อดีตภรรยาใจเพชร

"คุณภูมิ... อย่าค่ะ"

สุดารัตน์ยกมือขึ้นดันแผงอกแกร่ง พยายามต้านทานชายหนุ่มที่ทาบทับอยู่เหนือร่าง

เธอไม่คิดเลยว่าหลังจากที่ภูมิหายหน้าไปนานถึงสองเดือนพร้อมกับข่าวฉาวเรื่องผู้หญิงไม่เว้นแต่ละวัน เขาจะกลับมาที่บ้านอย่างกะทันหัน และยิ่งไม่คิดว่าการกลับมาของเขาคือการมาเพื่อทำเรื่องแบบนี้

ภายในห้องนอนมีเพียงแสงไฟสีส้มนวลตาจากโคมไฟหัวเตียงที่เปิดอยู่ แสงสลัวนั้นขับเน้นโครงหน้าอันหล่อเหลาคมคายของชายหนุ่มให้ดูโดดเด่นยิ่งขึ้น โดยเฉพาะดวงตาสีรัตติกาลคู่นั้นที่จ้องมองมาอย่างดุดันราวกับพญาอินทรีที่กำลังจ้องตะครุบเหยื่อ

ภูมิไม่เอ่ยปากพูดพร่ำทำเพลง เขาจัดการปลดเปลื้องชุดนอนตัวบางออกจากร่างของเธออย่างรวดเร็ว ฝ่ามือหนาที่หยาบกร้านลูบไล้ไปทั่วเรือนร่างบอบบาง

สุดารัตน์ถูกเขาปลุกเร้าอารมณ์อย่างรวดเร็ว มือเรียวบางของเธอยันอยู่ที่หน้าอกแน่นตึงของภูมิ นัยน์ตาคู่สวยเริ่มฉ่ำเยิ้มด้วยหยาดน้ำใสแห่งความปรารถนา

"คุณ..."

คำปฏิเสธยังไม่ทันได้หลุดออกจากปาก ก็ถูกกลืนหายไปในห้วงแห่งตัณหา

ภูมิดึงรั้งเธอให้จมดิ่งลงสู่ห้วงอารมณ์อันเร่าร้อนไปด้วยกัน

สายฝนเริ่มโปรยปรายลงมานอกหน้าต่างตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่มีใครรู้ เสียงสายฝนที่ตกกระทบใบไม้ดังซู่ซ่า ผสานเข้ากับเสียงลมหายใจหอบกระเส่าของชายหนุ่มและเสียงสะอื้นแผ่วเบาของหญิงสาวภายในห้อง กลายเป็นบทเพลงแห่งราตรีที่แสนเศร้าและเร่าร้อน

เมื่อพายุสวาทสงบลง สุดารัตน์แทบไม่มีแรงแม้แต่จะขยับปลายนิ้ว ร่างกายร้าวระบมราวกับถูกรถบรรทุกสิบล้อบดขยี้ โดยเฉพาะส่วนล่างที่รู้สึกเจ็บแสบและปวดหนึบ

เธอพยายามฝืนกายลุกขึ้น ผิวขาวเนียนละเอียดเต็มไปด้วยรอยจูบสีกุหลาบที่ตีตราจองไปทั่วเรือนร่าง แสดงให้เห็นว่าบทรักเมื่อครู่ดุเดือดเพียงใด ตั้งแต่ไหปลาร้าไล่ลงไปจนถึงหน้าท้องแบนราบ ล้วนถูกภูมิประทับตราด้วยริมฝีปากและปลายลิ้น ท่วงท่าลีลาที่เขาใช้ในค่ำคืนนี้มีนับสิบ และยังมีรูปแบบใหม่ๆ ที่เขาไม่เคยทำมาก่อน

สุดารัตน์ตั้งใจจะลุกไปชำระร่างกายในห้องน้ำ แต่เท้ายังไม่ทันแตะพื้น ก็ถูกมือหนาของภูมิคว้าเอวบางดึงกลับไปที่เตียงอีกครั้ง

ดูเหมือนว่าคืนนี้ไฟปรารถนาของเขาจะยังไม่มอดดับลงง่ายๆ

ไหล่กว้างของภูมิแบกรับเรียวขาคู่สวยของสุดารัตน์เอาไว้ เขาบดขยี้ริมฝีปากลงมาอย่างหนักหน่วง ก่อนจะพลิกร่างเธอและรุกล้ำเข้ามาอีกครั้ง

