บทที่ 8 ตอนที่ 8 จบความสัมพันธ์
โปรดปราณ Part
ผมออกจากห้องไอ้ปอตั้งแต่สิบโมงเช้า เรื่องที่ผ่านมาตอนย่ำรุ่งจนถึงเช้าผมนับว่าเป็นความพึงพอใจอย่างหนึ่งไม่สิมันอาจจะดีกว่าที่คาดไว้ก็ได้ ไม่ใช่ว่าผมไม่เคยเอากับเด็กซิงมาก่อนแต่ไอ้ปอมันทำให้ผมรู้สึกดีกว่าคนอื่นที่เคยนอนด้วยกัน แต่ก็นั่นแหละคำว่ารู้สึกดีกับรู้สึกชอบมันห่างไกลกันมากสำหรับผมคำว่ารู้สึกดีมันก็แค่ร่างกายเรื่องเซ็กซ์เท่านั้นเอง
"อ้าวไอ้เสือคิดยังไงวันนี้ถึงโผล่หน้ามาที่บ้านได้"
"ไม่คิดไงอะพ่อแค่ง่วงอยากหาที่นอน อีกอย่างกลัวคุณพ่อที่เคารพจะลืมว่ามีลูกชายอีกทั้งคน" พ่อมองผมอย่างแปลกใจปนหมั่นไส้สายตาเหมือนไอ้โยอย่างกับพ่อลูกกัน ทำไมคนรอบข้างผมต้องมีแต่คนแบบนี้เยอะแยะเลยวะทั้งไอ้ปอไอ้โยไอ้ดิวพอกลับบ้านก็ยังมาเจอลุงแก่ ๆ ใส่งอบนั่งถางหญ้าจ้องหน้าผมแปลก ๆ อีก
"ผมขึ้นไปนอนก่อนนะพ่อมีอะไรจะคุยก็แปะไว้ก่อนตื่นแล้วจะลงมารายงานเรื่องผับให้ฟังแบบละเอียดยิบ" ผมเดินหนีสายตาแปลก ๆ ของพ่ออย่างรู้ทัน อย่ามาจ้องจับผิดอะไรผมเลยลุงเอ๊ยผมไม่มีอะไรทั้งนอกทั้งในให้ต้องล้วงความลับหรอกครับ
ตรู๊ด ๆ ๆ "ว่าไงเปา"
"พี่โปรด แคก ๆ ๆ เปาไม่ค่อยสบายพรุ่งนี้พี่โปรดมารับเปาที่โรงเรียนไปหาหมอได้มั้ยครับเปาไม่รู้จะไปกับใคร แคก ๆ ๆ " เสียงแหบของเปาดังขึ้นมาอ่อย ๆ ผมพอจะรู้อยู่ว่าเปาเป็นเด็กต่างจังหวัดเข้ามาเรียนอยู่กรุงเทพคนเดียวและใช้ชีวิตอยู่กรุงเทพคนเดียวเหมือนไอ้ปอ แตกต่างกันก็ตรงเปามีชีวิตที่ดูเหมือนว่าจะสุขสบายกว่าไอ้ปอในระดับหนึ่ง และผมก็ไม่ใช่คนแรกของเปา
"อืม งั้นหลังเลิกเรียนมารอที่เดิมนะเดี๋ยวพี่ไปรับ"
"ขอบคุณครับพี่โปรดขอบคุณจริง ๆ และต้องขอโทษด้วยที่เปารบกวนพี่โปรดอีกแล้ว แคก ๆ "
"ไม่เป็นไรหรอกเรานอนพักผ่อนเถอะ ถ้าพรุ่งนี้ไปเรียนไม่ไหวไม่ต้องไปก็ได้มั้งยังไงโทรมาบอกพี่อีกทีแล้วกัน" วางสายจากเปาผมก็มานอนคิดว่าแล้วคนที่โดนผมจัดหนักอย่างไอ้ปอล่ะมันจะเป็นอะไรบ้างไหมป่านนี้จะนอนซมหรือเปล่าวะครั้งแรกของมันด้วยสิ เอาจริง ๆ นะผมไม่ได้โฟกัสว่าซิงไม่ซิงมันจะมีความหมายหรือความพิเศษต่างกันมากมาย ถึงไม่ซิงแต่ถ้าเป็นคนที่ผมคิดว่าใช่ผมก็ไม่สนใจกับแค่เรื่องตรงนั้น
ตรู๊ด ๆ ๆ "เออว่าไงยัยชมพู่เงียบกริบไปเลยนะ"
