บทที่ 48 กอดขาของฉัน

เสียงพร่ำบ่นของวรพลยังคงดังกรอกหูไม่หยุดหย่อน จนสุดารัตน์ต้องหลุบตาลงต่ำ ดวงตาคู่สวยถูกบดบังด้วยเงาขนตาที่สั่นระริก

ราวกับมีฝูงแมลงวันบินว่อนอยู่ในโสตประสาท สร้างความรำคาญใจจนจิตใจว้าวุ่นไม่เป็นสุข

แสงไฟสว่างจ้าสาดส่องลงมาที่คู่รักคู่นั้น สายตาของภูมิสงบนิ่งเมื่อสบตากับเธอเพียงชั่วครู่ ก่อนจะเบือนหน...