บทที่ 94 เกมไพ่ที่วอชิงตัน

น้ำเสียงของเบลค แอชตันแฝงไว้ด้วยความห่วงใยอย่างพอเหมาะพอเจาะ ราวกับว่าเขาคือพันธมิตรผู้พึ่งพาได้ที่ยอมอดหลับอดนอนเพื่อช่วยเหลือเพื่อนในยามวิกาลจริงๆ

ทว่าภูมิกลับทำเพียงแค่นหัวเราะ เขาคว้าโทรศัพท์มาจากมือของสุดารัตน์โดยไม่มีแม้แต่คำทักทายตามมารยาท

"แบล็ก เลิกเล่นละครตบตาเสแสร้งทำเป็นคนดีได้แล้ว"

"การ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