"น้องเรียนหนักมากเลยค่ะพี่ชายอย่างอนน้องเลยนะน้องน่ะคิดถึงพี่ชายจะตาย" ผมอดหมั่นไส้กับความฉอเลาะของลูกพี่ลูกน้องที่รักเหมือนน้องสาวคนนี้ไม่ได้ คุยกันพักใหญ่ยัยน้องตัวดีก็วางสาย ผมปิดโทรศัพท์เพื่อกั้นการรบกวนต่าง ๆ ขอนอนสักพักเถอะรบกับไอ้ปอจนพลังงานแทบจะหมดละ ไอ้ปอกูคิดว่าเราคงได้เจอกันบ่อย ๆ แล้วล่ะ
"สวัสดีครับพี่โปรด"
"อืม เป็นไงมาเรียนไหวด้วยเหรองั้นไปหาหมอเลยแล้วกัน" ผมไม่ได้หันไปสนใจหรอกว่าเปาจะอาการเป็นยังไงหนักขนาดไหนผมถือว่าแค่มาทำหน้าที่ของเพื่อนมนุษย์คนหนึ่งเท่านั้น โดยที่ลืมคิดไปว่าไอ้คนที่โดนผมรุกรานตั้งแต่เมื่อวานป่านนี้มันจะเป็นยังไงและผมก็ยังไม่ได้ติดต่อมันเลยเหมือนกัน
เปาพยายามชวนคุยเรื่องนั้นเรื่องนี้เหมือนเมื่อก่อนผมก็คุยไปตามเรื่องตามราวไม่ได้คิดอะไรเยอะแยะ หมอบอกเปาเป็นต่อมทอนซิลอักเสบประกอบกับมีไข้อ่อน ๆ ต้องพักผ่อนเยอะ ๆ เปายืนยันที่จะจ่ายค่ารักษาพยาบาลเองแต่ผมก็คือผมถึงจะไม่ได้สานสัมพันธ์มีเรื่องแบบนั้นด้วยกันแล้ว มันก็ไม่ได้หมายความว่าผมจะใจไม้ไส้ระกำอะไรสักหน่อย
"กลับห้องเลยรึเปล่าเปาแวะซื้ออะไรไปกินก่อนมั้ย"
"เปาอยากกินต้มแซ่บร้อน ๆ อะพี่โปรดข้างโรงเรียนมีอยู่ร้านหนึ่งเพื่อนบอกอร่อยมาก" ผมเหลือบตามองถึงเปาจะทำท่าทางเหมือนปกติทุกอย่างแต่ผมคิดว่าผมเดาออกนะว่ามันหมายความว่ายังไง ต่อมทอนซิลอักเสบแต่อยากกินต้มแซ่บไม่เจ็บคอเหรอวะ? ถึงยังงั้นผมก็ทำตามที่เปาร้องขอมามันไม่มีเหตุผลอะไรที่ผมจะไม่ทำนี่ก็แค่พาเปาไปซื้อกับข้าวร้านที่ไอ้ปอทำงานอยู่มันไม่มีอะไรกระทบผมสักนิด
"อ้าวคุณวันนี้มาเร็วนะ" ลุงเลิศทักอย่างเป็นกันเองก่อนจะมองเปาด้วยความสงสัย
"จะซื้อใส่ถุงน่ะลุง เปาจะกินอะไรสั่งเลย" ผมเดินนำเปาไปนั่งที่โต๊ะประจำสายตาก็สอดส่องหาไอ้ปอมันอยู่ไหนวะ
"รับอะไรบ้างครับ" เสียงแหบจนแทบจะไม่ได้ยินดังขึ้นจากด้านหลัง ผมหันไปตามเสียงก็ต้องอึ้งเล็กน้อยไอ้ปอมันหน้าซีดโทรมเหมือนคนไม่สบายหนักท่าทางยืนโอนเอนจะล้มไม่ล้มแหล่
"อ้าวน้องปอทำงานอยู่ร้านนี้เองเหรอครับ" เปาเอ่ยทักทำท่าแปลกใจทั้งที่เปาเองก็น่าจะรู้ดีก็มันใกล้โรงเรียนแค่ป้ายรถเมล์เดียวเองนี่นา
"ครับ จะสั่งอะไรบ้างครับ" ไอ้ปอมันก้มหน้าก้มตารอจดรายการอาหารไม่ยอมสบตาผมสักนิด มันน่าจะรู้ว่าผมจ้องมันอยู่
"พี่โปรดจะสั่งอะไรกลับไปกินบ้างมั้ยครับ"
