บทที่ 9 ตอนที่ 9.1 ของเล่นราคาถูก
ปอรัก Part
ผมมองตามหลังคนที่ก้าวขาออกจากห้องโดยไม่หันกลับมา มันจบเร็วกว่าที่ผมคิดเนอะถึงจะไม่รู้ว่าเพราะอะไรทำไมถึงจบเร็วแบบนี้แต่ก็พอจะเดาเหตุผลได้ ก็ตั้งแต่ที่ผมกับพี่โปรดมีอะไรกันพี่โปรดก็ไม่เคยติดต่อมาสักครั้ง ตรงกันข้ามผมเห็นพี่โปรดอยู่กับคนสองคนในเวลาเพียงไม่กี่วันและก็เป็นไม่กี่วันหลังจากที่เรามีอะไรกันเป็นครั้งแรกด้วย
น่าสมเพชตัวเองชะมัดโดนเอาครั้งแรกผมก็ป่วยจนไข้ขึ้นแต่ก็ยังไม่เจียมตัวฝืนสังขารไปทำงานจนเป็นลมเป็นแล้งเดือดร้อนลูกค้าร้านลาบต้องหามไปส่งคลินิกอีก แถมเย็นถัดมายังเห็นคนที่เปิดซิงตัวเองมากับคนที่เป็นเหตุผลให้ผมตัดสินใจอยากเอาชนะถึงขั้นเสนอตัวให้พี่โปรด สุดท้ายเขาก็กลับไปเอากันอยู่ดีผมยอมแพ้แล้วครับพี่เปา
ยังนะความน่าสมเพชผมยังไม่หมดแค่นั้น ไม่กี่วันถัดมาผู้ชายที่เปิดซิงผมยังควงอีกคนมาร้านที่ก็รู้ว่าผมทำงานอยู่นี่แทบจะเอากันด้วยวาจาที่ร้านลาบให้ผมฟังอีก อืม ทำไมไม่หาร้านที่โรแมนติกกว่านี้วะ หลังจากวันนั้นผมก็ไม่เคยเจอพี่โปรดอีกเลยจนถึงเมื่อกี้ที่พี่เขามาบอกจบนั่นแหละ
ก็นะถึงผมจะอยากให้พี่โปรดเป็นครอบครัวเพียงหนึ่งเดียวที่ผมมีบนโลกนี้มากแค่ไหนแต่ผมก็ไม่สามารถยื้อหรือขอร้องอะไรได้เพราะผมไม่มีสิทธิ์ตรงนั้น ผมเคยอ่านเจอประโยคหนึ่งที่บอกว่าเราไม่สามารถเก็บทุกคนที่อยากให้อยู่ในชีวิตไว้กับเราได้ ทุกคนมีความรู้สึกเป็นของตัวเองถ้าเขาไม่สบายใจจะอยู่และอยากจากไปเราก็ห้ามไม่ได้เช่นกัน
ผมหันไปมองรอบห้องข้าวของพวกนี้ล่ะผมจะทำยังไงกับมันดีคงต้องหาวิธีส่งคืนให้พี่โปรดสินะผมเก็บไว้ก็ไม่ได้ใช้ประโยชน์หรอกเสียดายของเปล่า ๆ แถมเป็นภาระค่าไฟให้ผมต้องจ่ายอีก อ้าวเฮ้ย แล้วที่บอกจะจ่ายค่าไฟให้ล่ะพี่แม่งไม่รับผิดชอบเลยว่ะ
"ฮึกก เอาค่าไฟเดือนนี้มาให้ปอก่อนเลยนะไอ้พี่โปรด" ผมกัดริมฝีปากตัวเองพยายามกลั้นสะอื้นย้ำกับตัวเองว่าไม่เป็นอะไรหรอก สักวันเรื่องนี้ก็ต้องเกิดขึ้นอยู่ดีเพียงแต่ว่ามันมาถึงเร็วจนตั้งตัวไม่ทันแค่นั้นเอง
ผมกลับมาตั้งใจทำการบ้านต่อให้เสร็จ แต่ยิ่งเขียนสมุดที่จะส่งการบ้านพรุ่งนี้ก็ยิ่งเปียกจนต้องเบรกตัวเองด้วยการลุกไปอาบน้ำอีกรอบ พวกครีมอาบน้ำแปรงสีฟันยาสีฟันโฟมล้างหน้าหรืออะไรที่เป็นของพี่โปรดผมก็เก็บใส่ถุงให้หมด พอได้เก็บในห้องน้ำแล้วมันก็ลามไปเก็บในห้องด้วยบ็อกเซอร์กางเกงในเสื้อกล้ามผ้าเช็ดตัว นี่มานอนห้องผมไม่กี่ครั้งเองนะยังมีข้าวของพี่โปรดเยอะขนาดนี้ ดีแล้วล่ะที่พี่โปรดเอ่ยปากจบความสัมพันธ์ตอนผมยังไม่เปลี่ยนไปมากกว่านี้ ตอนนี้พี่เขายังไม่มีอิทธิพลจนถึงขั้นทำให้ผมไม่เป็นตัวของตัวเองนี่คือเรื่องดีของน้ำตาที่ผมแลกมากับประสบการณ์ครั้งแรก