ภาพคำพูดของ 'คุณย่าทัศนีย์' เมื่อวาน และสายตาที่จ้องจะตะครุบสมบัติของเครือญาติคนอื่นๆ ผุดขึ้นมาในหัวของเขา

ริมฝีปากบางเฉียบของภูมิจรดลงที่ข้างใบหูของสุดารัตน์ น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยแรงอารมณ์กระซิบแผ่ว

"มีลูกให้ฉัน... ได้ไหม"

น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนลงอย่างหาได้ยาก ราวกับกำลังปรึกษาหารือ

ทว่าประโยคนั้นกลับทำให้ดวงตาของสุดารัตน์สว่างวาบขึ้นมาในทันที ความขมขื่นแล่นพล่านไปทั่วขั้วหัวใจ

แต่งงานกันมาหลายปี คุณย่าทัศนีย์พยายามกดดันเรื่องทายาทมาตลอดทั้งทางตรงและทางอ้อม แต่ภูมิก็ปฏิเสธมาโดยตลอด ทว่าครั้งนี้เขากลับเป็นฝ่ายเอ่ยปากขอมีลูกกับเธอเอง... เป็นเพราะ 'อรวรรณ' กำลังจะกลับมาใช่ไหม?

เธอคิดด้วยความสมเพชตัวเอง

ภูมิคงต้องผิดหวังเสียแล้ว เพราะร่างกายของเธอเป็นประเภทที่ตั้งครรภ์ยากเหลือเกิน

เหตุการณ์เมื่อตอนอายุ 18 ปี ในป่าลึกทางภาคเหนือท่ามกลางพายุฝนกระหน่ำ ความหนาวเหน็บที่กัดกินไปถึงกระดูกดำ ลมพายุที่พัดกรรโชกแทบจะแช่แข็งเลือดในกายของเธอ

ในเวลานั้น สิ่งเดียวที่ยึดเหนี่ยวจิตใจให้เธอมีชีวิตรอดมาได้ คือคำสัญญาของภูมิ เขาบอกชัดเจนว่าเมื่อลงจากดอยได้แล้ว เขาจะแต่งงานกับเธอ

แต่สุดท้าย สิ่งที่เธอได้รับกลับเป็นข่าวการหมั้นหมายระหว่างเขากับอรวรรณ

คำสัญญาที่เคยให้ไว้ ถูกสายลมพัดปลิวหายไปจนไม่เหลือซาก นั่นเป็นครั้งที่สองที่ภูมิผิดสัญญา

และเธอก็ชินชากับการเป็นผู้ให้ที่ไม่เคยได้รับสิ่งตอบแทน

เมื่อเห็นสุดารัตน์เงียบไป ภูมิก็เพิ่มแรงกระแทกกระทั้นคล้ายจะลงโทษ ดึงสติของเธอกลับมาอย่างป่าเถื่อน

"ได้ไหม?"

คำถามเดิม แต่คราวนี้แฝงไปด้วยน้ำเสียงบังคับข่มขู่

สุดารัตน์รวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย ข่มความเจ็บปวดที่กรีดแทงในหัวใจแล้วตอบกลับไป

"ค่ะ"

หลังจากผ่านศึกหนักถึงสองครั้ง สุดารัตน์ก้าวลงจากเตียงด้วยขาที่สั่นเทา เธอลากสังขารอันหนักอึ้งตรงไปยังห้องน้ำ

เมื่อจัดการธุระส่วนตัวเสร็จเรียบร้อย เธอสวมชุดคลุมอาบน้ำเดินออกมา ก็ได้ยินเสียงทุ้มที่เปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยนและอดทนของภูมิ

"ไม่ต้องกลัวนะ รอผมอยู่ที่บ้าน เป็นเด็กดีนะ เดี๋ยวผมจะรีบไปหา"

ภูมยืนคุยโทรศัพท์อยู่ริมหน้าต่าง แววตาของเขาช่างดูอ่อนโยนเหลือเกิน

สุดารัตน์ยืนตัวชาอยู่ที่เดิม ความหนาวเหน็บแล่นปราดไปทั่วร่าง จู่ๆ ขอบตาก็ร้อนผ่าวราวกับมีใครกำทรายมาสาดใส่ดวงตา มันแสบพร่าไปหมด

ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าปลายสายคือใคร

เธอรู้จักภูมิมาตั้งแต่สิบขวบ

แต่ความอ่อนโยนแบบนี้... เขาเก็บไว้ให้แค่อรวรรณคนเดียวเท่านั้น

ฝนข้างนอกเริ่มตกหนักขึ้นเรื่อยๆ

เสียงฟ้าร้องครืนครางดังสนั่นหวั่นไหวราวกับท้องฟ้าจะถล่มลงมา

เมื่อก่อน... เธอเป็นคนที่กลัวเสียงฟ้าร้องที่สุด

สุดารัตน์กำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ

ภูมิวางสายโทรศัพท์แล้วเพิ่งสังเกตเห็นสุดารัตน์ที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องน้ำ ความอ่อนโยนในแววตาเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยความเย็นชาดุจน้ำแข็ง

'ตระกูลชัยพิพัฒน์' มีกฎเหล็กที่เคร่งครัด หลานชายคนโตจะต้องมีทายาทสืบสกุลกับหญิงที่ตระกูลยอมรับเท่านั้น มิเช่นนั้นจะไม่มีสิทธิ์สืบทอดมรดกทั้งหมด

หากไม่ใช่เพื่อสมบัติของตระกูลชัยพิพัฒน์ เขาคงไม่ขอให้เธอมีลูก

หากไม่ใช่เพื่อความมั่นคงของตระกูล ไม่ให้คู่แข่งมีช่องโหว่โจมตี เขาคงไม่บังคับให้เธอตั้งท้อง

"อย่าลืมกินยา"

ยาที่ว่าไม่ใช่ยาคุมกำเนิด แต่เป็นยาบำรุงเพื่อช่วยให้มีบุตร

ขอแค่เขาได้สิทธิ์ในการสืบทอดมรดก เมื่อได้ลูกชายคนโตมาแล้ว เขาก็จะสลัดสุดารัตน์ทิ้งได้เสียที

แต่ไม่รู้ทำไม ทุกครั้งที่ได้ใกล้ชิดสุดารัตน์ ร่างกายของเขากลับรู้สึกผ่อนคลายโดยสัญชาตญาณ จิตใต้สำนึกเรียกร้องอยากจะเข้าใกล้เธอ

ภูมิสะบัดศีรษะไล่ความคิดนั้นทิ้ง ปั้นหน้าเย็นชา สั่งความเสร็จก็คว้าเสื้อสูทเดินฝ่าความมืดออกไปท่ามกลางสายฝนโดยไม่ลังเล

สุดารัตน์เดินไปที่หน้าต่าง มองดูรถมายบัคคันหรูแล่นออกไปจนลับสายตา

แววตาของเธอเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและความขมขื่น บ่อยครั้งที่เธอรู้สึกว่า... ตัวเองไม่เคยรอดชีวิตกลับมาจากป่าดิบชื้นในหุบเขาทางเหนือนั้นเลย

ความหนาวเหน็บที่กัดกินหัวใจ มันลามเลียจากวัย 18 ปี มาจนถึงวัย 28 ปี

สุดารัตน์ข่มตาหลับด้วยความอ่อนเพลีย แต่กลับฝันถึงเรื่องราวในอดีต

ภูมิในวัยสิบขวบบอกว่า จะปกป้องเธอตลอดไป ภูมิในวัยสิบแปดปีสัญญากับเธอว่าจะแต่งงานกับเธอ

แต่ใครจะคาดคิด ในวัยยี่สิบสี่ปี เขาประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์จนเป็นอัมพาตช่วงล่าง ต้องใช้ชีวิตอยู่บนรถเข็นไปตลอดชีวิต

จากชายหนุ่มผู้เพียบพร้อมดุจเทพบุตร ร่วงหล่นลงสู่โคลนตมในชั่วข้ามคืน

เขากลายเป็นคนอารมณ์ร้าย ขับไล่ไสส่งทุกคนออกจากชีวิต และฟางเส้นสุดท้ายคือการที่อรวรรณเลือกที่จะทิ้งเขาแล้วบินไปเรียนต่อเมืองนอก นั่นเปรียบเสมือนมีดกรีดลงกลางใจเขา