"แล้วแต่เปาเลยอยากกินอะไรก็สั่งเอา" ผมละสายตาจากไอ้ปอแล้วหันไปมองถนน จากนั้นเปาก็สั่งอาหารนั่นก็ไม่เผ็ดนี่ก็ไม่เผ็ดแล้วจะมากินอาหารอิสานทำไมวะ ตั้งแต่มารับออเดอร์ผมก็ไม่เห็นไอ้ปอมันอีกเลย ส่วนผมก็พาเปาไปส่งที่ห้องแล้วไปทำงานที่ผับต่อ ไอ้นัทมาหาพร้อมข้อมูลที่ไอ้ตุลย์ซุกเด็กไว้ผมกับไอ้นัทได้แต่ขำพฤติกรรมของไอ้ตุลย์ รออีกนิดนะไอ้เพื่อนรักเดี๋ยวได้สนุกแน่
ตั้งแต่วันที่มีอะไรกับไอ้ปอผมก็ไม่ได้ไปหาหรือติดต่อมันจนเกือบอาทิตย์แล้ว ผมก็ยังใช้ชีวิตตามปกติไปมหาวิทยาลัยกลับมาทำงานกินเหล้ากับเพื่อนบ้างตามประสาแต่ลืมไอ้ปอไปซะสนิทใจ จนไอ้ตุลย์โทรมาชวนไปกินส้มตำกับเพื่อนหมอมันนั่นแหละถึงได้แวบนึกถึงมัน
"โทษทีว่ะตุลย์พักนี้กูเบื่อลาบยังไงไม่รู้เดี๋ยวกูมีธุระด้วยไว้วันหลังแล้วกัน" ผมปฏิเสธคำชวนของไอ้ตุลย์แล้วตรงดิ่งไปคอนโดของมันจุดประสงค์คือไปเช็กห้องที่ซื้อไว้เมื่อเร็ว ๆ นี้ มันเป็นห้องที่อยู่ตรงข้ามกับห้องของไอ้ตุลย์ราคาแพงไม่ใช่เล่น แต่ด้วยความที่ผมอยากรู้เรื่องของมันเลยต้องลงทุนสักหน่อย อีกอย่างถือว่าซื้อไว้เผื่อพาคนที่นอนด้วยมานอนที่นี่ก็แล้วกัน
"สวัสดีครับคุณโปรด ผมกอล์ฟนะเป็นเซลล์ที่ติดต่อกับคุณโปรดน่ะครับ"
"ครับ" ผมมองสบตาผู้ชายตัวเล็กตรงหน้าไม่ต้องบอกก็รู้ว่านี่สายรับชัวร์ กอล์ฟพาผมขึ้นไปดูห้องมีแนะนำนั่นนี่หลายอย่างจนผมรู้สึกทึ่งในคำแนะนำพวกนั้นมากทีเดียว น่าสนใจแฮะ
"เย็นนี้ว่างไปกินข้าวด้วยกันมั้ย" ผมยืนหันหน้าเข้าหาระเบียงสายตามองลงไปด้านล่างก็เห็นรถราวิ่งขวักไขว่ ปากยังเอ่ยถามเรื่อย ๆ คิดว่าเขาน่าจะเข้าใจได้นะว่าผมหมายถึงอะไร
"อืม ยังไงดีน้า"
"หึหึ นั่นสิยังไงดีล่ะ" ผมก็ยังคุยไปเรื่อย ๆ ได้ก็เอาไม่ได้ก็ไม่เป็นไร
"ไปก็ได้ครับแต่กอล์ฟชอบกินอาหารอีสานนะไม่รู้คุณโปรดจะกินได้รึเปล่า"
"ยังไงก็ได้เย็นนี้ผมมารับก็แล้วกันจะพาไปร้านอร่อยเจ้าหนึ่ง" ผมคิดไปถึงร้านลาบลุงเลิศรสชาติได้ใจจริง ๆ กอล์ฟรับคำก่อนจะเดินมายืนข้าง ๆ ผมเองก็ไวพอที่จะคว้าร่างเล็ก ๆ มาจูบ แขนทั้งสองข้างของกอล์ฟยกขึ้นมาคล้องคอผมพร้อมกับจูบโต้ตอบอย่างไม่ยอมแพ้เช่นกัน
"หึหึ ไว้ต่อคืนนี้ ผมจะมารับที่หน้าคอนโดนี้สองทุ่มแล้วกันขอตัวก่อนนะ" ผมถอนจูบแล้วเอ่ยบอกคนที่กำลังทำตาเคลิ้มก่อนจะกลับไปนอนพักเอาแรงเผื่อคืนนี้ที่คอนโดของตัวเองอีกที่หนึ่ง
"จะพาไปกินร้านไหนเหรอครับ แล้วคุณโปรดจะกินได้มั้ยดูท่าทางแล้วจะไม่ใช่แนวของคุณโปรดเลยนะครับเนี่ย"