"แล้วจะคืนของให้ยังไงวะโทรไปให้มาเอาเหรอ? ไม่ดีกว่าเดี๋ยวหาว่ากูไปเรียกร้องความสนใจอีก ไอ้น้ำตานี่ก็เหมือนกันเมื่อไหร่มึงจะหยุดไหลสักทีถึงมึงไม่รู้ว่าพ่อแม่เป็นใครแต่ป่านนี้พวกเขาคงจะสุขสบายมีความสุขกันอยู่ เพราะงั้นมึงไม่ต้องไหลมาอีกเลยนะรอให้กูสอบตกเมื่อไหร่ก่อนมึงค่อยไหลออกมา" ผมเก็บข้าวของทุกอย่างวางรวมกันที่ปลายเตียง ปากก็ทั้งบ่นทั้งด่าน้ำตาตัวเอง มันไม่รักดีไหลออกมาทำไมเสียดายน้ำตาเปล่า ๆ
"ฮึกก ฮือออ" เมื่อสิ้นสุดความอดทนทุกอย่างผมก็ได้แต่นอนหงายบนพื้นแคบ ๆ ในห้องที่อยู่ตามลำพังคนเดียวตั้งนาน แค่มีอีกคนเข้ามาป้วนเปี้ยนในพื้นที่ส่วนตัวเพียงไม่กี่ครั้งมันทำให้มึงหวั่นไหวไปมากขนาดนี้เลยเหรอวะ นี่มึงกำลังคาดหวังอะไรอยู่หรือเปล่าไอ้ปอ
ผมยกแขนทับปิดดวงตาทั้งคู่ของตัวเองไว้ไม่ให้เห็นทุกอย่างภายในห้อง ห้องเล็ก ๆ ที่เคยมีไอ้แก่ขี้เมามานอนด้วย ห้องเล็ก ๆ ที่เคยมีคนตัวควาย ๆ หลงมาพักกายให้ผมหายเคว้งคว้าง ห้องที่เคยมีเสียงถกเถียงเสียงดังให้เพื่อนห้องต้องมาว่าเอาในเย็นวันหนึ่ง ห้องที่เคยมีผู้ชายคนหนึ่งนอนหนุนแขนผู้ชายอีกคน ห้องที่ตอนนี้มันกลับมาเป็นเหมือนเดิมนั่นคือเหลือเพียงแต่ผมที่อยู่ตามลำพังเหมือนที่ผ่านมา
ติ๊ด ๆ ๆ ๆ ผมไม่รู้ว่าผมร้องไห้ไปนานเท่าไหร่มารู้ตัวอีกทีก็ได้ยินเสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นเหมือนทุกวัน มันทำให้ผมคิดได้ว่าไม่ว่าผมจะเจอสถานการณ์อะไรที่เลวร้ายมากแค่ไหน ยิ่งบทเรียนยากขึ้นเท่าไหร่แต่ถ้าผมผ่านมันไปได้ผมก็จะยิ่งเก่งขึ้นเท่านั้น พอคิดได้แบบนั้นผมก็ลุกไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมตัวไปลอกการบ้านไอ้เบียร์ต่อที่โรงเรียน
แน่ล่ะสิเมื่อดึกผมเสียทั้งน้ำตาเสียทั้งเวลาไปตั้งนานนี่ ขนาดนาฬิกาปลุกมันไม่มีชีวิตแต่มันยังต้องทำหน้าที่ของมันทุกวันเลย แล้วผมเป็นคนมีเลือดเนื้อมีชีวิตมีความคิดและมีความรู้สึกผมก็ต้องทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดจะได้ไม่แพ้นาฬิกาปลุกเอา สู้เว้ยไอ้ปอรัก!
