บทที่ 41 รับไปเถอะ

"ป้าฝนคะ มีอะไรค่อย ๆ พูดก็ได้ค่ะ อย่าร้องไห้เลยนะคะ"

สุดารัตน์เห็นหญิงสูงวัยสะอึกสะอื้นจนพูดไม่เป็นภาษา จึงรีบเข้าไปประคองกอดไว้แน่น พลางลูบหลังเบา ๆ เพื่อปลอบโยน

หญิงชราพรั่งพรูความอัดอั้นตันใจ เล่าถึงชีวิตอันทุกข์ทรมานตลอดหลายผีที่ผ่านมาที่ต้องอยู่ใต้การกดขี่ข่มเหงทั้งคำพูดและการกระทำมาของสมพงษ์ ...