"ผมกินได้หมดอย่างร้านนี่ก็ไปนั่งกินประจำรสชาติอร่อยดี" ผมจอดรถในซอยก่อนถึงห้องแถวไอ้ปอสายตาอดมองเข้าไปข้างในไม่ได้สงสัยตอนนี้มันทำงานที่ร้านลาบมั้ง ทั้งที่รู้ว่าถ้าพากอล์ฟมาร้านนี้ต้องเจอไอ้ปอแน่ ๆ แต่ไม่ใช่ปัญหาอะไรเจอก็เจอการที่มีความสัมพันธ์เป็นคู่ค้ากันไม่จำเป็นว่าผมต้องมีกับมันแค่คนเดียว ถึงปกติผมจะไม่ค่อยเปลี่ยนเด็กบ่อย ๆ ก็เถอะแต่ถ้าเจอของถูกใจผมก็พร้อมจะซื้อของชิ้นนั้นมาลิ้มลองอีกชิ้น มันก็เหมือนกับที่ไปซื้อของตามร้านค้านั่นแหละไม่มีใครจะซื้ออยู่ร้านเดียวไปตลอดหรอกจริงไหมล่ะ
"สวัสดีครับลุง" ผมเดินนำกอล์ฟเข้าไปนั่งด้านในก่อนจะมาทักทายลุงเลิศที่กำลังก้มหน้าก้มตาทำอาหารอยู่เหมือนเคย
"อ้าวคุณโปรดหายไปหลายวันเลยนะ"
"พอดีที่มหาลัยยุ่งที่ร้านก็ยุ่งเหมือนกันน่ะลุง" ลุงเลิศรู้แล้วว่าผมทำมาหากินอะไร สายตาลุงมองเข้าไปในร้านโต๊ะประจำที่ผมนั่งอยู่ใบหน้ายิ้มแย้มค่อย ๆ หุบลงก่อนจะก้มหน้าทำอาหารต่อ จนผมเลิกคิ้วด้วยความสงสัยลุงแกเป็นอะไรวะ
"เชิญคุณโปรดไปนั่งกับเพื่อนก่อนเถอะครับ ไอ้เปี๊ยกรับออเดอร์โต๊ะห้าด้วย" ลุงเลิศไล่ผมอ้อม ๆ แล้วตะโกนเรียกเปี๊ยกเด็กเสิร์ฟอีกคนให้มารับรายการอาหารแล้วไอ้ปอมันไปไหนของมัน? ผมเดินกลับมานั่งที่โต๊ะสั่งอาหารเหมือนที่เคยสั่งทุกอย่างกอล์ฟเองก็ดูจะชื่นชอบบรรยากาศแบบนี้ อืม เข้าท่าดีไม่ติดหรูเว่อร์วัง
"คุณโปรดดูสนิทกับเจ้าของร้านที่นี่นะครับ"
"พอสมควรน่ะผมมานั่งกินบ่อย ๆ เป็นไงรสชาติเหมือนที่บอกมั้ย"
"ครับอร่อยเหมือนที่คุณโปรดโฆษณาไว้เลยรสจัดดีด้วย ซี้ดเผ็ดถึงใจ" ผมมองลิ้นแดง ๆ ที่แลบมาเลียริมฝีปากตัวเองแล้วอยากจูบสักที ผมไม่ใช่ไอ้ตุลย์ที่ถือเรื่องจูบว่าต้องจูบกับคนพิเศษเท่านั้น สำหรับผมจูบกับใครก็เหมือนกันหมดมันก็แค่ขั้นพื้นฐานที่ปูไปสู่เรื่องเซ็กซ์เท่านั้น
"มองแบบนั้นทำไมผมเขินนะ" กอล์ฟท้วงขึ้นมาเบา ๆ
"หึหึ ไม่มีอะไรหรอกแค่เห็นแล้วอยากจูบ" ผมหัวเราะเบา ๆ พูดไปตรง ๆ ตามที่คิดอยู่
"อื้อ คุณโปรดพูดอะไรอายน้องเด็กเสิร์ฟบ้างสิครับ" ผมเลิกคิ้วหันไปข้างหลังก็เห็นไอ้ปอกำลังถือกระติกน้ำแข็งมาวางให้ สีหน้าเรียบเฉยของมันทำให้ผมค่อนข้างเบาใจลงนึกว่ามันจะแสดงอาการงี่เง่าไม่พอใจเมื่อเห็นผมกับกอล์ฟ แต่มันเฉยแบบนี้ทำให้คิดว่าผมน่าจะใช้บริการมันได้ยาวนานกว่าทุกคน ผมหันความสนใจมาคุยกับกอล์ฟและดื่มโดยไม่ได้สนใจอะไรไอ้ปออีก
"คุณโปรดตกลงคืนนี้..."
