรไปขอให้ลุงสันต์ส่งเจ้าหน้าที่ตำรวจมารับไอ้สองตัวนี้ไป อีกมือก็ถือปืนไว้มั่นเตรียมจะเหนี่ยวไกทุกเวลาถ้าเพียงพวกมันจะกล้าก้าวขาสักหนึ่งก้าวน่ะนะ
"พี่ครับพวกผมขอโทษจริง ๆ พวกผมจะไม่ทำอีกแล้ว พี่อย่าส่งพวกผมให้ตำรวจเลยนะครับพวกผมยังเรียนอยู่เลยให้ผมจ่ายค่าทำขวัญไอ้เด็กนั่นก็ได้ ที่จริงมันก็ขายตัวอยู่แล้วนะพี่" มันสองตัวนั่งคุกเข่ายกมือไหว้ประหงก ๆ ปากก็คร่ำครวญขอร้องไม่หยุด
"ทีตอนทำไม่กลัวแล้วมึงไม่คิดมั่งรึไงว่าคนที่พวกมึงจะทำเขาน่ะเขาอาจจะเรียนอยู่เหมือนกัน ถึงเขาจะขายตัวก็ตามแต่พวกมึงไม่มีสิทธิ์ไปข่มขืนเขาไอ้เหี้ย! แล้วอย่ามาสะเออะเถียงกูว่าไม่ได้ข่มขืนกูเห็นกับตากูไม่ได้กินหญ้าไอ้สัส! " ผมตวาดใส่มันสองตัวดังลั่น จำได้ละว่าไอ้สองตัวนี้เป็นใครก็ไอ้สองตัวที่คุยกันเรื่องไอ้ปอตอนผมสูบบุหรี่ข้างร้านไง ถ้างั้น? ..
ผมค่อย ๆ เหลือบตาไปมองคนที่ยังนอนท่าเดิม แผ่นหลังขาว ๆ ในความมืดเสียงสะอื้นแผ่วที่คุ้นหูทำให้สติสัมปชัญญะทุกอย่างของผมขาดลงและโดยที่ไม่ต้องยับยั้งอะไรทั้งนั้น
ผลัวะ ๆ ๆ ๆ!!!! ผมกระหน่ำทั้งมือทั้งเท้าแถมด้ามปืนซัดไปที่หน้าพวกมันอย่างไม่ออมแรง พวกมันจะอ้าปากขอความช่วยเหลือผมก็คว้าทั้งเสื้อทั้งกางเกงไม่รู้ว่าของใครเป็นของใครที่กองเรี่ยราดมายัดปากมันสองตัวไว้ ก่อนจะยกเบอร์สี่สิบสี่กระทืบหน้ามันทั้งคู่จนมีแสงรถสาดเข้ามานั่นแหละผมถึงหยุด แล้วถอดเสื้อตัวเองไปใส่ให้คนที่นอนตัวแข็งคว่ำหน้าอยู่
"สัสกูว่าละ" พอพลิกตัวมาเท่านั้นแหละผมต้องถึงกับสบถออกมาเป็นไอ้ปอจริง ๆ ด้วย สายตาผมกวาดมองช่วงล่างแล้วอดโล่งใจไม่ได้ที่ไอ้ปอยังมีกางเกงในติดตัวอยู่แสดงว่ายังไม่โดนไอ้สองเลวนั่นทำอะไรมากไปกว่านี้
"ปอ ๆ ไอ้ปอนี่กูเอง" ผมเขย่าตัวเรียก สายตามันหวาดกลัวน้ำตานองเต็มหน้าสองแก้มมีรอยช้ำน่าจะโดนไอ้พวกนี้ชกเอากับรอยบาดของคมหญ้าคมกรวด ผมไม่ได้สำรวจอะไรมันมากหรอกต้องรีบพยุงมันลุกขึ้น ดีว่าไอ้ปอมันตัวเล็กกว่าผมเยอะเสื้อเชิ้ตผมถึงปิดช่วงล่างที่มีแต่กางเกงในของมันได้พอดี
"สวัสดีครับคุณโปรด" ผมอุ้มไอ้ปอเข้าเอวจับหัวมันกดซุกกับคอผมไว้ก่อนจะคุยกับตำรวจที่รู้จักกัน โดยเน้นขอว่าช่วยเก็บหลักฐานทั้งหมดไม่ให้ชาวบ้านแถวนี้เห็นและช่วยปกปิดข่าวให้เป็นแค่จับคนทำอนาจารกันในที่สาธารณะ จากนั้นก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของตำรวจ ส่วนตัวเองก็รีบอุ้มไอ้ปอเดินจ้ำอ้าวกลับไปขึ้นรถเพราะคนในห้องแถวเหมือนจะเปิดไฟและพากันออกมาดูเหตุการณ์แล้ว
"ไอ้ปอไปนอนคอนโดกูก่อนนะ" ผมหันไปมองมันนอนราบไปกับเบาะที่ผมปรับไว้ให้ ตัวมันยังสั่นและน้ำตากับเสียงสะอื้นยังมีอย่างต่อเนื่องอยู่เลย
"ปะกูอุ้ม" ผมอุ้มไอ้ปอเข้าเอวในท่าเดิมทั้งที่ยังไม่ได้ใส่เสื้อนี่แหละ มันก็ซบหน้าอยู่ที่คอผมเหมือนเดิมแต่คราวนี้สองมือของมันโอบรอบคอผมไว้แน่น ในขณะที่ลิฟต์กำลังปิดเหมือนผมจะเห็นมินหรือเปล่าที่เดินเหม่อออกจากลิฟต์อีกตัว แต่เสียงสะอื้นของไอ้ปอดึงความสนใจให้ผมกลับมาหามันเหมือนเดิม
ผมพาไอ้ปอไปอาบน้ำสำรวจร่างกายมันทุกซอกทุกมุม เนื้อตัวมันมีรอยขีดข่วนมีรอยช้ำตรงโหนกแก้มกับปากตามเนื้อตัวก็มีร่องรอยการต่อสู้ดิ้นรนที่สำคัญดูเหมือนว่ามันกำลังไม่สบายมาก่อนหน้านี้ด้วย ถ้าวันนี้ผมกลับมาเฝ้าเสือกเรื่องไอ้ตุลย์ที่นี่เลยถ้าวันนี้ผมไม่ไปหามันและถ้าวันนี้ผมไปช้ากว่านี้อีกนิดไอ้ปอจะเป็นยังไง
"ปอไม่มีอะไรแล้วมึงยังไม่โดนทำอะไร ตอนนี้มึงหลับไปก่อนนะพรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่กูจะอยู่กับมึงเองไม่ต้องกลัว" อาบน้ำให้มันเสร็จผมก็จับมันใส่เสื้อยืดที่ทิ้งติดตู้ไว้ก่อนจะอุ้มมันไปนอนที่เตียงดึงมันมานอนหนุนแขนเหมือนที่เคยทำ มันเองก็กอดผมไว้แน่นเสียงสะอื้นค่อย ๆ เบาลงพร้อมกับเสียงลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ
"อย่าฝันร้ายนะปอรัก" ผมยกแขนอีกข้างโอบกอดมันไว้ก่อนจะค่อย ๆ หลับใหลตามคนที่อยู่ในอ้อมแขนไป ด้วยใจหวังว่าในค่ำคืนนี้จะไม่มีฝันร้ายใด ๆ ตามไปรังควาญมันเลยนะ...
