บทที่ 15 ต่อให้เจ็บเจียนตาย สุดท้ายก็ต้องลุกขึ้น

"เปิดประตูเดี๋ยวนี้!"

เสียงตะโกนของภูมิดังลั่นมาจากหน้าห้อง

สุดารัตน์จ้องบานประตูนิ่งด้วยสายตาเย็นชา ทั้งที่ยังไม่ง่วงแม้แต่น้อย แต่กลับเอ่ยออกไปเรียบ ๆ “ฉันจะนอนแล้วค่ะ”

"เธอล็อกประตูอีกแล้วนะ คิดจะหลบหน้าฉันหรือไง"

ภูมิพยายามบิดลูกบิดประตูอีกครั้ง น้ำเสียงของเขาลดระดับความเกรี้ยวกราดลงมาหนึ่งระดับ...