"หึหึ ห้องกอล์ฟว่างมั้ยล่ะหรือว่าโรงแรมดี" ผมวางเงินค่าอาหารจำนวนเกินกว่าตัวเลขในบิลบนถาดที่ไอ้ปอยืนรออยู่
"ห้องผมก็ได้ครับแต่ถ้าห้องผมนี่คุณโปรดต้องอยู่ทั้งคืนเลยนะ"
"ก็แล้วแต่ว่ากอล์ฟมีอะไรให้ผมสนใจอยู่ด้วยทั้งคืนมั้ยล่ะ ไปกันเถอะชักอยากรู้ละว่าจะมีอะไรน่าสนใจ หึหึ" ผมเดินผ่านไอ้ปอที่กำลังเก็บโต๊ะถัดไป ผมมั่นใจว่ามันได้ยินคำสนทนาระหว่างผมกับกอล์ฟทุกคำและผมก็ตั้งใจให้มันได้ยินด้วยมันจะได้รู้ว่าผมเป็นแบบนี้ ผมกลัวว่ามันจะเผลอใจคิดไปไกลในสักวันเหมือนหลายคนที่ผมเคยเจอมา
ลึก ๆ แล้วผมไม่ได้อยากทำร้ายอะไรมันนะ มันก็แค่เด็กที่ต้องต่อสู้ชีวิตเพียงลำพัง แต่ในเมื่อผมมั่นใจว่าไอ้ปอไม่มีวันที่จะข้ามผ่านความสัมพันธ์แค่คู่นอนไปได้ ผมก็จะต้องไม่ทำอะไรที่เป็นการสุ่มเสี่ยงให้มันคิดว่ามันคือคนพิเศษเพื่อตัวของมันในวันข้างหน้า แต่ถ้ามันจะไม่คิดอะไรจนถึงวาระสุดท้ายของความสัมพันธ์นั่นก็เป็นเรื่องดีทั้งผมและตัวมันเอง
"อะ อ๊ะ อ่าา คุณโปรด" ผมกระแทกกระทั้นตัวบาง ๆ ของกอล์ฟจนตัวแทบจะลอยจากที่นอนและส่งเราทั้งคู่ไปถึงฝั่ง
"แฮก ๆ ๆ เก่งเกินไปแล้วนะครับ" กอล์ฟพลิกตัวมากอดผมมือบางก็ลูบไล้ไม่หยุด
"อืม จะเอาต่ออีกรอบเหรอ" ผมหัวเราะเบา ๆ เห็นเรียบร้อยแบบนี้เซ็กซ์จัดเหมือนกันแฮะ
"ก็ถ้าคุณโปรดไหวนะครับ" ผมรับคำท้าทายนั้นด้วยการตอบสนองความต้องการของกอล์ฟจนคนด้านล่างต้องเอ่ยปากโอดครวญว่าไม่ไหวแล้วกิจกรรมสนุกสุดเหวี่ยงถึงยุติลง ถึงใจจริง ๆ เห็นทีต้องกลับมาใช้บริการอีกแล้วล่ะ ผมวางเงินให้กอล์ฟพอ ๆ กับที่ให้ไอ้ปอ ถึงกอล์ฟจะไม่ได้ซิงแต่ลีลาถึงใจเป็นที่น่าพอใจเพราะแบบนี้แหละผมถึงชอบคนเป็นงานมากกว่า ส่วนไอ้ปอน่ะเหรอเก็บเอาไว้เปลี่ยนบรรยากาศบ้างบางทีเจออะไรเจนจัดบ่อย ๆ ก็เอียนเหมือนกันนะ
พอกลับมานอนคอนโดตัวเองในหัวก็คิดถึงแต่เรื่องไอ้ตุลย์ กูกำลังจะไปเป็นเพื่อนห้องมึงแล้วนะไอ้เพื่อนรักทีนี้แหละไส้มีกี่ขดกูจะสาวออกมาให้หมดเลยรออีกนิดนะไอ้พี่หมอตุลย์เจ้าชายในฝันของสาว
โปรดปราณ : ทำอะไรอยู่ไอ้แมงปอ
ผมส่งไลน์พร้อมสติกเกอร์ให้มันรัว ๆ แต่ไม่ขึ้นอ่านแฮะ อย่าบอกนะว่ามันไม่ได้พกโทรศัพท์ไปอีกไอ้นี่ชักพูดไม่รู้เรื่อง
ตรู๊ด ๆ ๆ ผมอดขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิดไม่ได้เมื่อโทรไปกี่สาย ๆ ไอ้ปอเด็กสิบแปดมงกุฎก็ยังไม่รับโทรศัพท์สักที อะไรวะแค่อาทิตย์เดียวมันลืมคำสั่งของผมเรื่องโทรศัพท์ซะแล้วเดี๋ยวคืนนี้กูจะกดให้จุกเลย