ในวันที่ทุกคนหมดหวังในตัวภูมิ คิดว่าชีวิตของเขาคงจบสิ้นแล้ว มีเพียงเธอที่คอยอยู่เคียงข้าง ไม่ยอมทิ้งเขาไปไหนตลอดสามปีที่ทำกายภาพบำบัด บวกกับการรักษาลับๆ อีกนับครั้งไม่ถ้วน จนในที่สุดภูมิก็กลับมายืนได้อีกครั้ง

สื่อมวลชนต่างพากันยกย่องว่านี่คือ 'ปาฏิหาริย์ทางการแพทย์'

ทุกอย่างกำลังจะไปได้ดี แต่อรวรรณก็กลับมา

เธอหลงคิดว่าความดีตลอดหลายปีจะสามารถละลายน้ำแข็งในใจเขาได้ แต่เปล่าเลย เพียงแค่อรวรรณกลับมา เพียงแค่ส่งสายตามาครั้งเดียว เขาก็พร้อมจะทิ้งทุกอย่างแล้ววิ่งไปหาเธอทันที

แม้จะได้ชื่อว่าเป็นสามีภรรยา แต่ภูมิก็ยังมีข่าวฉาวกับผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า

จากเด็กสาวผู้ไร้เดียงสาเติบโตมาจนถึงวันนี้ ความรักทั้งหมดในชีวิตของเธอมอบให้ภูมิไปจนหมดสิ้น... เธอเหนื่อยเหลือเกิน

การวิ่งตามคนที่ไม่มีวันหันกลับมามอง

มันเหมือนกับการเดินหลงทางอยู่ในม่านหมอกหนาทึบ มองไม่เห็นทางข้างหน้า ไม่รู้ทิศทาง เหนื่อยล้าเจียนขาดใจ แต่ก็ยังกัดฟันเดินต่อ เพียงเพราะหวังว่าอาจจะเจอแสงสว่างที่ปลายทาง

คืนนั้น สุดารัตน์นอนหลับไม่สนิท เธอกระสับกระส่ายจากฝันร้ายที่วนเวียนซ้ำๆ ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นมาบีบรอบลำคอ

เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อสุดารัตน์เปิดโทรศัพท์ดู ข่าวในหน้าฟีดโซเชียลมีเดียก็เต็มไปด้วยเรื่องราวของ ภูมิ ทายาทมหาเศรษฐีหมื่นล้าน ที่เข้าออกคอนโดของ อรวรรณ ดีไซเนอร์สาวอัจฉริยะกลางดึก

พาดหัวข่าวตัวใหญ่หนา พร้อมตัวหนังสือสีแดงเด่นหรา

มันทิ่มแทงหัวใจของสุดารัตน์จนเจ็บแปลบ ราวกับมีมีดที่มองไม่เห็นกระหน่ำแทงซ้ำๆ

และในจังหวะนั้นเอง เธอก็ได้รับข้อความจากภูมิ

"คืนนี้รอฉันที่บ้าน ช่วงนี้กินโฟลิกให้ตรงเวลาด้วย"

สุดารัตน์จ้องมองข้อความนั้น ราวกับเห็นสีหน้าเย็นชาและแววตาที่เจือความรำคาญของภูมิผ่านตัวอักษร

เขาเห็นเรื่องการมีลูกเป็นเพียงภารกิจอย่างหนึ่งสินะ

แล้วเธอล่ะ... เป็นตัวอะไร?

เป็นแค่แม่พันธุ์?

เป็นเครื่องมือที่ช่วยให้เขาหลุดพ้นจากพันธสัญญา?

เพราะเขาเคยรับปากกับคุณย่าเอาไว้ว่าจะมีเหลนให้ท่านอุ้มให้ได้

กลางวันเขาอยู่กับอรวรรณ พอตกกลางคืน ผละจากเตียงของอรวรรณ ก็มาหาเธอที่นี่

หรือว่าเธอเป็นเพียงที่ระบายความใคร่ของภูมิ ที่เขาจะเรียกใช้เมื่อไหร่ก็ได้

หยาดน้ำตาใสกระจ่าง ไหลรินจากหางตาลงมาอาบแก้มอย่างเงียบงัน