บทที่ 106 งานเลี้ยงของนักโทษ

น้ำเสียงของเขาเริ่มมีร่องรอยของความหวั่นไหวเจืออยู่บางเบา

"ง่ายนิดเดียว"

ปลายนิ้วของสุดารัตน์ไล้ไปตามแนวคิ้วของเขาอย่างแผ่วเบา เลื่อนต่ำลงมาเรื่อยๆ จนกระทั่งหยุดนิ่งอยู่ตรงตำแหน่งหัวใจ

"นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป เราจะไม่ใช่ผู้คุมขังของมันอีกแล้ว"

"แต่เราจะเป็น... ผู้ชี้แนะของมัน"

"และสิ่งแรกที่ผู้ชี้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