"ท่านโปรดเป็นอะไรครับหน้านิ่วคิ้วขมวดไม่ได้เอาน้ำออกเหรอพี่"
ผลัวะ! "สัสกูเพิ่งเอาออกเมื่อคืนโคตรมัน" ผมนึกถึงลีลาของกอล์ฟที่ยังติดใจและคงได้ใช้บริการอีกเร็วๆ นี้
"กับเด็กลาบเหรอ จะเล่นอะไรก็ยั้งมือหน่อยนะท่านอาทิตย์ที่แล้วท่านก็เล่นมาจนระบมเลยสิมิน่าเด็กลาบถึงกับหน้าคะมำน็อกกลางร้านเอาดื้อ ๆ " ผมชะงักมือที่กำลังจิ้มส่งสติกเกอร์หมีโกรธให้ไอ้ปอคิ้วก็เผลอขมวออย่างอัตโนมัติ
"เมื่อไหร่วะ"
"อ้าวพี่ไม่รู้เหรอเห็นเป็นลูกค้าประจำร้านกับเป็นเจ้าของเด็กลาบผมก็นึกว่ารู้เรื่อง อาทิตย์ที่แล้วสามทุ่มกว่า ๆ ผมไปนั่งร้านนั้นไงเด็กลาบเสิร์ฟอาหารไปมาอยู่ ๆ หน้าคะมำน็อกกลางร้านแถมตอนนั้นน้องมันกำลังถือหม้อจิ้มจุ่มร้อน ๆ ด้วยนะพี่ น้ำร้อนลวกทั้งแขนผมรีบเอาน้ำแข็งประคบแทบไม่ทัน ผมนี่แหละเป็นคนอุ้มน้องมันไปหาหมอที่คลินิกข้างโรงเรียน สุดท้ายน้องลาบโดนหยอดน้ำเกลือไปถุงส่วนแขนที่ถูกน้ำร้อนลวกดีที่ผมประคบน้ำแข็งมาด้วยไม่งั้นมีหวังแสบกว่านี้อีก ผมก็นึกว่าพี่รู้เรื่องแล้วนะเนี่ย" ไอ้ดิวพูดกับผมด้วยท่าทางจริงจังขึ้นกว่าเดิม
"ก็วันจันทร์กูยังเห็นมันไปทำงานอยู่นี่"
"อ้าวไปเฝ้าเด็กมาเหมือนกันเหรอแล้วน้องมันไม่ได้บอกอะไรรึไง ผมว่าถึงน้องมันไม่บอกพี่ก็น่าจะดูออกอยู่นะตอนวันอังคารผมไปยังเห็นหน้าน้องมันซีด ๆ อยู่เลยนี่ยังซื้อฮีรูดอยด์ไปฝากด้วยน้องมันยกมือไหว้ขอบคุณผมใหญ่"
"ไม่รู้สิวันที่กูไปกูแค่แวะพาเปาไปซื้อต้มแซ่บ"
"งั้นเมื่อคืนที่บอกว่าเพิ่งเอามาก็ไม่ใช่น้องลาบน่ะสิพี่" ไอ้ดิวถามเสียงเรียบ ๆ สีหน้าแววตาไม่ได้แสดงท่าทางอะไร ผมนั่งนิ่งฟังที่ไอ้ดิวถามหัวใจอดกระตุกเบา ๆ ไม่ได้ อาทิตย์ที่แล้วไอ้ปอมันไม่สบายคงเพราะโดนผมทำถึงเช้านั่นแหละ แล้วมันเสือกไปทำงานทำไมวะ ผมก็อุตส่าห์ลากับลุงเลิศให้แล้ว อืม นี่สินะเหตุผลที่เมื่อวานลุงเลิศดูตึง ๆ ใส่ผม
"เฮ้อ ผมไปเรียนก่อนนะพี่ อ้อ..แนะนำว่าพี่อย่าไปเล่นอะไรกับน้องมันอีกเลยถือว่าทำบุญเถอะ ผมดู ๆ แล้วน้องมันก็ไม่ใช่เด็กเกเรเลวร้ายอะไร เท่าที่ฟังจากลุงเจ้าของร้านมาน้องมันออกจะน่าสงสารน่าเห็นใจด้วยซ้ำบาปกรรมมันมีจริงนะพี่โปรด ผมไปล่ะสวัสดีครับพี่" ไอ้ดิวพูดขึ้นมาด้วยท่าทางเงียบขรึมเหมือนไอ้ดิวคนที่ผมรู้จักในวันแรก ๆ ก่อนที่มันจะเดินจากไปทิ้งไว้แต่คำพูดของมันที่กระทบต่อมความละอายของผมจัง ๆ