"ปอ"
"อืม ว่า" ปากก็ตอบรับไอ้คิทที่เรียกเสียงออดเสียงอ้อนจนขนลุกแปลก ๆ แต่มือก็ยังเร่งลอกการบ้านของไอ้เบียร์ไม่หยุด
"เย็นนี้มึงไปส่งกูซื้อของที่ห้างหน่อยได้มั้ยอะปอ"
"กูต้องทำงานมึงก็รู้นี่ ไปกับไอ้เบียร์สองคนได้มั้ยล่ะลองชวนมันดูสิ"
"เหอะไม่เอาอะกูจะไปกับมึงวันนี้มึงลาสักวันไม่ได้เหรอปอ นะ ๆ เดี๋ยวกูไปช่วยพูดกับลุงเลิศให้เอง"
"แล้วมึงจะไปซื้ออะไรสำคัญมากรึเปล่าล่ะ"
"สำคัญที่สุดกูจะไปซื้อให้คนสำคัญ" ผมหยุดภารกิจเร่งด่วนเมื่อทุกอย่างสิ้นสุดลง เสร็จทันเวลาพอดี
"จะไปซื้อของให้แฟนรึไง" ผมกระเซ้าจนมันทุบมาที่หลังดังปึก กูเจ็บนะมึงเดี๋ยวก็เสียบกลับสักทีหรอกน้องคิทตี้
"กูมีแฟนที่ไหนกันล่ะกูจะไปซื้อของขวัญวันเกิดให้พ่อกูต่างหากมะรืนนี้วันเกิดพ่อของกู" ไอ้คิทยิ้มกว้างเมื่อมันพูดถึงพ่อ น่าอิจฉาชะมัดเนอะคนที่ได้ซื้อของขวัญให้พ่อแม่เนี่ยผมเองก็อยากมีเวลาแบบนี้บ้างเหมือนกัน
"อือ ๆ งั้นเดี๋ยวกูไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเลยไปขอลุงเลิศก็แล้วกัน เจอกันที่โลตัสเลยห้างใหญ่ ๆ กูไม่ไปนะคิทกูกลัวเขาไม่ให้เข้า"
"จะพากันไปไหน" เสียงเข้ม ๆ ของไอ้เบียร์ดังขึ้นมาเหมือนจะจับผิด
"กูจะไปส่งไอ้คิทซื้อของขวัญวันเกิดให้พ่อมันมึงไปด้วยกันสิเบียร์"
"ไม่เอากูอยากไปกับมึงสองคนนะไอ้ปอ" ไอ้คิทก็รีบปฏิเสธขึ้นมาก่อนที่มันสองคนจะส่งสายตารบราฆ่าฟันกันต่อ
"แต่กูจะไปด้วยกูไม่ยอมให้ไอ้มดแดงแปลงร่างไปคนเดียวหรอก"
"ไอ้เบียร์มึงอย่าว่ากูโง่เลยนะคือกูก็โง่จริง ๆ แหละแต่ไอ้มดแดงแปลงร่างนี่คืออะไรวะ" ผมอดชูมือถามไอ้เบียร์ไม่ได้
"หึหึ นั่นสินะไอ้คิทมึงน่าจะรู้จักดีนี่ทำไมมึงไม่ลองอธิบายให้คนที่มึงบอกว่ารักแบบเพื่อนรักฟังหน่อยล่ะ แล้วไอ้ปอกูว่าจะถามตั้งแต่มาถึงละมึงเป็นอะไรทำไมตาบวมแบบนั้นนี่ร้องไห้มารึเปล่า" ผมรีบก้มหน้าก้มตาลงทันทีอุตส่าห์เอาน้ำแข็งประคบก่อนออกมาแล้วนะแต่ตาก็ยังปูดเป็นไข่เป็ดอยู่เลย
"อือใช่ มึงเป็นอะไรอะปอมีใครแกล้งอะไรมึงอีกหรือเปล่า บอกกูได้เลยนะเดี๋ยวกูจะไปจัดการมันเอง" ผมแทบจะกลั้นหัวเราะไม่อยู่ โถไอ้เพื่อนคิทถึงมันจะความสูงไล่เลี่ยกับผมแต่มันก็ตัวบางกว่าผมเถอะ ตัวมันก็พอ ๆ กับพี่เปานั่นแหละแล้วจะเอาอะไรไปจัดการคนอื่นวะ
"ไม่มีอะไรกูแค่คิดถึงหลวงพ่อน่ะ" ผมได้แต่ยกนิ้วชี้กับนิ้วกลางไขว้กันแอบไว้ด้านหลัง ขอโทษนะครับหลวงพ่อที่ปอเอาหลวงพ่อมาอ้างก็ชีวิตปอมีเรื่องให้ต้องเสียใจแค่เรื่องหลวงพ่อนี่
"เฮ้อกูว่าละ หลวงพ่อท่านจากไปแล้วมึงก็อย่าทำให้ท่านเป็นห่วงอีกเลยปอยังไงมึงก็มีกูอยู่ด้วยทั้งคนนะ"
เพียะ! "ไอ้เบียร์! " ทันทีที่ไอ้เบียร์ยกมือขึ้นมาลูบหัวผมไอ้คิทก็ปัดมือไอ้เบียร์อย่างแรงทันควันเหมือนกัน มันสองคนเริ่มส่งเสียงครางฮึ่ม ๆ ใส่กันแต่ก่อนที่จะมีสงคราม อาจารย์ก็เข้ามาทันเวลาพอดี โชคดีไปไม่งั้นคนที่จะเละก็คือคนกลางแบบผมนี่แหละว่าแต่ไอ้มดแดงนี่มันอะไรวะ? สงสัยงานนี้ผมคงต้องหาคำตอบเอาเองแล้วล่ะครับ
