บทที่ 143 สายใยผูกพันที่ตัดไม่ขาด

ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าสายใยความผูกพันตลอดหลายปีที่ผ่านมาระหว่างคนทั้งสอง ได้สลักลึกลงไปในความทรงจำเสียแล้ว จะให้ลบเลือนไปง่ายๆ ราวกับพลิกฝ่ามือได้อย่างไร

สุดารัตน์หลับตาลงช้าๆ ก่อนจะยกวงแขนขึ้นโอบรัดแผ่นหลังที่เปียกชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อของเขาอย่างแผ่วเบา

มือหนาเอื้อมไปปิดประตูจนเกิดเสียงดังปัง ทิ้งไว้เพี...