ผมคงผิดมากจริง ๆ ถึงแม้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นมันจะเกิดเพราะความสมยอม แต่ผมก็รู้ทั้งรู้เหตุผลที่มันสมยอมไม่ใช่เพราะมันอยากได้เงินมันก็แค่เด็กหลงทางที่สับสนและเหนื่อยล้ากับชีวิตคนหนึ่ง แต่ผมก็ฉวยโอกาสตอนมันกำลังหลงทางซ้ำเติมลงไปอีก แบบนี้ระหว่างผมกับมันเรื่องคงจบเร็วกว่าที่คิดไว้เพื่อที่มันจะได้ไม่ถลำตัวไปมากกว่านี้ นี่คงเป็นเรื่องเดียวที่ผมพอจะทำให้มันได้
ก๊อก ๆ ๆ วันนี้ผมใช้วิธีเคาะประตูห้องมันแทนการตบปัง ๆ เหมือนทุกครั้งหวังว่ามันจะไม่ด่าอีกนะ
"อ้าว สวัสดีครับพี่" ผมรู้สึกแปลกใจนิดหน่อยเมื่อเห็นไอ้ปอยกมือไหว้แต่ไม่ได้สนใจอะไรมากนัก
"อะ เออ ถอยดิ๊กูร้อนอยากอาบน้ำ" มันใส่เสื้อกล้ามทำให้ผมเหลือบเห็นรอยแดง ๆ ยังมีให้เห็นที่ต้นแขน อืม โดนเยอะนี่หว่า
"ครับ" ไอ้ปอหลีกทางให้ผมเข้าไป ทุกอย่างยังเหมือนเมื่ออาทิตย์ที่แล้วถึงจะมีของเพิ่มมาเต็มห้องแต่มันก็ยังสะอาดสะอ้านเหมือนเดิม
"ผ้าเช็ดตัวกูล่ะ" ผมปิดพัดลมของมันแล้วเปิดพัดลมไอเย็นทั้งสามตัวแทน จะเค็มไปไหนวะ
"นี่ครับ" ไอ้ปอเอาผ้าเช็ดตัวที่พับอยู่ในตู้มายื่นให้สายตามันยังไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงจากตอนก่อนที่จะได้กัน เฮ้อ ค่อยโล่งใจขึ้นมาหน่อย ผมลุกไปอาบน้ำออกมาอีกทีไอ้ปอก็ยังทำการบ้านอยู่มั้ง
"มึงมาทำการบ้านตอนนี้แล้วจะนอนกี่โมงพรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียนแต่เช้าไม่ใช่เหรอ"
"ต้องส่งพรุ่งนี้คาบแรกน่ะครับ" ไอ้ปอพึมพำตอบมือก็จดงานยิก ๆ ผมนั่งมองมันจากด้านหลังก่อนจะควักเงินในกระเป๋าที่มีอยู่ทั้งหมดวางให้มันบนเตียง
"ปอกูจะจบความสัมพันธ์คู่นอนกับมึงแล้วนะ"
"ครับ" ไอ้ปอก็ยังก้มหน้าก้มตาทำการบ้านเหมือนเดิม ดีแล้วที่มันไม่โวยวายฟูมฟายอะไรจบง่าย ๆ แบบนี้สบายใจทั้งคู่
"ทุกก้าวมันไม่มีคำว่าง่ายในชีวิต ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นสองสิ่งที่จะทำให้มึงผ่านมันไปได้ก็คือต้องมีสติและความอดทน โตขึ้นทุกวันแล้วนะมึงน่ะจะทำอะไรต่อไปนี้ก็ให้คิดดี ๆ มึงก็รู้ว่าที่กำลังทำมันผิดเรื่องที่เกิดขึ้นก็ถือว่าเป็นบทเรียนก็แล้วกัน เริ่มต้นใหม่ซะตั้งใจเรียนให้จบมีอะไรจะให้กูช่วยก็โทรหรือไลน์มาได้ กูไปละนะไอ้แมงปอ" พูดจบผมก็เดินออกจากห้องมันโดยไม่หันกลับไปมองคนที่อยู่ด้านหลังว่าจะมีท่าทียังไง
"โชคดีก็แล้วกันปอรัก" ผมสูบนิโคตินเข้าปอดลึก ๆ ก่อนจะปล่อยควันออกมาสักพักควันและกลิ่นของนิโคตินก็สลายไป มันก็คงจะเหมือนเรื่องของผมกับไอ้ปอนี่แหละสักวันมันก็จะจางหายไปเอง
"ว่าไงไอ้ท่านโปรดกว่าจะเสด็จออกมาได้นะ" ผมล่ะเอือมกับไอ้โยจริง ๆ เมื่อไหร่จะจับมันไปประเคนให้ไอ้ดิวได้วะ
"พูดแค่นี้ทำเป็นตาขวางหน้าบึ้งมาก ๆ อีกหน่อยก็ถูกเรียกว่าไอ้แก่หรอก"
"ไอ้พี่แก่" หน้าไอ้ปอแวบมาพร้อมกับสรรพนามที่มันชอบเรียก
"หึหึ มึงเองก็ระวังตัวไว้ให้ดีนะโยระวังจะได้ผัวเป็นรุ่นน้อง" ไอ้โยทำหน้าเหมือนฟ้าจะถล่มจากนั้นมันก็อ้าปากด่าผมไฟแลบ อืมเพลินดีแฮะแต่ถูกไอ้ปอบ่นฟังเพลินกว่านี้อีก
"หึหึ ถูกไอ้โยด่ายังทำตาลอยได้นะมึง"
"กูถือว่าเป็นเสียงนกเสียงกาน่ะ" ผมหัวเราะขำหันไปตอบไอ้ตุลย์ ไอ้นี่พักนี้ไม่ได้คั่วเด็กมินแฮะสักวันหางมันก็โผล่เองแหละจะซุ่มได้นานแค่ไหนเชียว
"มึงกูอยากกินลาบรสจัด ๆ พากูไปหากินหน่อย" ไอ้โยขยับมานั่งทำปากแจบ ๆ ข้าง ๆ ผม เห็นแล้วอยากประเคนเลือดให้มันแล้วให้มันไปหาลาบเอาข้างหน้า
"ไป ๆ กูก็อยากไปกินเย็นนี้เลยดีมั้ยกูเพิ่งไปกินมารับรองว่าแซ่บมาก" ไอ้ยิ้มรีบนำเสนอทันที ผมอยากปฏิเสธมันไปเหมือนกันแต่ครั้งก่อนก็ปฏิเสธไปรอบหนึ่งแล้วขืนไม่ไปอีกมีหวังโดนด่าจนหูชาแน่
"เออ จะไปที่ไหนก็แชร์โลเคชันมาก็แล้วกัน อย่าให้ไกลมากนะมึงแค่ร้านลาบน้ำตกกินที่ไหนก็เหมือนกันหมด"
"มึงนี่ขวางโลกจริง ๆ นะอิโปรด ถามหน่อยเถอะเวลามึงจะเอากับใครลูบก้นไม่มีหางมึงก็แดกได้หมดมั้ย ทุกสิ่งทุกอย่างมันต้องมีการคัดสรรบ้างเว้ยไม่ใช่สักแต่จะยัดเข้าปากเข้ารู" ไอ้ยิ้มแว้ดขึ้นมา ผมก็ไม่ได้สนใจฟังอะไรเพราะแบบนี้แหละถึงไม่ค่อยชอบเอากับผู้หญิงเสียงดังแว้ด ๆ หนวกหูชะมัด
"ยิ้มกูว่ามึงอย่าด่าไอ้โปรดมันมากเลย" ไอ้โยพูดด้วยน้ำเสียงเข้มขึ้นผมเหลือบตามองมัน ใจก็ไม่คิดหรอกว่าอย่างไอ้โยน่ะเหรอจะออกตัวแทนผมแบบหวังดี มันกวนตีนจะตายเดี๋ยวคงหาเรื่องด่าผมอีก
"ทำไมวะโยมึงออกหน้าแทนมันแบบนี้มีซัมติงอะไรกันรึเปล่า อย่าบอกนะว่าพวกมึงกินกันเอง! " ถ้าว่าไอ้โยแอคติ้งเก่งแล้วไอ้ยิ้มก็คงไม่หนีกันสักเท่าไหร่
"ด่ามันไปมันก็ไม่สะทกสะท้านอะไรหรอกยิ้ม มึงจะสีซอเหนื่อยเปล่า ๆ ฮ่า ๆ ๆ ๆ " ผลัวะ! ไอ้โยหัวเราะมาผมก็โบกมันจนหัวทิ่มไป สัสมาหลอกด่าว่ากูเป็นควายเดี๋ยวมึงจะได้พี่ผัวเป็นควายนะเพื่อนโย ผมจ้องไอ้โยเขม็งจนมันเริ่มลนลานแล้ววิ่งไปหาไอ้นัทที่กำลังเดินตรงมา ที่บอกว่าไอ้โยเป็นคู่แฝดไอ้ปอคงไม่ใช่ทุกเรื่องแล้วล่ะอย่างน้อยไอ้ปอก็ไม่เคยด่าว่าผมเป็นควายนี่ ไอ้แมงปอกูขอให้มึงใช้ชีวิตให้มีความสุขและเป็นต้นกล้าที่แข็งแกร่งในสักวันนะ...ปอรัก
